ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 567 ทราบความจริง

บทที่ 567 ทราบความจริง

………………..

บทที่ 567 ทราบความจริง

เมื่อเผชิญหน้ากับคุณปู่เฉิงที่กำลังโกรธจัด ก็ไม่มีใครกล้าออกมาเผชิญหน้า

“เมื่อกี้ไม่ใช่พูดกันให้แซดว่าฉันลำเอียงให้เย่เสี่ยวจิ่นหรอกหรือ?” คุณปู่เฉิงพูดอย่างจริงจัง บรรยากาศรอบตัวเขาทำให้ผู้คนแทบหายใจไม่ออก “ตอนนี้กลายเป็นใบ้กันไปหมดแล้วหรือ?”

ในกลุ่มคน มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งก้าวออกมา กล่าวหาด้วยความโกรธแค้น

“มีอะไรจะไม่กล้าพูดกัน!”

“ผมสงสัยว่าการแข่งขันครั้งนี้มีการโกง เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ จะเก่งกว่าอาจารย์มู่ได้ยังไง!”

อาจารย์มู่ที่เขาพูดถึงก็คือ มู่หยวน ผู้ที่ได้อันดับสองในการแข่งขันครั้งนี้

สายตาทุกคนมองไปที่มู่หยวน

เขาดูอายุราว ๆ สี่สิบกว่าปี สวมเสื้อคลุมยาว ดูมีกลิ่นอายของนักปราชญ์อย่างเต็มเปี่ยม

ผู้คนอดไม่ได้ที่จะมองไปที่เย่เสี่ยวจิ่น

ไม่ว่าจะมองอย่างไร เย่เสี่ยวจิ่นก็ไม่ดูเหมือนคนที่จะได้อันดับหนึ่งเลย

สายตาของทุกคนเต็มไปด้วยความสงสัย

คุณปู่เฉิงรู้สึกหนักใจ

แม้เขาจะสามารถใช้วิธีการเด็ดขาดเพื่อทำให้คนพวกนี้หุบปากได้ในตอนนี้ แต่พอออกจากงานไปแล้ว พวกเขาก็จะยิ่งพูดเกินจริงมากขึ้น

จำเป็นต้องแก้ไขเรื่องนี้ให้จบลงอย่างเด็ดขาด

คุณปู่เฉิงเคาะไม้เท้าลงสองสามครั้งเพื่อข่มขวัญคนอื่น ๆ “เมื่อมีคนสงสัยในการจัดอันดับครั้งนี้ ก็ต้องทำตามกฎระเบียบ”

กฎของสมาคมคัดลายมือคือต้องให้ทุกคนในงานตรวจสอบผลงานทั้งสองชิ้นที่มีข้อสงสัยพร้อมกัน

โดยปิดบังชื่อผู้เขียน

เสิ่นหมินอันมองดูสถานการณ์จากบนเวทีสูง ถอนหายใจ “ไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้มาหลายปีแล้ว”

“ไปจัดเตรียมการโหวตจากประชาชนกัน”

เสิ่นหมินอันอยากรู้จริง ๆ ว่าคนพวกนี้จะเลือกอย่างไร

เจ้าหน้าที่ในงานรีบจัดการให้ทุกคนเข้าแถว แต่ละคนถือบัตรลงคะแนนคนละหนึ่งใบ เข้าห้องลงคะแนนทีละคน

สุดท้ายจะนับว่าผลงานชิ้นไหนได้คะแนนมากกว่า

เฮ่อหมิงเยว่เป็นผู้เข้าแข่งขัน จึงไม่มีสิทธิ์ลงคะแนน

หล่อนนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือกำชายกระโปรงแน่น ฟันขาวกัดริมฝีปากล่าง ในใจรู้สึกกระวนกระวายไม่หยุด

“นี่จะต้องมีการโกงแน่ ๆ!”

“ต่อให้เย่เสี่ยวจิ่นจะคัดลายมือดีแค่ไหน จะไปเทียบกับอาจารย์มู่ได้ยังไงกัน?”

หล่อนคิดวนเวียนอยู่ในใจ พยายามสะกดจิตตัวเอง

ไม่นานการลงคะแนนก็เสร็จสิ้น

เสิ่นหมินอัน คุณปู่เฉิง และคณะกรรมการผู้อาวุโสทั้งหลายยืนอยู่ด้านข้าง ให้เจ้าหน้าที่เปิดม่านห้องลงคะแนนต่อหน้าทุกคน

เจ้าหน้าที่เริ่มเปิดม่านต่อหน้าทุกคนก่อน

ให้ทุกคนตรวจสอบว่าหีบบัตรและผลงานไม่ได้ถูกสับเปลี่ยน

จากนั้นเจ้าหน้าที่สองคนจึงก้าวออกมาข้างหน้า จัดการนับคะแนนในหีบบัตร

สีหน้าของคณะกรรมการทั้งหมดดูไม่ค่อยดีนัก

พวกเขาย่อมรู้ดีในใจว่ามีการโกงหรือไม่

แม้พวกเขาจะไม่อยากยอมรับว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งสามารถเขียนตัวอักษรได้ดีขนาดนั้น แต่ความจริงก็อยู่ตรงหน้า

ผลลัพธ์ที่พวกเขาปรึกษากันมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลับถูกทุกคนตั้งข้อสงสัย

พูดว่าสงสัยแค่คุณปู่เฉิงลำเอียง แต่จริง ๆ แล้วก็เท่ากับด่าพวกเขาทั้งหมดไปด้วย

คนพวกนี้ต่างอัดอั้นตันใจกันทั้งนั้น

ผลงานของเย่เสี่ยวจิ่นเป็นสิ่งที่พวกเขาปรึกษากันมาอย่างถี่ถ้วน พวกเขามั่นใจมาก ถึงจะให้ประชาชนลงคะแนน ผลลัพธ์ก็ต้องมีแค่อย่างเดียวเท่านั้น!

ภาพด้านซ้าย ได้คะแนนรวม 236 คะแนน

ภาพด้านขวา ได้คะแนนรวม 72 คะแนน

ฝูงชนเริ่มส่งเสียงอื้ออึงขึ้นทันที

มู่หยวนที่อยู่ตรงมุมถอนหายใจเบา ๆ แอบออกจากที่ประชุมไปอย่างเงียบ ๆ ในตอนที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

การถูกเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เอาชนะไปหนึ่งวันก็ทำให้เขารู้สึกไม่ดีพออยู่แล้ว ไม่คิดว่าผู้ชมพวกนี้จะยังจะเรียกร้อง “ความยุติธรรม” ให้เขาอีก ซึ่งก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาหน้าเขาไปเหยียบย่ำกับพื้น

มู่หยวนไม่มีหน้าจะอยู่ต่อไปอีกแล้ว

แทบจะในทันทีที่เขาเดินจากไป เสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างอึกทึกก็ดังขึ้นจากฝูงชน

“ดูสิพวก คะแนน 72 กับ 236 มันต่างกันมากขนาดนี้ พิสูจน์ได้เลยว่าสายตาของพวกเราประชาชนนั้นแหลมคมแค่ไหน!”

“พูดถูกต้อง ผลงานที่ได้ 236 คะแนนต้องเป็นของอาจารย์มู่แน่นอน!”

“แค่มองตัวอักษรของอาจารย์มู่ก็รู้ได้เลยว่าลายมือนั้นชำนาญ เส้นสายพลิ้วไหวดั่งมังกร ดูก็รู้ว่าต้องเป็นฝีมือของผู้ที่ฝึกฝนมาหลายสิบปี!”

คุณปู่เฉิงกวาดตามองอย่างรวดเร็ว มุมปากมีรอยเยาะหยัน “รอให้เจ้าหน้าที่ประกาศก่อนดีกว่าว่าผลงานทั้งสองชิ้นนี้เป็นของใครกันแน่”

เจ้าหน้าที่สองคนพร้อมกันเปิดกระดาษขาวที่ปิดลายเซ็นตรงมุมล่างขวาออก

“ผลงานด้านซ้ายเป็นของ…เย่เสี่ยวจิ่น!”

“ผลงานด้านขวาเป็นของมู่หยวน!”

เสียงที่เคยฮือฮาพลันเงียบกริบไปทั้งห้อง

“นี่… นี่มันอะไรกัน?”

“ผลงานด้านซ้ายเป็นของเย่เสี่ยวจิ่นจริง ๆ หรือ?!”

“มันช่างเหลือเชื่อจริง ๆ!”

เสิ่นหมินอันเคาะโต๊ะ “ตอนนี้ทุกคนยังมีข้อคัดค้านอะไรอีกไหม?”

คนส่วนใหญ่ไม่มีใครส่งเสียงแล้ว

หลังจากเงียบไปสองวินาที ทุกคนก็เริ่มชื่นชมเย่เสี่ยวจิ่นอย่างต่อเนื่อง

เมื่อวินาทีก่อนยังด่าอยู่ วินาทีถัดมาก็ชมกันเสียแล้ว

แม้แต่การเปลี่ยนหน้ากากในงิ้วปักกิ่งยังไม่เร็วขนาดนี้

พวกผู้ชายที่รับเงินจากเฮ่อหมิงเยว่เห็นว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดี รีบแอบหลบหนีไป เฮ่อหมิงเยว่หาทั่วทั้งห้องประชุมก็ไม่พบ

หล่อนโกรธจนใบหน้าเปลี่ยนสีไปหลายเฉด

เย่เสี่ยวจิ่นไม่ได้สนใจทางเฮ่อหมิงเยว่เลย หลังจากรับรางวัลแล้วก็บอกลาคุณปู่เฉิงแล้วรีบกลับโรงเรียนทันที

เพราะนัดทบทวนบทเรียนกับเฉียวเถียนหย่าและอวี๋จวิ้นเฟยไว้

คุณปู่เฉิงให้คนไปส่งเย่เสี่ยวจิ่นกลับ ส่วนตัวเองอยู่ที่นั่นต่อ

“เสิ่นหมินอัน” สีหน้าเขาเคร่งเครียด “เอากล้องวงจรปิดของห้องประชุมวันนี้มาให้ฉันดูหน่อย”

เรื่องที่เย่เสี่ยวจิ่นได้ที่หนึ่งนี้ทำให้ทุกคนประหลาดใจจริง ๆ

ผลงานของเย่เสี่ยวจิ่นหายไปโดยไม่มีสาเหตุ และเมื่อรวมกับเหตุการณ์วันนี้ หากคุณปู่เฉิงยังมองไม่ออกว่ามีคนคอยก่อกวนอยู่เบื้องหลัง ก็เท่ากับว่าเขามีชีวิตอยู่มาหลายปีโดยเปล่าประโยชน์

จนกระทั่งตะวันใกล้ตกดินในยามเย็น เขาจึงเดินออกมา

คุณปู่เฉิงมองแสงสนธยาอันงดงามที่ขอบฟ้า ดวงตาฝ้าฟางของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังและความเศร้าโศก

ผ่านไปครู่ใหญ่ ริมฝีปากของเขาขยับเบา ๆ เสียงแผ่วเบา “หัวหน้าคนรับใช้ พาหมิงเยว่มาที่ตระกูลเฉิง”

ก่อนขึ้นรถ เขาหยุดชั่วครู่แล้วพูดว่า “เรียกเย่เสี่ยวจิ่นมาด้วย”

เฮ่อหมิงเยว่ไม่ได้กลับมหาวิทยาลัยเลย

หัวหน้าคนรับใช้ไปที่คณะเรียนแต่หาตัวไม่พบ คุณปู่เฉิงจึงสั่งให้คนในตระกูลออกตามหา และพบว่าเฮ่อหมิงเยว่อยู่ที่บ้านสายรอง

ตั้งแต่เมื่อใดกันที่เฮ่อหมิงเยว่สนิทสนมกับบ้านสายรองขนาดนี้

เฉิงซิงฉีเป็นคนพาเฮ่อหมิงเยว่มาด้วยกัน

ดวงตาของเฮ่อหมิงเยว่แดงก่ำราวกับเพิ่งร้องไห้มา

เสียงของหล่อนแผ่วเบาอ่อนโยน แฝงด้วยความน้อยใจ “คุณปู่เฉิง ท่านเรียกหนูมามีธุระอะไรหรือคะ”

หล่อนดูจะรู้สึกผิด ไม่กล้าเงยหน้ามองคุณปู่เฉิง “คุณปู่เฉิง หนูขอโทษ ที่ทำให้คุณปู่ต้องขายหน้า”

เฮ่อหมิงเยว่รอให้คุณปู่เฉิงพูดว่า “ไม่เป็นไร” เพื่อที่ตนจะได้ฉวยโอกาสขอผลประโยชน์บางอย่างจากคุณปู่เฉิง

แต่ไม่คาดคิด คุณปู่เฉิงกลับพูดว่า “เธอยังรู้ตัวอีกหรือว่าทำให้ฉันขายหน้า?”

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

จะว่าเจ็บมันก็เจ็บนะ แต่ความจริงที่ว่าคุณหนูเฮ่อเป็นคนก่อความวุ่นวายมันก็อยู่ตรงหน้าแล้วอะคุณปู่

ไหหม่า(海馬)

………………..