ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 565 มีคนกำลังนินทาคุณอยู่ ....................

บทที่ 565 มีคนกำลังนินทาคุณอยู่

………………..

บทที่ 565 มีคนกำลังนินทาคุณอยู่

ร้านหนังสือหน้าประตูโรงเรียนจะได้รับหนังสือพิมพ์ในเวลาแปดโมงเช้าของทุกวัน

พอถึงเวลาแปดโมงครึ่งหลังเลิกเรียน เฉียวเถียนหย่าก็รีบลากเย่เสี่ยวจิ่นวิ่งไปที่ประตูมหาวิทยาลัยอย่างรวดเร็ว

“เสี่ยวจิ่น รีบ ๆ หน่อย ถ้าช้าแล้วหมดนี่แย่เลยนะ!”

เย่เสี่ยวจิ่นพูดอย่างจนปัญญา “มีนักเรียนในมหาวิทยาลัยไม่กี่คนหรอกที่จะซื้อหนังสือพิมพ์”

แต่ไม่คิดว่าพอพวกเธอไปถึงร้านหนังสือ เจ้าของร้านก็บอกว่าหนังสือพิมพ์ขายหมดแล้ว!

เฉียวเถียนหย่าไม่อยากจะเชื่อ “ไม่จริง ๆ นี่มันไม่เข้าท่าเลย”

เจ้าของร้านพูดอย่างดีใจที่ขายดี “ร้านผมสั่งหนังสือพิมพ์มาแค่ร้อยฉบับต่อวัน เมื่อกี้มีนักศึกษาชายคนหนึ่งซื้อไปหมดเลย”

“ดูเหมือนจะเป็นนักศึกษาชั้นนานาชาติคณะการเงินอะไรนั่น…”

เย่เสี่ยวจิ่นเข้าใจแล้ว

เย่เสี่ยวจิ่นแต่เดิมไม่ได้สนใจเฮ่อหมิงเยว่เลย แต่ตอนนี้เธอรำคาญหล่อนแทบตาย

เฉียวเถียนหย่าบ่นอย่างไม่พอใจ “พวกชั้นนานาชาตินี่สมองมีปัญหาหรือไง? ซื้อหนังสือพิมพ์เยอะขนาดนั้นเอาไปทำกระดาษชำระหรือไง?”

ทั้งสองคนที่จะมาซื้อหนังสือพิมพ์รู้สึกผิดหวังอย่างมาก เย่เสี่ยวจิ่นจึงโทรหาคุณปู่เฉิง

“เสี่ยวจิ่น บังเอิญจังเลย ปู่ก็กำลังจะโทรหาเธออยู่พอดี”

เย่เสี่ยวจิ่นพูดเสียงหวานว่า “คุณปู่เฉิงคะ นี่คงเป็นเพราะเราสองคนมีใจตรงกันแน่เลย”

“ฮ่า ๆๆๆ” คุณปู่เฉิงหัวเราะชอบใจ “ยินดีด้วยนะ เสี่ยวจิ่นของเราได้อันดับหนึ่งในการแข่งขันคัดลายมือรอบแรกครั้งนี้ล่ะ!”

“วันไหนที่เธอว่าง มาฉลองที่บ้านปู่เฉิงกันนะ”

ระบบก็ชมว่าเย่เสี่ยวจิ่นเขียนได้ดี เย่เสี่ยวจิ่นก็คิดว่าผลงานคงไม่แย่

แต่ไม่คิดว่าจะได้ที่หนึ่ง!

เธอถึงกับตกใจ

หลังจากวางสาย เฉียวเถียนหย่าที่นั่งกลั้นเสียงอยู่บนเก้าอี้ก็รีบถามอย่างใจร้อน “เป็นไงบ้างเสี่ยวจิ่น เธอได้ที่เท่าไหร่”

เย่เสี่ยวจิ่นยิ้มพลางชูนิ้วเป็นเลข “1”

เฉียวเถียนหย่าตาโตด้วยความดีใจ เอามือปิดปาก “อ๊าาาา! เยี่ยมมากเลย!”

“ไป ๆๆ รีบไปบอกข่าวดีนี้ให้อวี๋จวิ้นเฟยรู้กัน”

พวกเธอต่างดีใจกันถ้วนหน้า

ส่วนเฮ่อหมิงเยว่ดูหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด

หล่อนเป็นคนสั่งให้คนไปซื้อหนังสือพิมพ์เหล่านั้นมา

การแข่งขันคัดลายมือครั้งนี้ถือเป็นการแข่งขันใหญ่ ได้รับการจัดพื้นที่เต็มหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์

ชื่อของผู้ชนะสามอันดับแรกถูกขยายให้ใหญ่ขึ้นหลายเท่า

ที่สะดุดตาที่สุดคือชื่อของเย่เสี่ยวจิ่นผู้ได้รางวัลชนะเลิศ

เฮ่อหมิงเยว่จ้องมองตัวอักษรสามตัวที่เขียนว่า “เย่เสี่ยวจิ่น” บนหนังสือพิมพ์จนตาแดงก่ำ

หล่อนหยิบมีดเล่มเล็กออกมาจากที่ไหนสักแห่ง แค่นหัวเราะเยาะพลางกรีดลงบนหนังสือพิมพ์อย่างแรง!

หล่อนนั่งอยู่บนสนามหญ้าด้านหลังคณะการเงิน พิงต้นไม้ใหญ่ มือยังคงกรีดแทงหนังสือพิมพ์ซ้ำไปซ้ำมา สีหน้าดูน่ากลัวจนกล่าวได้ว่าเหี้ยมเกรียม

ส่วนเย่เสี่ยวจิ่นที่อยู่ไกลถึงคณะคณิตศาสตร์ จู่ ๆ ก็รู้สึกหนาวสะท้านที่แผ่นหลัง ราวกับมีใครกำลัง “คิดถึง” เธออยู่

“ฮัดเช้ย!”

เฉียวเถียนหย่าและอวี๋จวิ้นเฟยที่เดินอยู่ข้าง ๆ หันมามองพร้อมกันแล้วถามว่า “เสี่ยวจิ่น เป็นหวัดเหรอ?”

เย่เสี่ยวจิ่นสูดจมูกแล้วส่ายหน้า “ไม่มีอะไรหรอก…”

เฉียวเถียนหย่ายื่นมือมาแตะที่หน้าผากของเธอ แล้วเอามาเทียบกับหน้าผากตัวเอง “ไม่ได้เป็นหวัดนี่”

“คงมีคนกำลังนินทาเธออยู่แน่ ๆ”

“บางทีอาจจะเป็นคนในครอบครัวที่คิดถึงเธอก็ได้”

พูดถึงเรื่องนี้ ในดวงตาของเฉียวเถียนหย่าก็ผ่านแววอารมณ์หม่นหมองไปวูบหนึ่ง

“พูดถึงตอนนี้ พวกเรามาเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งกันสองเดือนกว่าแล้ว อีกไม่นานก็จะครบสามเดือน คนที่ส่งจดหมายท้าจากต่างประเทศก็คงจะมาถึงในเร็ว ๆ นี้”

การแข่งขันคัดลายมือรอบชิงชนะเลิศจะมีขึ้นในวันเสาร์หน้า

เดิมทีเย่เสี่ยวจิ่นไม่ได้ตั้งใจจะเอาที่หนึ่งเลย

แต่ตอนนี้เธอเปลี่ยนใจแล้ว

วันเสาร์นั้นเย่เสี่ยวจิ่นขอลากิจกับเสิงซิ่งเสียน

คุณปู่เฉิงก็ส่งรถมารับเธอแต่เช้าตรู่

เฮ่อหมิงเยว่เรียนเสร็จวันศุกร์ก็ย้ายไปพักที่บ้านสกุลเฉิง ถึงตอนเช้าก็ไปสถานที่แข่งขันพร้อมกับคุณปู่เฉิงแล้ว

คนที่มารับเย่เสี่ยวจิ่นคือคนขับรถของตระกูลเฉิง

เย่เสี่ยวจิ่นขึ้นรถ

ยี่สิบนาทีต่อมา รถก็จอดที่หน้าสถานที่จัดการแข่งขัน

“คุณหนูเย่” คนขับรถหันมามองเธอ “มาถึงแล้วครับ ผมจะส่งคุณแค่ตรงนี้ คุณเดินเข้าไปได้เลย”

เย่เสี่ยวจิ่นกล่าวขอบคุณเขาอย่างสุภาพ แล้วเดินเข้าไปในสถานที่จัดงาน

คุณปู่เฉิงและเฮ่อหมิงเยว่มาถึงก่อนเย่เสี่ยวจิ่นเพียงเล็กน้อย

ทุกคนเมื่อเห็นคุณปู่เฉิง ต่างก็มีดวงตาเป็นประกาย รีบวิ่งเข้ามาล้อมวง

“อาจารย์เฉิง ทำไมครั้งนี้ท่านถึงกลับมาล่ะครับ?”

“คนนี้คงเป็นศิษย์ของอาจารย์เฉิงใช่ไหมครับ? นอกจากมีความสามารถแล้ว ยังสวยอีกด้วย”

เฮ่อหมิงเยว่ได้ยินคำชมรอบข้าง รอยยิ้มที่มุมปากก็ยิ่งลึกขึ้น

แม้จะไม่ชอบการประจบประแจงของคนพวกนี้ แต่ครั้งนี้พวกเขาชมศิษย์ของตน คุณปู่เฉิงก็รู้สึกพอใจ

ในใจแอบภูมิใจ

“อาจารย์เฉิง คุณช่างเป็นคนที่เงียบแต่พอทำอะไรก็ทำให้ทุกคนตะลึง หลายปีที่ไม่ได้กลับมาเมืองหลวง พอกลับมาก็พาลูกศิษย์อันดับหนึ่งมาด้วยเลย!”

“ใช่ ๆ”

สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่เฮ่อหมิงเยว่

เฮ่อหมิงเยว่ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

คุณปู่เฉิงก็เช่นกัน

ทำไมคำพูดพวกนี้ฟังดูแปลก ๆ

คนพวกนี้เข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า

ขณะที่คุณปู่เฉิงกำลังจะเอ่ยปากอธิบาย เฮ่อหมิงเยว่ก็คว้ามือเขาไว้ทันที “คุณปู่เฉิง หนูเหมือนได้ยินประธานเสิ่นเรียกคุณปู่น่ะ”

“อ้อ จริงเหรอ?” ความสนใจของคุณปู่เฉิงถูกเบี่ยงเบนไปทันที “งั้นเธออยู่ตรงนี้ก่อนนะ ฉันขอไปดูหน่อย”

พอคุณปู่เฉิงจากไป ชายหนุ่มหลายคนก็พากันเข้ามารุมล้อม สายตาแทบจะเกาะติดอยู่ที่เฮ่อหมิงเยว่

แม้ว่าสายตาเหล่านี้จะทำให้เฮ่อหมิงเยว่รู้สึกถูกล่วงเกิน แต่ในใจกลับเพลิดเพลินกับการเป็นจุดสนใจของทุกคน

หล่อนเกิดมาก็ควรจะเป็นแบบนี้

เย่เสี่ยวจิ่นเดินตามป้ายบอกทางมาเรื่อย ๆ พอเข้ามาในห้องประชุมก็เห็นเฮ่อหมิงเยว่ถูกผู้คนห้อมล้อมอยู่ตรงกลาง

หล่อนแสร้งยิ้มแบบที่คุ้นเคย

เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกขนลุก เลยหาที่นั่งค่อนข้างเงียบสงบในมุมที่ไม่มีคน แล้วหยิบสมุดแบบฝึกหัดเล่มหนาออกมาจากกระเป๋า

ถึงจะลาเรียน แต่ก็ไม่ควรทิ้งการเรียน

เธอกำลังตั้งหน้าตั้งตาเขียน ในขณะที่เฮ่อหมิงเยว่กำลังถูกคนประจบประแจง

ผ่านไปประมาณสิบกว่านาที ห้องประชุมก็เงียบลงทันที เย่เสี่ยวจิ่นละสมาธิจากงานตรงหน้า เห็นคณะกรรมการนั่งเรียงแถวอยู่บนเวทีสูง

โดยคนที่นั่งตรงกลางคือคุณปู่เฉิง

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งลุกขึ้นยืน ประกาศกฎการแข่งขัน

“กฎการแข่งขันง่ายมาก ทุกคนเขียนตัวอักษรตามที่กำหนด แล้วคณะกรรมการจะตัดสินกันที่หน้างาน”

กฎนี้ฟังดูไม่ยากเท่าใด

แค่เขียนตัวอักษรไม่กี่ตัว น่าจะจบได้เร็ว ๆ

ลำดับการแข่งขันถูกกำหนดด้วยการจับฉลาก เย่เสี่ยวจิ่นไปจับฉลากและได้ตำแหน่งกลาง ๆ

ก็ถือว่าไม่เลวนัก

หลังจากจับฉลากเสร็จ เธอก็กลับมายังที่เดิม ไม่สนใจสถานการณ์การแข่งขันของคนอื่น ก้มหน้าก้มตาฝึกฝนต่อไป

เย่เสี่ยวจิ่นแทบจะไม่มีตัวตนเลย

ในขณะที่เฮ่อหมิงเยว่ได้รับความสนใจอย่างล้นหลาม

ทุกคนคิดว่าหล่อนคือศิษย์ที่ได้อันดับหนึ่งของอาจารย์เฉิงที่ชื่อ “เย่เสี่ยวจิ่น” จนแทบจะยกย่องหล่อนขึ้นไปถึงสวรรค์

แม้ในใจเฮ่อหมิงเยว่จะเต็มไปด้วยความริษยา แต่หล่อนก็เพลิดเพลินกับความรู้สึกที่ถูกทุกคนยกย่องเชิดชู

หล่อนเป็นคนฉลาด ตั้งแต่ต้นจนจบไม่เคยพูดอะไรสักคำ และไม่เคยยอมรับว่าตัวเองคือ “เย่เสี่ยวจิ่น”

ดังนั้นต่อให้ภายหลังทุกคนรู้ว่าหล่อนไม่ใช่ มันก็ไม่เกี่ยวกับหล่อน ใช่ไหมล่ะ?

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

เอาที่หนึ่งมาดับมั่นยัยคุณหนูเฮ่อสักหน่อยสิจิ่นเป่า ให้รู้รสชาติของความพ่ายแพ้เสียบ้าง ไม่งั้นก็ยังเป็นคุณหนูเอาแต่ใจทำตัวเป็นศูนย์กลางจักรวาลอยู่

ไหหม่า(海馬)

………………..