ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 561 เป็นฝีมือของเธอหรือ?

บทที่ 561 เป็นฝีมือของเธอหรือ?

………………..

บทที่ 561 เป็นฝีมือของเธอหรือ?

เสียง “เพล้ง” ดังขึ้น ถ้วยกระเบื้องแตกกระจายบนพื้น

น้ำชากระเด็นใส่ทั้งเฮ่อหมิงเยว่และอู๋ชุ่ย

สีหน้าของอู๋ชุ่ยหม่นลงในทันที ผ่านไปหลายวินาทีเฮ่อหมิงเยว่ถึงรู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรลงไป รีบคว้ากระดาษทิชชูเพื่อจะช่วยเช็ดชายกระโปรงของอู๋ชุ่ยที่เปื้อนน้ำชา

อู๋ชุ่ยคว้าข้อมือของหล่อนไว้

“หมิงเยว่ เมื่อกี้เธอเป็นอะไรไป?”

ในดวงตาของเฮ่อหมิงเยว่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน พอเงยหน้าขึ้นมาก็เปลี่ยนเป็นแววตาใสซื่อ เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจ

“ป้าอู๋ ฉันขอโทษจริง ๆ”

“คุณก็รู้ว่าฉันออกจากซิงเฉิงมานานแล้ว ไม่ได้เจอคุณปู่เฉิงมาพักใหญ่ ฉันคิดถึงท่านมาก พอได้ยินคุณบอกว่าคุณปู่เฉิงมาปักกิ่งแล้ว ก็เลยตื่นเต้นจนถึงขั้น…”

แล้วตบมือหล่อนเบา ๆ “เธอนี่ ต่อไปต้องใจเย็นกว่านี้หน่อยนะ”

“ป้ารู้ว่าเธอสนิทกับคุณปู่ ถึงได้ตั้งใจชวนเธอไปกินข้าวเย็นด้วยกัน”

เฮ่อหมิงเยว่พยักหน้า “ฉันรู้ค่ะ ป้าอู๋ดีกับฉันมาก ฉันรู้ซึ้งในใจดี เข้าใจมากค่ะ”

อู๋ชุ่ยพยักหน้าอย่างพอใจ

เย่เสี่ยวจิ่นมีเรียนพิเศษตอนเย็น ไม่มีเวลามา จึงต้องปฏิเสธคำเชิญของคุณปู่

คุณปู่เฉิงรู้สึกผิดหวัง แต่ก็เข้าใจ

แต่เดิมเขาไม่ค่อยมีอารมณ์ดี แต่พอเห็นอู๋ชุ่ยพาเฮ่อหมิงเยว่เข้ามา อารมณ์ก็ดีขึ้นมาทันที

“หมิงเยว่!” คุณปู่เฉิงโบกมือเรียกเธออย่างดีใจ “ดูความจำของฉันสิ ลืมไปเลยว่าหนูก็อยู่ในเมืองหลวงด้วย!”

เขาอายุมากแล้ว ความจำก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว

การมาเมืองหลวงครั้งนี้ก็คิดถึงแต่เรื่องของเย่เสี่ยวจิ่น จึงลืมเฮ่อหมิงเยว่ไปชั่วขณะ

แต่พอเข้าหูเฮ่อหมิงเยว่กลับไม่เป็นเช่นนั้น

ในดวงตาของเฮ่อหมิงเยว่วาบไหวด้วยความริษยาชั่วขณะ ก่อนที่หล่อนจะรีบซ่อนมันไว้ลึก ๆ

เงยหน้าขึ้นพูดพร้อมรอยยิ้ม “ไม่ได้เจอกันหลายวัน คุณปู่คิดถึงหมิงเยว่บ้างไหมคะ?”

คุณปู่เฉิงพยักหน้าอย่างร่าเริง “นางหนูคนนี้ แน่นอนว่าคิดถึงสิ”

“ไม่มีนางหนูคนนี้อยู่ข้าง ๆ คอยทำให้ฉันอารมณ์ดี ความสนุกของฉันก็ลดลงไปมากเลย”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฮ่อหมิงเยว่ยิ่งลึกซึ้งขึ้น “งั้นต่อไปหมิงเยว่จะมาบ่อย ๆ”

“ดี ๆ ๆ” คุณปู่เฉิงรับคำอย่างดีใจ ตอบรับติด ๆ กัน “คราวนี้ปู่จะอยู่ที่เมืองหลวงสักพัก เธอว่างเมื่อไหร่ก็มาเล่นที่บ้านตระกูลเฉิงได้”

หลังจากคุยกันสักพัก คุณปู่เฉิงก็พูดถึงเรื่องสมาคมคัดลายมือ

“หมิงเยว่ คราวนี้เธอมีพัฒนาการขึ้น ผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศได้แล้ว”

เนื่องจากสมาคมคัดลายมือยังไม่ได้ประกาศข่าวออกมา เฮ่อหมิงเยว่จึงไม่รู้ว่าสถานการณ์ทางนั้นเป็นอย่างไร และที่สำคัญกว่านั้น…

คุณปู่เฉิงอารมณ์ดีไปกับหล่อน หัวเราะอยู่พักใหญ่ ก่อนจะพูดว่า “แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ผลงานของเย่เสี่ยวจิ่นน้องสาวร่วมสำนักของเธอกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย”

“เฉิงซื่อฉือยืนยันว่าเขาส่งผลงานของเย่เสี่ยวจิ่นไปที่สมาคมคัดลายมือแล้ว แต่ทางสมาคมคัดลายมือกลับยืนยันว่าพวกเขาไม่ได้รับผลงานของเย่เสี่ยวจิ่นเลย”

“เรื่องนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ ๆ”

มือที่ห้อยข้างตัวของเฮ่อหมิงเยว่กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว บนใบหน้าไม่แสดงอารมณ์อื่นใด พูดด้วยสีหน้าเป็นห่วงว่า “ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้คะ? แล้วตอนนี้มีวิธีแก้ไขอย่างไรบ้างไหม? การคัดเลือกของสมาคมคัดลายมือปิดรับแล้ว ถึงจะหาผลงานของน้องเสี่ยวจิ่นเจอ ก็คงไม่มีประโยชน์แล้วใช่ไหมคะ?”

หล่อนขมวดคิ้ว ทำท่าเป็นห่วงอย่างมาก

“น่าเสียดายตัวอักษรสวย ๆ ของน้องเสี่ยวจิ่น วันนั้นฉันได้เห็นแวบหนึ่ง ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด น้องเสี่ยวจิ่นต้องได้อันดับสามแน่ ๆ”

“คุณปู่เฉิง เสี่ยวจิ่นรู้เรื่องนี้หรือยังคะ? ถ้าหล่อนรู้เข้าคงจะเสียใจมากแน่ ๆ เลย… ตัวอักษรที่หล่อนตั้งใจเขียนกลับหายไป…”

เฮ่อหมิงเยว่มีสีหน้าเป็นห่วงแทนหล่อน

คุณปู่เฉิงยิ้มอย่างอ่อนโยน “เธอนี่ช่างมีน้ำใจจริง ๆ”

“ถ้าหาผลงานของเสี่ยวจิ่นเจอ ฉันจะให้หล่อนเข้าแข่งขันต่อได้”

ตลอดหลายปีที่อยู่ในสมาคมคัดลายมือ คุณปู่เฉิงไม่เคยใช้สิทธิพิเศษใด ๆ เลย แต่ครั้งนี้ เพื่อเย่เสี่ยวจิ่นเขายอมทำเป็นข้อยกเว้นสักครั้ง!

ความเป็นห่วงและเสียใจของเฮ่อหมิงเยว่นั้นล้วนแต่แกล้งทำ

ในใจของหล่อนกำลังดีใจมากที่ผลงานของเย่เสี่ยวจิ่นหายไปจนไม่สามารถเข้าแข่งขันได้ แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินประโยคนั้นของคุณปู่เฉิง

หล่อนถึงกับชะงักค้าง

ไม่เพียงแต่หล่อน คนอื่น ๆ ในห้องก็พากันอึ้งไปด้วย

คุณปู่เฉิงเป็นคนที่ไม่ชอบการใช้สิทธิพิเศษหรือเส้นสายที่สุด แต่ครั้งนี้กลับยอมทำข้อยกเว้นเพื่อเย่เสี่ยวจิ่น…

ความใส่ใจระดับนี้ คงไม่มีใครทั่วไปจะเทียบได้

หลังจากความตกตะลึง ในใจของเฮ่อหมิงเยว่เหลือเพียงความหวาดกลัว

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้

เฮ่อหมิงเยว่รู้สึกอิจฉาอย่างท่วมท้น มือที่อยู่ข้างตัวกำชายกระโปรงแน่น ก่อนจะปล่อยมือออกหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง

สืบไปก็ไม่มีประโยชน์

ไร้ประโยชน์

ผลงานของเย่เสี่ยวจิ่นกลายเป็นขยะไปนานแล้ว ถึงหาเจอก็เข้าแข่งไม่ได้

ผลงานที่ส่งเข้าแข่งตอนนั้นใช้เวลาเขียนตั้งครึ่งเดือน หล่อนไม่เชื่อหรอกว่าสมาคมการคัดอักษรและผู้เข้าแข่งคนอื่น ๆ จะยอมรอเย่เสี่ยวจิ่นตั้งครึ่งเดือนโดยไม่มีเหตุผล!

คุณปู่เฉิงกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องราว

ไม่ได้มองเฮ่อหมิงเยว่

หากเขาเหลือบมองสักครั้งในตอนนี้ คงจะต้องสังเกตเห็นแววตาอิจฉาริษยาที่ซ่อนอยู่ลึกในดวงตาของเฮ่อหมิงเยว่อย่างแน่นอน

มื้อเย็นผ่านไปอย่างราบรื่น ตอนที่ออกจากบ้านสกุลเฉิง อารมณ์ของเฮ่อหมิงเยว่ยังค่อนข้างดี

ถึงคุณปู่เฉิงจะปกป้องเย่เสี่ยวจิ่นแล้วจะเป็นไง การแข่งขันคัดอักษรครั้งนี้ คนที่จะได้เด่นดังมีเพียงหล่อนคนเดียวเท่านั้น!

เมื่อได้ยินข่าวนี้เย่เสี่ยวจิ่นอึ้งไปครู่หนึ่ง จึงเข้าใจว่าทำไมคุณปู่เฉิงถึงได้มาที่เมืองหลวงอย่างกะทันหัน

ที่แท้ก็เพื่อเธอนี่เอง

เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกซาบซึ้งใจ หลังจากฟังคุณปู่เฉิงพูดจบ เธอจึงกล่าวว่า “คุณปู่เฉิง ถ้าหาตัวอักษรนั้นไม่เจอก็ไม่เป็นไรค่ะ หนูเขียนใหม่ให้ก็ได้”

น้ำเสียงของเธอฟังดูเบาหวิว ราวกับกำลังบอกเขาว่าคืนนี้จะกินข้าวเพิ่มอีกคำ

คุณปู่เฉิงหัวเราะอย่างจนปัญญาอยู่พักใหญ่ “เด็กคนนี้นี่ ล้อปู่เล่นอีกแล้ว เธอจะเขียนตัวอักษรออกมาได้ง่าย ๆ ยังไง ปกติพวกเราเขียนตัวอักษรสักชุดต้องใช้เวลาตั้งสิบวันครึ่งเดือน…”

เย่เสี่ยวจิ่นไม่คิดว่าจะต้องใช้เวลานานขนาดนั้น

แต่เธอใช้เวลาแค่ช่วงบ่ายเดียวเท่านั้นนะ

คุณปู่เฉิงชัดเจนว่าไม่เชื่อคำพูดของเธอ เย่เสี่ยวจิ่นจึงไม่อธิบายอะไรเพิ่มเติม “คุณปู่เฉิง อย่าทำให้ตัวเองเหนื่อยเลยค่ะ ตัวอักษรหายก็ปล่อยให้มันหายไป สุขภาพของคุณปู่สำคัญกว่า”

คุณปู่เฉิงได้ยินคำพูดนี้แล้วรู้สึกอบอุ่นใจ น้ำตาแม้แต่คลอขึ้นมา “เด็กผู้หญิงนี่แหละช่างเอาใจจริง ๆ”

นึกถึงเฉิงซิงไห่ขึ้นมา ก็อดที่จะบ่นด่าไม่ได้ “ยังดีกว่าไอ้หนูเฉิงซิงไห่นั่นตั้งเยอะ!”

หลังจากคุยกับคุณปู่เฉิงอีกสักพัก เย่เสี่ยวจิ่นก็วางสาย

วันต่อมา เธอขอลาหยุดหนึ่งวันกับเสิงซิ่งเสียน

เสิงซิ่งเสียนรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เพราะตั้งแต่เย่เสี่ยวจิ่นเริ่มฝึกฝนมาจนถึงตอนนี้ ไม่เคยขอลาหยุดเลยสักครั้ง แล้วทำไมวันนี้ถึงอยากจะขอลาหยุดขึ้นมา

“เสี่ยวจิ่น เธอกำลังเจอปัญหาอะไรอยู่หรือเปล่า” เสิงซิ่งเสียนถามด้วยความเป็นห่วง

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

รอดูปาฏิหาริย์วันเดียวของจิ่นเป่านะคะ ใครกำลังแกล้งจิ่นเป่ามาดู

ไหหม่า(海馬)

………………..