ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 560 ผลงานของเย่เสี่ยวจิ่นหายไป ....................

บทที่ 560 ผลงานของเย่เสี่ยวจิ่นหายไป

………………..

บทที่ 560 ผลงานของเย่เสี่ยวจิ่นหายไป

“เป็นไปไม่ได้!” คุณปู่เฉิงร้องอย่างร้อนรน “ผมส่งคนไปรับของจากเสี่ยวจิ่นด้วยตัวเอง”

เสิ่นหมินอันได้ยินความกังวลในน้ำเสียงของคุณปู่เฉิง จึงปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “คุณไม่ต้องร้อนใจ ลองถามดูก่อนว่าผลงานของเย่เสี่ยวจิ่นได้ส่งเข้าประกวดหรือไม่”

คุณปู่เฉิงตื่นตระหนกเพียงชั่วครู่

เขารีบตั้งสติ พูดกับเสิ่นหมินอันอย่างรีบร้อนว่าจะคุยกันทีหลัง แล้วรีบโทรหาคนของตระกูลเฉิง

คนผู้นั้นรู้สึกแปลกใจ “คุณท่าน ผมส่งผลงานของเย่เสี่ยวจิ่นถึงสมาคมคัดลายมือด้วยตัวเองนะครับ เป็นไปไม่ได้ที่จะผิดพลาด”

คนผู้นี้ทำงานละเอียดรอบคอบ คุณปู่เฉิงถึงได้วางใจมอบหมายเรื่องนี้ให้เขาจัดการ

ในใจก็คิดว่าเขาคงไม่ทำผิดพลาดในเรื่องง่าย ๆ แบบนี้

แต่ผลปรากฏว่าทางสมาคมคัดลายมือไม่มีผลงานของเย่เสี่ยวจิ่นเลย!

คนผู้นั้นยืนยันกับคุณปู่เฉิงซ้ำแล้วซ้ำอีก ถึงขั้นสาบานว่าเขาทำถูกต้อง

ผลงานชิ้นหนึ่งจะหายไปลอย ๆ ได้อย่างไร

คุณปู่เฉิงไม่ใช่คนไร้เดียงสา ในใจเริ่มมีความสงสัยบางอย่างแล้ว

ส่วนเย่เสี่ยวจิ่นไม่รู้เรื่องนี้เลยสักนิด

เธอยุ่งอยู่กับการเรียนในค่ายฝึก ยุ่งกับการอ่านหนังสือที่เฉิงซิงไห่ให้มา แต่ละวันยุ่งจนแทบลืมทุกอย่าง

เฉียวเถียนหย่าเตือนเธอว่า “เสี่ยวจิ่น วันนี้ชมรมคัดลายมือจะประกาศผลคะแนนไม่ใช่เหรอ? พวกเราไปซื้อหนังสือพิมพ์มาดูกันไหม?”

ในยุคนี้อินเทอร์เน็ตยังไม่แพร่หลาย โดยทั่วไปจะใช้หนังสือพิมพ์ในการประกาศข้อมูลข่าวสาร

“ก็ได้ พอดีพวกเราจะไปซื้อเอกสารที่ร้านหนังสือนอกโรงเรียนอยู่แล้ว”

อวี๋จวิ้นเฟยกลับหอพักไปแล้ว มีแค่เย่เสี่ยวจิ่นกับเฉียวเถียนหย่าสองคนที่ออกไปด้วยกัน

เมื่อถึงร้านหนังสือ เฉียวเถียนหย่าหยิบหนังสือพิมพ์วันนี้ที่วางอยู่ด้านนอกสุดของชั้นวางหนังสือขึ้นมาทันทีด้วยความตื่นเต้น มองหาอยู่รอบหนึ่ง สีหน้าก็แสดงความสงสัย

“อ้าว? ทำไมไม่มีข่าวของชมรมคัดลายมือล่ะ?”

เฉียวเถียนหย่าพลิกดูอย่างละเอียดอีกรอบ ไม่พลาดแม้แต่มุมเล็ก ๆ แต่ก็ยังไม่เจอ

“เสี่ยวจิ่น หาไม่เจอเลย จะมีอะไรมาทำให้ล่าช้าหรือเปล่านะ?”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” เย่เสี่ยวจิ่นตอบ “ไม่เป็นไร เดี๋ยวกลับมหาวิทยาลัยแล้วฉันจะโทรถามคุณปู่เฉิงดู”

สองคนเลือกของในร้านหนังสือเกือบครึ่งชั่วโมง ถึงได้ซื้อของที่ต้องการครบ

ถือถุงใส่หนังสือมากมายเดินกลับไปที่คณะเรียน

พอเดินมาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัย ก็เห็นร่างคุ้นตาคนหนึ่ง

ชายคนนั้นถือไม้เท้า ผมสีขาวเงิน ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย แต่ดวงตาทั้งคู่ยังคงเปล่งประกายแวววาว เจิดจ้า

ถ้าไม่ใช่คุณปู่เฉิงแล้วจะเป็นใครได้อีก

เย่เสี่ยวจิ่นดีใจมาก วิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหา เรียกเสียงหวาน “คุณปู่เฉิง!”

คุณปู่เฉิงยิ้มออกมา พูดอย่างอารมณ์ดี “ดีมาก ๆ เสี่ยวจิ่นสูงขึ้นอีกแล้ว แถมยังสวยขึ้นด้วย”

“คุณปู่เฉิง ทำไมถึงมาปักกิ่งกะทันหันแบบนี้คะ?”

เธอเพิ่งถามคำถามนี้ออกไป ก็นึกขึ้นได้ว่าคุณปู่เฉิงก็เป็นหนึ่งในคณะกรรมการตัดสินการแข่งขันคัดลายมือครั้งนี้ หลังจากรอบคัดเลือกผ่านไปไม่นาน ก็จะถึงรอบชิงชนะเลิศแล้ว คุณปู่เฉิงต้องมาที่งานแน่นอน

เย่เสี่ยวจิ่นตบหัวตัวเองที่ถามคำถามโง่ ๆ “ฉันดีใจจนโง่ไปแล้ว คุณปู่เฉิงมาปักกิ่งเพื่อการแข่งขันคัดลายมือใช่ไหมคะ?”

พอพูดถึงเรื่องนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณปู่เฉิงก็จางลงไปมาก

เย่เสี่ยวจิ่นสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของเขาอย่างไว งงไปชั่วขณะ “คุณปู่เฉิง มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือคะ?”

คุณปู่เฉิงไม่ปิดบังเธอ จึงเล่าเรื่องให้ฟัง

“ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ผลงานของเธอถูกส่งไปที่สมาคมคัดลายมือแล้ว แต่คนที่สมาคมกลับบอกว่าไม่มีเลย”

นั่นหมายความว่าผลงานของเธอหายไปอย่างลึกลับ?

“แต่เธอไม่ต้องกังวลนะ” คุณปู่เฉิงปลอบใจเธอ “ปู่มาที่นี่ก็เพื่อเรื่องนี้แหละ ของทางตระกูลเฉิงส่งไปที่สมาคมคัดลายมือเรียบร้อยดี ถ้ามันหายจริง สมาคมคัดลายมือต้องรับผิดชอบเรื่องนี้”

เมื่อมีคุณปู่เฉิงอยู่ เย่เสี่ยวจิ่นไม่กังวลว่าตัวเองจะถูกรังแก

เย่เสี่ยวจิ่นพยักหน้า หลังจากแยกจากคุณปู่เฉิงแล้วก็ลากเฉียวเถียนหย่าเข้าประตูโรงเรียนไป

ตอนนี้เฉียวเถียนหย่าถึงกล้าเอ่ยปาก

เธอยกมือขึ้นแตะแก้มพลางอุทานว่า “เสี่ยวจิ่น ฉันนึกว่าคุณปู่เฉิงจะเป็นคนแก่ที่เคร่งขรึมไม่ยิ้มไม่หัวเราะ ไม่นึกว่าพอได้เจอวันนี้ ท่านก็เหมือนคุณปู่ทั่ว ๆ ไป ดูเข้ากับคนง่ายมากเลย”

“ใช่เลย” เย่เสี่ยวจิ่นเห็นด้วย “คุณปู่เฉิงคุยง่ายที่สุด ปกติท่านก็รักพวกเราคนรุ่นหลังมาก”

“คราวนี้คุณปู่เฉิงดูรีบร้อน ฉันเลยไม่ทันได้แนะนำให้รู้จักกัน คราวหน้าถ้ามีเวลาว่าง พวกเราไปเที่ยวบ้านตระกูลเฉิงกัน”

เฉียวเถียนหย่ารู้สึกซาบซึ้งใจมาก

“ฮือ ๆ ๆ! เสี่ยวจิ่น เธอดีกับฉันเหลือเกิน!”

อีกด้านหนึ่งที่บ้านตระกูลเฉิง

ข่าวที่คุณปู่เฉิงกลับมาเมืองหลวงทำให้คนในตระกูลเฉิงบางส่วนไม่ทันตั้งตัว

ทุกคนต่างรีบสำรวจตัวเองว่าช่วงที่ผ่านมาได้ทำอะไรเกินเลยไปหรือไม่

พวกเขาสั่งการให้คนรับใช้และผู้จัดการบ้านทำความสะอาดห้องและจัดเตรียมห้องนอนของคุณปู่เฉิง รวมถึงไปจัดหาของใช้ประจำวันที่คุณปู่เฉิงต้องใช้อย่างเป็นระเบียบ

ทันทีที่คุณปู่เฉิงกลับมาถึงบ้าน เขาก็เรียกคนในตระกูลเฉิงคนนั้นมาสอบถาม

คนในตระกูลเฉิงเล่ารายละเอียดทุกอย่างในวันนั้นให้คุณปู่ฟัง

คุณปู่เฉิงทำหน้าเคร่งขรึม โบกมือไล่เขาออกไป

หลังจากที่เจียงฉีพูดในวันนั้น เฮ่อหมิงเยว่ก็ไปที่บ้านสกุลเฉิงบ่อยขึ้น

แต่เธอไม่ได้ไปที่บ้านของพ่อแม่เฉิงซิงไห่ แต่ไปที่บ้านของตระกูลเฉิงสายรอง

ตระกูลเฉิงสายรองมีลูกชายคนหนึ่งชื่อเฉิงซิงฉี อายุยี่สิบกว่า เป็นคุณชายเจ้าสำราญ

ปกติชอบไปคลุกคลีกับพวกที่มีนิสัยเหมือนกันในแวดวงเดียวกัน

ทันทีที่เฮ่อหมิงเยว่ปรากฏตัวที่บ้านสกุลเฉิง เฉิงซิงฉีก็สังเกตเห็นหล่อน และเมื่อเวลาผ่านไป เขายิ่งหลงใหลในตัวหล่อนจนหัวปั่น

แม้แต่งานสังสรรค์กับเพื่อนฝูงที่เคยไปเป็นประจำก็ไม่ไปแล้ว ประกาศว่าจะรักษาตัวให้บริสุทธิ์เพื่อเฮ่อหมิงเยว่

อู๋ชุ่ยแม่ของเฉิงซิงฉีก็รู้สึกดีกับเฮ่อหมิงเยว่มาก เมื่อเห็นลูกชายที่ปกติไม่เคยทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันกลับอยากเรียนรู้การทำธุรกิจ ก็ยิ่งปฏิบัติกับเฮ่อหมิงเยว่เหมือนลูกสะใภ้ไปแล้ว

อู๋ชุ่ยได้พิจารณามาแล้ว

แม้เฮ่อหมิงเยว่จะมาจากครอบครัวที่ไม่โดดเด่น แต่ตัวหล่อนเองเรียนต่อต่างประเทศมาหลายปี ตอนนี้ก็เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง และยังเป็นศิษย์ของคุณปู่เฉิง แค่นี้ก็เพียงพอที่จะชดเชยข้อด้อยเรื่องชาติตระกูลแล้ว

อู๋ชุ่ยค่อนข้างพอใจ

มักจะเชิญเฮ่อหมิงเยว่มาเที่ยวที่บ้านบ่อย ๆ

เฮ่อหมิงเยว่มีกิริยามารยาทที่สง่างาม อู๋ชุ่ยจิบชาพลางมองหล่อนด้วยความพึงพอใจ

นึกถึงว่าวันนี้คุณปู่เฉิงจะกลับมา ที่คฤหาสน์หลักจะมีงานเลี้ยงมื้อค่ำ อู๋ชุ่ยจึงพูดว่า “หมิงเยว่ คืนนี้ว่างไหมลูก?”

เฮ่อหมิงเยว่ยิ้มพลางตอบว่า “ว่างค่ะ ป้าอู๋มีอะไรจะให้หนูช่วยหรือคะ?”

อู๋ชุ่ยยกมือปิดปากหัวเราะ “ไม่ถึงกับต้องช่วยหรอก แค่วันนี้คุณปู่ของตระกูลเฉิงมาที่ปักกิ่ง…”

หล่อนยังพูดไม่ทันจบ

ก็เห็นเฮ่อหมิงเยว่ที่ปกติเรียบร้อยสุขุมกลับทำถ้วยชาหล่นแตก!

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

คนมันร้อนตัว คนมันมีชนักปักหลังอะนะ เรื่องที่ผลงานคัดลายมือจิ่นเป่าหายจะต้องเกี่ยวกับเธอแน่ๆ คุณหนูเฮ่อ

ไหหม่า(海馬)

………………..