ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 558 เปิดเผย

บทที่ 558 เปิดเผย

………………..

บทที่ 558 เปิดเผย

ผู้จัดการคนนั้นมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาที่หน้าผาก

ในใจรู้สึกหวาดหวั่นไม่สบายใจ

เมื่อครู่เขาทำอะไรลงไป?! กล้าเยาะเย้ยลูกศิษย์ของท่านเฉิงว่ามาหาความอับอายให้ตัวเอง?!

การที่จะได้เป็นลูกศิษย์ของท่านเฉิงในวัยขนาดนี้ จะต้องมีความสามารถที่โดดเด่นแน่นอน ไม่เช่นนั้นคนที่ถือตัวอย่างท่านเฉิงคงไม่เลือกมาเป็นศิษย์

ผู้จัดการเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก พูดด้วยน้ำเสียงประจบ “คุณเย่เสี่ยวจิ่น เมื่อกี้ผมตาถั่วมองคนต่ำไป อย่าได้ถือสาผมเลยนะครับ”

ท่านเฉิงสอนให้ปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างเท่าเทียม ถ้าท่านรู้ว่าเขาดูถูกลูกศิษย์ของท่าน แถมยังพูดเยาะเย้ยด้วย เขาคงรักษาตำแหน่งงานไว้ไม่ได้แน่

เย่เสี่ยวจิ่นไม่ได้สนใจว่าเขาพูดอะไร ตอบเรียบ ๆ “ไม่เป็นไร”

ผู้จัดการเห็นว่าเธอไม่ได้โกรธจริง ๆ ก็โล่งอก

ไม่จำเป็นต้องให้เขาออกหน้าเลย

คุณปู่ซูใช้สายตาคมกริบกวาดมองผู้จัดการแวบหนึ่ง ก็มองออกถึงความผิดปกติบางอย่าง

เขาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ในเมืองหลวงแห่งนี้ คนที่ดูเหมือนขอทานอาจจะมีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่ก็ได้ การตัดสินฐานะของคนจากรูปลักษณ์ภายนอกนั้นเป็นข้อห้ามที่ร้ายแรง”

ผู้รับผิดชอบเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก พูดอย่างนอบน้อม “ขอบคุณที่สั่งสอน ท่านซูวางใจได้ ผมจะจดจำบทเรียนครั้งนี้ไว้แน่นอน”

“หนูน้อย มีเวลาว่างไหม? ไปกินข้าวกับคุณปู่ซูไหม?”

เย่เสี่ยวจิ่นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในตอนนั้นเจียงฉีก็เดินเข้ามา

เสียงเย็นชาดังขึ้น “คุณปู่ซู”

คุณปู่ซูหันไปมอง ดูประหลาดใจ “เธอก็อยู่ที่นี่เหรอ?”

“ได้รับมอบหมายจากคุณปู่เฉิงพาเย่เสี่ยวจิ่นมาสมัครแข่งขันน่ะครับ”

คุณปู่ซูพยักหน้า “พอดีเลย ไปกินข้าวกับคุณปู่ด้วยกันนะ”

เย่เสี่ยวจิ่นไม่สามารถพูดปฏิเสธออกมาได้

เจียงฉีเดินมาข้าง ๆ เย่เสี่ยวจิ่น กระซิบบอก “คุณปู่ซูกับคุณปู่เฉิงเป็นเพื่อนเก่า สนิทกันมาก ดูเหมือนคุณปู่ซูจะชอบเธอนะ เธอก็หาเวลาไปเป็นเพื่อนท่านบ้างสิ”

ก็ได้

เย่เสี่ยวจิ่นพยักหน้า

มองไปทางเฉียวเถียนหย่า “เธอจะไปด้วยกันไหม?”

เฉียวเถียนหย่าเพิ่งได้สติกลับมาในตอนนี้

เธอรีบคว้าแขนของเย่เสี่ยวจิ่นด้วยความตื่นเต้น พลางกลั้นความดีใจไว้ “เสี่ยวจิ่น! เธอเป็นศิษย์ของท่านเฉิงได้ยังไง! ทำไมไม่เคยบอกฉันเลย!”

ตระกูลเฉิงมีสถานะอะไรในเมืองหลวงกันแน่!

แต่เดิมหล่อนคิดว่าเย่เสี่ยวจิ่นเป็นแค่เพื่อนสนิทของเฉิงซิงไห่ ไม่คิดว่าเธอจะเป็นศิษย์ของท่านเฉิงด้วย!

ด้วยสถานะนี้ ต่อไปเย่เสี่ยวจิ่นแทบจะเดินได้อย่างสง่าผ่าเผยในเมืองหลวงเลยนะ

“เหมือนกันแหละ เหมือนกัน” เฉียวเถียนหย่าพูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ “ไม่คิดว่าเธอจะเก่งขนาดนี้ ฉันช่างมีสายตาดีจริง ๆ แค่กอดทีเดียวก็ได้ขาใหญ่มาเกาะแล้ว!”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเย่เสี่ยวจิ่นลึกซึ้งขึ้นมาก

เฉียวเถียนหย่าคนตลกนี่ ถึงกับชมตัวเองเสียแล้ว

บังเอิญที่คุณปู่ซูพาพวกเขามาที่ร้านอาหารส่วนตัวที่ถนนจิ่งหวน เลขที่ 88 เช่นกัน

ด้วยสถานะของคุณปู่ซู การมากินอาหารที่นี่จึงไม่จำเป็นต้องจอง สามารถมาได้เลย

ก่อนเสิร์ฟอาหาร คุณปู่ซูยังเรียกผู้จัดการมาสั่งว่า “ต่อไปศิษย์ของท่านเฉิง เด็กสาวคนนี้ มากินอาหารที่นี่ไม่ต้องจอง”

เขาหันไปมองทางเย่เสี่ยวจิ่น”เด็กน้อย ถ้าเธออยากมากินข้าวที่นี่ แค่โทรบอกผู้จัดการซูล่วงหน้าก็พอ”

ผู้จัดการซูจดจำใบหน้าของเย่เสี่ยวจิ่นได้ และพยักหน้ารับ

“อ้อใช่ หลานชายของคุณปู่เฉิงมาก็เหมือนกัน ไม่ต้องจองล่วงหน้า”

นามสกุลซูทั้งหมด? หรือว่า…

อ๋อเป็นอย่างนี้นี่เอง

“ดูเหมือนคุณปู่ซูจะชอบเธอมากนะ ฉันยังไม่มีสิทธิพิเศษแบบนี้เลย” เจียงฉีพูดหยอกล้อพร้อมรอยยิ้ม

คุณปู่ซูได้ยินคำพูดนั้นเข้า เขาทำเป็นโกรธแกล้งจ้องเจียงฉี

“ไอ้เด็กบ้านี่ยังมีหน้ามาพูดอีก เข้าค่ายฝึกพิเศษไปหลายปีไม่มีข่าวคราว กลับมาครั้งนี้ก็ไม่คิดจะแวะไปที่บ้านตระกูลซูสักหน่อย”

เจียงฉีตอบ “ก็คุณปู่เพิ่งกลับมาจากต่างถิ่นไม่ใช่หรือครับ ผมกำลังคิดจะไปรบกวนคุณปู่อยู่พอดี ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณปู่ก่อน”

“ก็ดี ยังพอมีน้ำใจอยู่บ้าง”

หลังกินข้าวเสร็จ เจียงฉีไปส่งคุณปู่ซูที่บ้านตระกูลซูก่อน จากนั้นจึงไปส่งเย่เสี่ยวจิ่นและเฉียวเถียนหย่าที่โรงเรียน

รถของเจียงฉีจอดที่หน้าประตูโรงเรียน ตอนที่เย่เสี่ยวจิ่นและเฉียวเถียนหย่าลงจากรถ บังเอิญเจอเฮ่อหมิงเยว่ที่กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยพอดี

เฮ่อหมิงเยว่เห็นเจียงฉี ดวงตาของหล่อนเปล่งประกายวูบหนึ่ง แต่แล้วก็ดับลงอย่างรวดเร็ว

หล่อนพูดกับหลินน่าที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “รอฉันสักครู่” แล้ววิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา

เจียงฉีไม่แม้แต่จะหันหน้ามามอง ทำเหมือนไม่เห็นหล่อน

เขาหยิบหนังสือเล่มหนาออกมาจากรถ “นี่เป็นหนังสือที่เฉิงซิงไห่ฝากให้ฉันมาให้เธอ เขาบอกว่าให้เธออ่านให้จบภายในหนึ่งเดือน”

มุมปากของเย่เสี่ยวจิ่นกระตุก

เฉิงซิงไห่คนนี้ แม้จะอยู่ต่างประเทศก็ยังไม่ลืมที่จะรังแกเธอ!

เย่เสี่ยวจิ่นยิ้มเหยียดรับหนังสือมา

เจียงฉีไม่เหลือบมองเฮ่อหมิงเยว่แม้แต่แวบเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ “งั้นฉันไปก่อนนะ พวกเธอรีบกลับโรงเรียนเถอะ”

พูดจบก็เดินไปทางที่นั่งคนขับ

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเฮ่อหมิงเยว่ซีดขาว หล่อนลังเลก่อนจะวิ่งตามไป ยื่นมือคว้าแขนของเจียงฉีไว้

ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเศร้า “อาฉี ทำไมนายต้องปฏิบัติกับฉันแบบนี้ด้วย เรื่องนั้นไม่ใช่ความผิดของฉันเลย ความรู้สึกที่ฉันมีให้นาย นายไม่รู้หรือไง ฉัน…”

หล่อนยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่เฮ่อหมิงเยว่คนนี้ดูเหมือนจะไม่รู้จักถอย

ซ้ำยังคิดจะใช้เรื่องในอดีตมาหาประโยชน์…

ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ เขาก้มหน้าลง ริมฝีปากอยู่ห่างจากหูของเฮ่อหมิงเยว่เพียงหนึ่งเซนติเมตร

“เฮ่อหมิงเยว่ เธอคิดว่าไม่มีใครรู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องในตอนนั้นหรือ?”

“ฉันกับเฉิงซิงไห่แค่อยากให้เกียรติเธอในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง เลยไม่พูดถึงมัน”

“ดังนั้น ต่อไปเธอก็อย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าฉันอีก เข้าใจไหม?”

ในชั่วขณะนั้น เฮ่อหมิงเยว่รู้สึกเหมือนตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง

ในหัวมีแต่เสียงหึ่ง ๆ

เจียงฉีขึ้นรถไปแล้ว ในดวงตาหล่อนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและตื่นตระหนก คราวนี้ไม่ใช่การแสดง แต่เป็นความรู้สึกจริง ๆ

อะ…อะไรกัน เป็นไปไม่ได้ หล่อนทำเรื่องนั้นอย่างไร้ที่ติ พวกเขาจะรู้ได้อย่างไร?!

เฮ่อหมิงเยว่ยืนพิงรถ ถามด้วยความสงสัยและตกใจ “นายกำลังโกหกฉัน นี่มันไม่ใช่เรื่องจริง”

“เฮ่อหมิงเยว่ เธอคิดไหมว่าทำไมฉันถึงต้องไปค่ายฝึกพิเศษ?”

“ถ้าคนที่ถูกรังแกเป็นเธอจริง ๆ ฉันจะไม่มีวันทิ้งเธอไว้คนเดียวอย่างแน่นอน”

หลังพูดจบ เจียงฉีก็สตาร์ทรถ

มือของเฮ่อหมิงเยว่ถูกรถเฉี่ยวจนถลอก เลือดไหลซิบ

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

สถานะตระกูลซูไม่ธรรมดาจริงๆ จิ่นเป่าสนิทกับคุณปู่ซูไว้นะ

เขาจับได้ตั้งแต่คราวนั้นแล้ว ยังมาตีหน้าซื่ออยู่อีกเหรอคุณหนูเฮ่อ

ไหหม่า(海馬)

………………..