ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 556 การแข่งขันคัดลายมือ

บทที่ 556 การแข่งขันคัดลายมือ

………………..

บทที่ 556 การแข่งขันคัดลายมือ

การเรียนในค่ายฝึกอบรมเต็มไปด้วยความสนุกและน่าสนใจ ด้วยมีเพื่อนตลกสองคนอย่างเฉียวเถียนหย่าและอวี๋จวิ้นเฟย ชีวิตของเย่เสี่ยวจิ่นจึงมีสีสันมากขึ้น

เวลาผ่านไปเพียงชั่วพริบตาก็หนึ่งเดือนกว่าแล้ว

เย่เสี่ยวจิ่นมีผลการเรียนในค่ายฝึกอบรมนำหน้าคนอื่นอย่างไม่เห็นฝุ่น ทุกครั้งที่มีการสอบย่อยหรือสอบใหญ่ คะแนนของเธอจะทิ้งห่างอวี๋จวิ้นเฟยที่เป็นที่สองตลอดกาลไปถึง 10-20 คะแนน

อวี๋จวิ้นเฟยคิดว่าถ้าห่างกัน 5 คะแนนเขายังพอมีโอกาสไล่ตาม แต่ถ้าห่างกัน 10-20 คะแนน ต่อให้เขาเรียนจนตายก็ไล่ไม่ทัน

เขายอมรับสถานะที่สองตลอดกาลของตัวเองอย่างหน้าชื่นตาบาน และยังภูมิใจกับมันด้วย

อย่างไรเขาก็เป็นผู้ชายที่อยู่ใกล้เย่เสี่ยวจิ่นที่สุด!

แน่นอนว่าพูดถึงในแง่ของผลการเรียนเท่านั้น

เย่เสี่ยวจิ่นยุ่งกับการเรียน แทบไม่ได้แตะโทรศัพท์เลย เมื่อสัปดาห์ที่แล้วเธอได้รับจดหมายที่โจวเหวินรุ่ยส่งมาให้

เขามีพรสวรรค์ด้านการแพทย์จริง ๆ เรียนที่คณะแพทยศาสตร์ที่ดีที่สุดในต่างประเทศ เรียนไปได้แค่ครึ่งเดือนก็ได้เป็นศิษย์เอกของศาสตราจารย์อาวุโสที่สุดของคณะแพทยศาสตร์

เวลายุ่งขึ้นมายังยุ่งกว่าเย่เสี่ยวจิ่นเสียอีก

วันนี้เย่เสี่ยวจิ่นพอดีมีเวลาว่าง เธอจึงโทรไปเล่าเรื่องนี้ให้หลี่ชุ่ยชุ่ยและคนอื่น ๆ ฟัง

หลี่ชุ่ยชุ่ยและเย่จื้อผิงต่างก็ตกตะลึง

พวกเขาต่างก็ดีใจให้กับโจวเหวินรุ่ย “ตระกูลโจวก็เหมือนกับครอบครัวของพวกเรา เป็นชาวนาที่เกิดและเติบโตที่นี่ ไม่คิดว่าตระกูลโจวจะมีญาติห่าง ๆ อยู่ในเมืองหลวงด้วย”

“ก็เพราะเด็กคนนั้นมีความพยายาม ถึงได้เป็นที่ถูกตาต้องใจ”

เย่เสี่ยวจิ่นก็รู้สึกภูมิใจเช่นกัน

แน่นอนสิ

โจวเหวินรุ่ยเป็นว่าที่สามีที่เธอเลือกไว้นี่นา!

หลี่ชุ่ยชุ่ยหันมาเป็นห่วงเย่เสี่ยวจิ่น “จิ่นเป่า การเรียนในค่ายฝึกอบรมคงเหนื่อยมากสินะ? ลูกต้องกินให้ดีพักผ่อนให้เพียงพอนะ อย่าเรียนดึกเกินไปล่ะ”

หลี่ชุ่ยชุ่ยจึงเป็นห่วงมากเป็นร้อยเท่า

เย่เสี่ยวจิ่นรีบรับปากทันที “แม่วางใจได้ ตอนนี้หนูไม่อดหลับอดนอนเรียนแล้ว”

หลี่ชุ่ยชุ่ยไม่เชื่อ พูดอย่างจนปัญญา “ยังไงอยู่ไกลขนาดนี้ แม่ก็ดูแลลูกไม่ได้หรอก ลูกต้องเชื่อฟังเองนะ”

เย่เสี่ยวจิ่นหัวเราะคิกคักรับคำ

บ่ายวันนี้ค่ายฝึกอบรมไม่มีเรียน เย่เสี่ยวจิ่นคุยกับหลี่ชุ่ยชุ่ยและคนอื่น ๆ กว่าชั่วโมง พอวางสายไปก็มีโทรศัพท์เข้ามาอีก

เป็นสายจากคุณปู่เฉิง

“เสี่ยวจิ่น เธอยังจำการประกวดคัดลายมือที่ฉันเคยบอกเธอไว้ได้ไหม? พรุ่งนี้หมดเขตรับสมัครแล้ว ถ้าเธอว่างบ่ายนี้ไปสมัครหน่อยได้ไหม?”

การประกวดคัดลายมือที่คุณปู่เฉิงพูดถึงนั้น จะต้องไปสมัครด้วยตนเองที่สถานที่เท่านั้น และผู้สมัครต้องไปด้วยตัวเอง

“ได้ค่ะ” เย่เสี่ยวจิ่นตอบตกลง “พอดีบ่ายนี้ว่างอยู่พอดี”

คุณปู่เฉิงฟังน้ำเสียงแล้วดูดีใจมาก “ฉันให้เฉิงซิงไห่จัดคนไปรอรับเธอที่หน้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งแล้ว เธอเตรียมตัวแล้วลงไปได้เลย”

“มีการประกวดที่ต้องไปสมัครด้วยตัวเองถึงที่น่ะ”

เฉียวเถียนหย่าดูตื่นเต้นขึ้นมา ดวงตาเป็นประกาย “ฉันขอไปด้วยได้ไหม ช่วงนี้วนเวียนอยู่แต่หอพัก โรงอาหาร ห้องเรียน ห้องสมุด ฉันเบื่อจะแย่แล้ว”

เย่เสี่ยวจิ่นพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ได้สิ เปลี่ยนชุดนักเรียนก่อน แล้วเราไปกันเลย”

เพื่อนร่วมห้องสองคนของเฉียวเถียนหย่าแค่นเสียงด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

“บางคนนี่ไม่รู้จักอาย เกาะแกะคนอื่นไปทั่ว”

คำพูดแบบนี้เฉียวเถียนหย่าได้ยินมาเป็นร้อยครั้งแล้ว

ตอนนี้หล่อนปล่อยให้มันผ่านหูซ้ายทะลุหูขวา ไม่ได้คิดอะไรเกี่ยวกับคำพูดเหล่านั้นเลย

สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง ทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า

“เสี่ยวจิ่น พร้อมแล้ว เราไปกันเถอะ”

เมื่อมาถึงประตูโรงเรียน เย่เสี่ยวจิ่นถึงได้รู้ว่าคนที่เฉิงซิงไห่เรียกมานั้นเป็นคนคุ้นเคย

เจียงฉีที่ไม่ได้สวมชุดลายพรางก็ยังดูเป็นคนเกเรอยู่ดี เพราะเป็นคนรู้จักกัน เขาจึงเชิดคางขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับส่งสัญญาณให้ทั้งสองคนขึ้นรถ

พอขึ้นรถ เจียงฉีก็ส่งขนมขบเคี้ยวมาให้ “สถานที่รับสมัครประกวดคัดลายมืออยู่ไกลพอสมควร ต้องใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง”

“เฉิงซิงไห่บอกว่าเธอนอนหลับยาก พักผ่อนบนรถสักหน่อยก็แล้วกัน”

เฉียวเถียนหย่าตาเป็นประกายทันที

“เสี่ยวจิ่น” หล่อนกระซิบด้วยน้ำเสียงฟังดูตื่นเต้น “ครูฝึกเจียงวันนี้น่ารักจัง!”

เย่เสี่ยวจิ่นยิ้มมุมปาก รู้สึกว่าก็จริงอยู่

เธอเหนื่อยมากจริง ๆ

ตั้งใจว่าจะงีบตอนเที่ยง แต่การรับสมัครประกวดคัดลายมือที่คุณปู่เฉิงพูดถึงกำลังจะปิดรับสมัครแล้ว เธอจำเป็นต้องไปสักหน่อย

เย่เสี่ยวจิ่นหลับตาลง พิงพนักเก้าอี้ ไม่นานลมหายใจของเธอก็สม่ำเสมอ

เฉียวเถียนหย่าเห็นดังนั้นจึงวางขนมลงเบา ๆ

พนักงานต้อนรับรีบเดินเข้ามาทันที “สวัสดีครับ มาสมัครการแข่งขันคัดลายมือใช่ไหมครับ?”

หน่วยงานที่จัดการแข่งขันคัดลายมือเช่าล็อบบี้ของตึกนี้สองวัน ในช่วงสองวันนี้คนที่มาที่นี่ส่วนใหญ่มาสมัครการแข่งขันคัดลายมือ

พนักงานต้อนรับเห็นเจียงฉีเป็นคนแรก ในใจประเมินคนคนนี้อย่างไม่ทิ้งร่องรอย

เขามีบุคลิกที่น่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงอาการโกรธ สวมสูทตัดเย็บพิเศษ ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา

พนักงานต้อนรับยิ่งมีท่าทีกระตือรือร้น โค้งตัวช่วยเปิดประตูรถให้ “คุณครับ ทางสมัครการแข่งขันคัดลายมืออยู่ทางนี้ครับ”

เจียงฉีก้าวขายาว ๆ ลงจากรถ แต่ใครจะรู้ว่าเขาจะเปิดประตูที่นั่งด้านหลังอีก

“เสี่ยวจิ่น ถึงแล้ว”

เฉียวเถียนหย่าตบไหล่เย่เสี่ยวจิ่นเบา ๆ เย่เสี่ยวจิ่นครางเบา ๆ ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

เธอที่เพิ่งตื่นขึ้นมายังมีแววงัวเงียในดวงตา กะพริบตาถี่ ๆ อย่างรวดเร็ว ถึงได้รู้สึกตัว

“ถึงแล้วหรือ?” เธอมองออกไปนอกรถ

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง

ตอนนี้คนในแวดวงของพวกเขา นิยมพาเด็กๆ มา…เอ่อ

เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกว่าสายตาของพนักงานต้อนรับดูแปลก ๆ

แต่เธอไม่ได้สนใจ

สายตาของเธอตกไปที่โปสเตอร์ประชาสัมพันธ์การแข่งขันคัดลายมือที่หน้าประตูห้องโถง

บนโปสเตอร์มีภาพคนหลายคน ตรงกลางสุดเป็นคุณปู่เฉิงในชุดถังจวง

เย่เสี่ยวจิ่นกวาดตามองตัวอักษรเล็ก ๆ ด้านล่าง

คุณปู่เฉิงยังเป็นผู้ตัดสินหลักในการแข่งขันคัดลายมือครั้งนี้ด้วย

“เสี่ยวจิ่น ไปกันเถอะ” เจียงฉีพูดขึ้นข้าง ๆ

“ได้” เย่เสี่ยวจิ่นละสายตา ยิ้มพลางพยักหน้า

เย่เสี่ยวจิ่นและคนอื่น ๆ เดินเข้าไป

ผู้รับผิดชอบเป็นชายวัยกลางคน เมื่อเห็นทั้งสามคนเดินเข้ามา สายตาที่มองสำรวจก็กวาดไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่เจียงฉี

เขาแน่ใจว่าคนที่มาสมัครต้องเป็นเขาคนนี้แน่ ๆ

เขาหยิบใบสมัครออกมาแล้วยื่นให้ทันที “คุณครับ กรุณากรอกใบสมัครการแข่งขันคัดลายมือด้วยครับ”

เจียงฉีดวงตาวาววับ แล้วส่งใบสมัครในมือให้เย่เสี่ยวจิ่น “อย่ากรอกข้อมูลผิดล่ะ ฉันจะไปรอตรงโน้น”

ผู้รับผิดชอบตาโตด้วยความประหลาดใจ

“นี่… นี่คนที่จะสมัครคือคุณหนูคนนี้เหรอ?”

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย

เฉียวเถียนหย่าได้ยินคำพูดนี้ก็ไม่พอใจ ในใจเธอตอนนี้เย่เสี่ยวจิ่นเป็นคนที่ทำอะไรก็ได้ ใครกล้าสงสัยในตัวเธอ เธอก็จะเถียงกับคนนั้นทันที!

“ยังไง? ดูถูกเด็กผู้หญิงเหรอ?”

หลังจากความประหลาดใจ ผู้รับผิดชอบก็รีบตั้งสติ ไม่ได้ปฏิเสธคำพูดของเฉียวเถียนหย่า แต่พูดด้วยน้ำเสียงเชิงแนะนำ

“น้องสาวครับ นี่มันการแข่งขันคัดลายมือระดับประเทศนะ คนที่มาร่วมแข่งขันล้วนเป็นปรมาจารย์ด้านการคัดลายมือที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ อายุน้อยที่สุดก็ยี่สิบปีแล้ว แต่เธอ…”

เขายิ้มอย่างอ่อนโยน “ในวัยของเธอ ควรไปเข้าร่วมการแข่งขันคัดลายมือสำหรับเยาวชนนะ”

………………………………………………………………………………………………………………………..

สารจากผู้แปล

สมัครแบบฉิวเฉียดมาก แต่ไม่เป็นไรจิ่นเป่ามีแบคใหญ่

ไหหม่า(海馬)

………………..