ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 553 คะแนนเต็มอีกครั้ง

บทที่ 553 คะแนนเต็มอีกครั้ง

………………..

บทที่ 553 คะแนนเต็มอีกครั้ง

เมื่อครบสามชั่วโมง เสิงซิ่งเสียนก็เป่านกหวีดในมือ

“เอาล่ะ หมดเวลาแล้ว ทุกคนวางปากกา อย่าลืมเขียนชื่อบนข้อสอบ แล้วออกจากห้องอย่างเป็นระเบียบด้วย”

เย่เสี่ยวจิ่นหยิบปากกาเพียงด้ามเดียวใส่กระเป๋า แล้วเข้าแถวเดินออกจากห้องเรียน

ภายในห้องเรียนยังคงเงียบสงบ แต่พอออกมาข้างนอก

เสียงคร่ำครวญก็ดังขึ้นทันที

“โอ๊ย ฉันแย่แล้ว ศาสตราจารย์เสิงกับคนอื่น ๆ ต้องตั้งใจแกล้งพวกเราแน่ ๆ การทดสอบครั้งแรกก็ออกข้อสอบยากขนาดนี้ จากสิบหน้าฉันคิดว่าทำไม่ทันตั้งสองหน้า!”

“ฉันก็เหมือนกัน! ฉันแก้คำตอบไปมาหลายรอบเพราะไม่แน่ใจ สุดท้ายก็พบว่ามันยังแย่กว่าคำตอบแรกที่ตอบไปซะอีก!”

เย่เสี่ยวจิ่นนั่งแถวหน้าจึงออกมาก่อน เธอยืนพิงเสาด้านนอกรอเฉียวเถียนหย่าและอวี๋จวิ้นเฟย

เฉียวเถียนหย่าและอวี๋จวิ้นเฟยทยอยออกมา

เฉียวเถียนหย่าเดินมาหา สีหน้าเปลี่ยนจากหม่นหมองเป็นสดใส “ตอนแรกฉันคิดว่าครั้งนี้ต้องได้ที่สุดท้ายแน่ ๆ แต่พอได้ยินพวกเขาพูดแบบนี้ ก็รู้สึกว่าตัวเองยังมีความหวังล่ะ”

“เก่งมาก” เย่เสี่ยวจิ่นชมหล่อนด้วยความจริงใจ

เฉียวเถียนหย่าเห็นว่าคำชมของเย่เสี่ยวจิ่นนั้นจริงใจ หล่อนรู้สึกเขินเล็กน้อย “เสี่ยวจิ่น เธอสอบเป็นยังไงบ้าง?”

เย่เสี่ยวจิ่นตอบอย่างระมัดระวัง “ก็พอใช้ได้”

อวี๋จวิ้นเฟยพูดว่า “ฉันมีข้อสอบหลายข้อที่ไม่มั่นใจ แต่โดยรวมก็ถือว่าใช้ได้”

“ไม่ต้องรีบร้อน” เฉียวเถียนหย่าเอามือกุมท้องที่ส่งเสียงจ๊อก ๆ อาการหิวโหยของหล่อนกลับมาอีกแล้ว

“ตอนนี้เพิ่งห้าโมงกว่า ๆ อาจารย์เสิงกับคนอื่น ๆ จะรีบตรวจข้อสอบของพวกเรา ตอนเข้าเรียนตอนสองทุ่มก็จะประกาศผล”

หล่อนกำหมัดแน่น สายตามองไปยังสิ่งที่ใจปรารถนา “ตอนนี้ ภารกิจที่สำคัญที่สุดของพวกเราคือ…”

“กินข้าว!”

อวี๋จวิ้นเฟยเห็นด้วยอย่างตื่นเต้น “ใช่! ไปกินข้าวกัน!”

ดังนั้น คนที่อยู่กับหล่อนนาน ๆ สมองก็จะเหลือแต่เรื่องกินข้าวเหมือนกันหมดเลยหรือ?

ที่ตึกเรียน

เสิงซิ่งเสียนรวบรวมอาจารย์ผู้คุมสอบทั้งหมดในห้องตรวจข้อสอบ ใช้เวลาห้านาทีกินข้าวกล่องให้เสร็จจากข้างนอก แล้วกลับเข้ามาในห้องตรวจข้อสอบ

เสิงซิ่งเสียนแบ่งงานตรวจข้อสอบให้ทุกคน

แต่ละคนตรวจข้อสอบคนละไม่กี่ข้อ

ชื่อของนักเรียนทุกคนถูกปิดบังไว้ แต่เมื่อเสิงซิ่งเสียนและคณะกรรมการคุมสอบตรวจถึงข้อสอบบางฉบับ พวกเขาต่างรู้ในใจว่าเป็นข้อสอบของใคร

เพราะมีเพียงข้อสอบฉบับนี้เท่านั้นที่ไม่มีรอยลบแก้ไขเลย

เสิงซิ่งเสียนรับผิดชอบข้อสอบข้อใหญ่ข้อสุดท้าย เมื่อข้อสอบส่งมาถึงมือเขา ข้อก่อนหน้านี้ก็ได้รับการตรวจเรียบร้อยแล้ว

เขาเพียงแค่ต้องตรวจข้อสุดท้าย แล้วรวมคะแนนเท่านั้น

มุมปากของเขาแทบจะยิ้มกว้างจรดใบหู

เสิงซิ่งเสียนพิจารณาโจทย์ข้อสุดท้ายอย่างจริงจังเป็นเวลานาน แล้วก็ทำเครื่องหมายถูกใหญ่ลงไป

สุดท้ายเขาจึงเขียนคะแนนลงบนข้อสอบ

สองชั่วโมงกว่าต่อมา การตรวจข้อสอบฉบับสุดท้ายก็เสร็จสิ้น

ขณะที่อาจารย์คนอื่นกำลังรวมคะแนนอยู่นั้น เสิงซิ่งเสียนไม่อาจระงับความตื่นเต้นในใจได้อีกต่อไป จึงโทรศัพท์ไปหาอธิการบดีมหาวิทยาลัยปักกิ่ง

“อธิการบดีครับ คราวนี้พวกเราต้องรักษาหน้าตาไว้ได้แน่นอน!”

อธิการบดีมหาวิทยาลัยปักกิ่งกำลังรับประทานอาหารอยู่ จู่ ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์ ยังไม่ทันได้ตอบสนอง เสิงซิ่งเสียนก็วางสายไปเสียแล้ว

เขาถูกทิ้งให้งุนงงอยู่คนเดียว

เวลาเจ็ดโมงห้าสิบนาที นักเรียนในค่ายกวดวิชาทั้งหมดมาถึงกันครบแล้ว

ทุกคนต่างเฝ้ารอคอยการปรากฏตัวของเสิงซิ่งเสียนด้วยความกระวนกระวายใจ

เขาหยิบตารางจัดอันดับออกมาจากกระดาษข้อสอบ จิบน้ำหนึ่งอึกก่อนพูดว่า “หลังจากกลับไปแล้วทุกคนได้ประเมินคะแนนของตัวเองกันหรือยัง?”

“ตอนนี้ ให้ทุกคนหยิบกระดาษคนละแผ่น เขียนคะแนนที่คิดว่าตัวเองจะได้ลงไป แล้วชูขึ้นมา”

ทุกคนไม่คิดว่าเสิงซิ่งเสียนจะมาไม้นี้ แต่คนส่วนใหญ่มีนิสัยชอบประเมินคะแนนอยู่แล้ว หลังจากอึ้งไปชั่วครู่ก็หยิบกระดาษและปากกาขึ้นมาเขียนกันอย่างแข็งขัน

เย่เสี่ยวจิ่นและเพื่อนอีกสองคนนั่งด้วยกัน อวี๋จวิ้นเฟยไม่ได้ลังเลอะไรมาก ก็เขียนตัวเลขลงบนกระดาษ

เฉียวเถียนหย่ากัดริมฝีปากล่าง ลังเลอยู่สองสามวินาทีก็เขียนลงไป

ทั้งสองคนหันไปมองเย่เสี่ยวจิ่นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ต่างจ้องมองกระดาษตรงหน้าเธอด้วยความสงสัย

เฉียวเถียนหย่ากระซิบว่า “เสี่ยวจิ่น เธอจะเขียนเท่าไหร่?”

การประเมินคะแนนแบบนี้ เขียนต่ำดีกว่าเขียนสูง

เย่เสี่ยวจิ่นหยิบปากกาขึ้นมา แล้วเขียนตัวเลขลงบนกระดาษ

เฉียวเถียนหย่าเบิกตากว้าง “ห…หนึ่ง…”

เฉียวเถียนหย่าเบิกตากว้าง ผ่านไปครู่ใหญ่ จึงส่งสัญญาณให้อวี๋จวิ้นเฟยปล่อยมือ

“เสี่ยวจิ่น!” หล่อนกดเสียงลง “เธอ…เธอ…”

อวี๋จวิ้นเฟยยืนหัวเราะอยู่ข้าง ๆ “เฉียวเถียนหย่า ใจเย็น ๆ ดูฉันสิ ยังทำหน้าตาเฉยได้เลย”

ในตอนนั้น เสิงซิ่งเสียนที่ยืนอยู่บนแท่นบรรยายพูดขึ้นว่า “เอาล่ะ ให้นักเรียนทุกคนทยอยส่งคะแนนขึ้นมา”

หลังจากนักเรียนทุกคนส่งแล้ว เสิงซิ่งเสียนให้นักเรียนอ่านหนังสือก่อน เขาใช้เวลาห้านาทีอ่านกระดาษคำตอบจนหมด แล้วจึงพูดว่า “ดี ตอนนี้ผมพอจะรู้คร่าว ๆ แล้ว”

“ตอนนี้ผมจะแจกข้อสอบ เมื่อเรียกชื่อใครให้ขึ้นมารับ”

“กัวเจียซิ่ง 76 คะแนน”

“ซูลวี่ 82 คะแนน”

“…”

ในห้องเรียนเงียบสงัด มีเพียงเสียงของเสิงซิ่งเสียนที่กำลังอ่านคะแนน หลังจากอ่านไปหลายคน ในที่สุดก็มาถึงคราวของเฉียวเถียนหย่า

เฉียวเถียนหย่าลุกขึ้นยืนอย่างไม่อยากจะเชื่อ!

85? หล่อนได้ถึง 85 คะแนนเลยหรือนี่?!

เฉียวเถียนหย่าตื่นเต้นรีบไปรับข้อสอบ กระซิบเสียงเบาด้วยความดีใจ “เสี่ยวจิ่น ฉันคิดว่าฉันจะได้อย่างมากแค่ 80 คะแนนเองนะ…”

หล่อนประเมินคะแนนตัวเองไว้แค่ 78 คะแนน

“เห็นไหม ต้องมีความมั่นใจในตัวเองสิ” อวี๋จวิ้นเฟยพูด

ไม่นานก็มาถึงคิวของอวี๋จวิ้นเฟย

“อวี๋จวิ้นเฟย 90 คะแนน”

อวี๋จวิ้นเฟยลุกขึ้นยืนอย่างสงบนิ่ง

เขาเดินขึ้นไปรับข้อสอบบนแท่นบรรยาย เสิงซิ่งเสียนเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “ดีมาก”

อวี๋จวิ้นเฟยรู้สึกดีใจจนอยากจะลอยได้

มุมปากของเขาอดไม่ได้ที่จะยิ้ม “ขอบคุณครับอาจารย์”

หลังกลับมานั่งประจำที่ อวี๋จวิ้นเฟยดูข้อสอบอย่างละเอียดหนึ่งรอบ “เหมือนที่ฉันคาดไว้เลย 90 คะแนน”

เขาประเมินคะแนนไว้ที่ 90 คะแนนพอดี

“ทำไมยังไม่ถึงคิวเสี่ยวจิ่นอีกล่ะ” เฉียวเถียนหย่ารู้สึกกระวนกระวายใจ “อาจารย์เสิงคงไม่ได้เก็บข้อสอบของเสี่ยวจิ่นไว้เป็นม้ามืดหรอกนะ?”

จนถึงตอนนี้ อวี๋จวิ้นเฟยได้คะแนนสูงสุด

สมกับที่เขาสอบได้ที่หนึ่ง

ระหว่างที่รอ เฉียวเถียนหย่าและอวี๋จวิ้นเฟยทั้งสองคนกลับตื่นเต้นมากกว่าเย่เสี่ยวจิ่นเสียอีก

เย่เสี่ยวจิ่นมองดูแล้วขำ “ฉันยังไม่ตื่นเต้นเลย พวกเธอตื่นเต้นไปทำไม?”

ทั้งสองคนหันไปมองเย่เสี่ยวจิ่นพร้อมกัน แล้วพูดขึ้นพร้อมกันว่า “เธอไม่เข้าใจหรอก!”

เย่เสี่ยวจิ่นตอบข้อสอบไปแบบนั้น…

ถ้าเป็นจริง พวกเขาทั้งสองคนจะก้มกราบเธอด้วยความเคารพอย่างสุดซึ้ง!

ไม่น่าแปลกใจเลย เขาเก็บข้อสอบของเย่เสี่ยวจิ่นไว้เป็นม้ามืดจริง ๆ

เฉียวเถียนหย่าและอวี๋จวิ้นเฟยรู้สึกว่าไม่มีอะไรให้ลุ้นอีกแล้ว

ในวินาทีถัดมา เสิงซิ่งเสียนก็อ่านชื่อออกมา

“เย่เสี่ยวจิ่น”

“คะแนนเต็ม 100 คะแนน”

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

จิ่นเป่า เธอไม่ใช่มนุษย์แล้วจริงๆ ข้อสอบยากขนาดนี้แต่ได้ร้อยคะแนนเต็ม

ไหหม่า(海馬)

………………..