ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 547 แฟนเก่าที่ดีควรถือว่าตายไปแล้ว

บทที่ 547 แฟนเก่าที่ดีควรถือว่าตายไปแล้ว

………………..

บทที่ 547 แฟนเก่าที่ดีควรถือว่าตายไปแล้ว

ความภาคภูมิใจในตัวเองของเจียงฉีทำให้เขาไม่อาจยอมรับได้ว่า ผู้หญิงที่เขาเคยรักสุดหัวใจคนนั้น กลายเป็นคนที่ยอมทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ

“พวกเราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว” เจียงฉีพูดเรียบ ๆ “เฮ่อหมิงเยว่ ต่อไปถ้าเจอกันก็ทำเป็นไม่รู้จักกันเถอะ”

เฮ่อหมิงเยว่รู้สึกหนักอึ้งในใจ

ทำไมเจียงฉีถึงมีท่าทีแบบนี้กับหล่อน?

“อาฉี… อาฉี นายยังโกรธเรื่องระหว่างฉันกับเฉิงซิงไห่อยู่ใช่ไหม…นายก็รู้นี่ว่ามันไม่ใช่ความผิดของฉันคนเดียว”

เฮ่อหมิงเยว่พูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น

เจียงฉีรู้สึกแค่ความหวาดกลัวที่ถาโถมเข้ามา

เฮ่อหมิงเยว่ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว ชัดเจนว่าระหว่างหล่อนกับเฉิงซิงไห่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่กลับกล้าเอาเรื่องแบบนี้มาพูดเล่น

“เธอคิดมากไปแล้ว” เจียงฉีหันสายตาหนีไม่มองหล่อน “พวกเราเลิกกันนานแล้ว”

เฮ่อหมิงเยว่ตกใจที่พบว่าในดวงตาของเจียงฉีไม่มีความรักให้หล่อนหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย

ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

หล่อนคิดว่าในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เจียงฉีคงจะใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมาน และคงจะทะเลาะกับเฉิงซิงไห่ แต่ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ?

ระหว่างนั้นหล่อนทำพลาดอะไรไป?

ในใจหล่อนมีความคิดมากมายสับสนวุ่นวาย แต่ไม่แสดงออกมาทางสีหน้าแม้แต่น้อย

“อาฉี ถึงเราจะเป็นคนรักกันไม่ได้ แต่เราก็เป็นเพื่อนกันได้นะ…”

“ไม่จำเป็น ฉันเจียงฉีไม่จำเป็นต้องเป็นเพื่อนกับเธอ”

น้ำเสียงของเจียงฉีเย็นชาขึ้นมา เขาขยับตัวไปด้านข้างเล็กน้อย ไม่แม้แต่จะมองเฮ่อหมิงเยว่ ก่อนจะเดินจากไป

เฮ่อหมิงเยว่ค่อย ๆ หันตัวกลับมา มองแผ่นหลังของเจียงฉี ดวงตาที่เคยใสกระจ่างบัดนี้มืดมนราวกับหมึก

เฉิงซิงไห่ส่งเย่เสี่ยวจิ่นกลับมหาวิทยาลัยปักกิ่ง เขาเป็นห่วงที่จะให้เธอกลับไปคนเดียว จึงส่งเธอถึงใต้ตึกหอพัก

“ขอบคุณพี่เฉิงที่เหนื่อยนะคะ” เย่เสี่ยวจิ่นยิ้มอย่างซุกซน

เฉิงซิงไห่ตบหน้าผากเธอเบา ๆ “รู้ว่าฉันเหนื่อยก็รีบอ่านหนังสือที่ฉันให้ให้เข้าใจสักทีสิ พอเรียนจบแล้วจะได้ตอบแทนฉันดี ๆ”

เย่เสี่ยวจิ่นพยักหน้าถี่ ๆ “ค่ะ ๆๆ”

ในเวลาเดียวกัน ภายในตึกหอพัก

ซ่งจวี๋เยว่ตั้งใจจะออกไปสูดอากาศที่ระเบียง แต่ไม่คิดว่าพอก้มหน้าลงมองก็เห็นคนสองคนยืนอยู่ข้างแปลงดอกไม้ใต้หอพัก

ผู้หญิงคนนั้นหล่อนรู้จัก คือเย่เสี่ยวจิ่น

หล่อนมองเพียงแค่วินาทีเดียว แต่พอสายตาไปตกอยู่ที่ผู้ชายข้าง ๆ เย่เสี่ยวจิ่น หล่อนก็ไม่อาจละสายตาไปไหนได้

ชายคนนั้นสวมเสื้อแขนสั้นสีขาวกับกางเกงลำลองสีดำ แม้จะเป็นการแต่งตัวธรรมดาที่สุด แต่พอสวมใส่บนร่างของเขากลับดูมีความสง่างามผ่าเผย

ซ่งจวี๋เยว่กำราวระเบียงแน่น จ้องมองเขาไม่กะพริบตา

เย่เสี่ยวจิ่นรู้จักคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน

ซ่งจวี๋เยว่เม้มริมฝีปาก ในใจเต็มไปด้วยความอิจฉา

ด้านล่าง เฉิงซิงไห่สั่งงานเสร็จก็โบกมือให้เย่เสี่ยวจิ่นรีบขึ้นไปพักผ่อน

เมื่อเห็นเธอขึ้นตึกไปแล้ว เขาถึงหมุนตัวเตรียมจากไป

ก่อนจะจากไป เฉิงซิงไห่เงยหน้ามองขึ้นไปบนตึกหนึ่งครั้ง

แต่ก็ไม่เห็นอะไร

เขาส่ายหน้าอย่างเหม่อลอย

วันนี้เพียงแค่เห็นเฮ่อหมิงเยว่ผู้หญิงคนนี้ สมองก็รู้สึกผิดปกติไปหมด เมื่อครู่ถึงกับรู้สึกว่ามีคนจ้องมองเขาตลอดเวลา

จากนั้น เฉิงซิงไห่ก็เดินไปทางประตูโรงเรียน

บนระเบียง ซ่งจวี๋เยว่แนบตัวชิดกำแพง หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ต้องใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะสงบลงได้

หล่อนค่อย ๆ เงยหน้ามองลงไปด้านล่างอย่างระมัดระวัง เห็นเงาร่างของเฉิงซิงไห่ที่เดินจากไปไกล

จนกระทั่งได้ยินเสียงประตูหอพักเปิดออก ถึงได้จัดการสีหน้าตัวเองก่อนเดินเข้าหอพัก

เย่เสี่ยวจิ่นถือขนมหวานห่อหนึ่งในมือ เป็นของที่ซื้อมาฝากเฉียวเถียนหย่า

ตอนนี้เฉียวเถียนหย่ายังไม่นอน นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้

เย่เสี่ยวจิ่นค่อย ๆ ย่องเข้าไป วางขนมหวานไว้ข้างมือเฉียวเถียนหย่า

เฉียวเถียนหย่าหันมามอง รู้สึกดีใจมาก

“นี่มัน!”

หล่อนชอบสอดรู้สอดเห็น เลยรู้ข่าวคราวต่าง ๆ อยู่บ้าง

แน่นอนว่ารู้จักร้านอาหารส่วนตัวที่ถนนจิงฮวน เลขที่ 88 ที่ต้องจองล่วงหน้าครึ่งเดือน

เฉียวเถียนหย่ามองเห็นโลโก้บนถุงขนมหวาน หยิบขึ้นมาตรวจสอบหลายครั้ง

“เสี่ยวจิ่น! เธอไปกินที่ร้านอาหารส่วนตัวถนนจิงฮวนเลขที่ 88 มาเหรอ?!”

เย่เสี่ยวจิ่นไม่รู้ว่าร้านอาหารส่วนตัวเลขที่ 88 คืออะไร แต่จำได้ว่าเฉิงซิงไห่บอกว่าเป็นถนนจิงฮวนจริง ๆ

เฉียวเถียนหย่าอ้าปากค้าง อยากจะกรีดร้อง แต่นึกขึ้นได้ว่าเป็นเวลาดึกจะรบกวนคนอื่น รีบเอามือปิดปากตัวเองไว้

ตาเบิกโพลง

ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอามือลง กลืนน้ำลาย ส่งเสียงครางด้วยความซาบซึ้งใจ รีบกอดเย่เสี่ยวจิ่น “เสี่ยวจิ่น เธอดีกับฉันมาก ไปกินที่ร้านเลขที่ 88 แล้วยังนึกถึงฉัน ซื้อของมาฝากด้วย”

เฉียวเถียนหย่าดีใจมาก เพื่อนร่วมชั้นอีกสองคนสบตากัน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

“เฉียวเถียนหย่า ชาตินี้เธอไม่เคยกินของดี ๆ หรือไง? แค่เค้กชิ้นเดียวเอง ต้องซาบซึ้งขนาดนี้เลยเหรอ?”

สองคนผลัดกันพูด

“บางทีนั่นอาจจะเป็นเศษที่เย่เสี่ยวจิ่นกินเหลือแล้วเอามาให้เธอก็ได้ เธอกลับเก็บไว้เหมือนของล้ำค่า”

พูดจบ ทั้งสองคนก็เอามือปิดปากหัวเราะ

เฉียวเถียนหย่าไม่อยากจะสนใจพวกหล่อนเลย

พูดข้างหูเย่เสี่ยวจิ่นว่า “เสี่ยวจิ่น ฉันจะถือว่าพวกหล่อนแค่ผายลมเท่านั้นแล้วกัน”

เย่เสี่ยวจิ่นตั้งใจซื้อของหวานนี้มาให้เฉียวเถียนหย่าจริง ๆ

อาหารอย่างอื่นไม่สะดวกที่จะห่อกลับ อีกอย่างพวกเขาก็กินกันเกือบหมดแล้ว

เย่เสี่ยวจิ่นกินเค้กเรดเวลเว็ทชิ้นเล็กนี้หลังอาหารแล้วรู้สึกว่ารสชาติดีเกินคาด

จากการใช้เวลาด้วยกันสองวันนี้ เธอรู้แล้วว่าเฉียวเถียนหย่าเป็นคนที่ชอบของหวานมาก

ตอนจะกลับเธอเลยตั้งใจให้เฉิงซิงไห่สั่งมาอีกหนึ่งชิ้น

“ฉันรู้อยู่แล้ว” เฉียวเถียนหย่ายิ้มอย่างมีความสุข

เย่เสี่ยวจิ่นถูกกอดจนแทบหายใจไม่ออก จึงผลักเบา ๆ อย่างขำ ๆ “อย่าแค่ซาบซึ้งสิ รีบกินเถอะ กินเสร็จแล้วจะได้ไปล้างหน้าล้างตา”

ทางซ่งจวี๋เยว่จ้องของหวานบนโต๊ะของเฉียวเถียนหย่า ในแววตาเต็มไปด้วยความอยากได้

หล่อนพยายามอย่างมากที่จะละสายตาออก เดินไปทางเตียงนอน แล้วถามอย่างไม่ตั้งใจว่า “เย่เสี่ยวจิ่น ผู้ชายที่ส่งเธอกลับมาเมื่อกี้เป็นใครเหรอ?”

เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกเย็นวาบไปชั่วขณะ

หนึ่งคือเธอไม่คิดว่าซ่งจวี๋เยว่จะทักเธอ

สองคือทันทีที่ซ่งจวี๋เยว่เอ่ยปาก หล่อนก็ถามถึงเฉิงซิงไห่

เมื่อเธอตั้งสติได้จึงตอบว่า “เป็นเพื่อนคนหนึ่งของฉันน่ะ”

ซ่งจวี๋เยว่ตอบรับเบา ๆ แล้วปีนขึ้นเตียง ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจอะไรมากนัก

เย่เสี่ยวจิ่นมองหล่อนด้วยสายตาซับซ้อน

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ เธอคงไม่คิดอะไรมาก

แต่วันนี้หลังจากได้ฟังเรื่องของเฮ่อหมิงเยว่จากเฉิงซิงไห่ ทำให้ตอนนี้เธอมองใครก็เหมือนจะเป็นเฮ่อหมิงเยว่คนที่สอง

ซ่งจวี๋เยว่ห่มผ้านวมนอนบนเตียงแล้ว เย่เสี่ยวจิ่นละสายตา แอบคิดว่าตัวเองคิดมากเกินไปแล้ว

“เฉียวเถียนหย่า เธอค่อย ๆ กินนะ ฉันไปอาบน้ำก่อน”

เย่เสี่ยวจิ่นถือของใช้ในห้องน้ำไปอาบน้ำ พอกลับมาคนอื่น ๆ ก็เข้านอนกันหมดแล้ว

เฉียวเถียนหย่าพูดด้วยความพึงพอใจ “เสี่ยวจิ่น เค้กชิ้นเล็กนี้รสชาติอร่อยสมคำร่ำลือจริง ๆ”

“ฉันก็ว่าอร่อยมากเหมือนกัน” เย่เสี่ยวจิ่นเห็นหล่อนกินจนเลอะปาก “รีบไปล้างหน้าล้างตาเถอะ ดึกแล้ว พวกเราต้องนอนแล้ว”

เฉียวเถียนหย่าเก็บโต๊ะเรียบร้อยแล้วถือของใช้ในห้องน้ำออกไป

เย่เสี่ยวจิ่นปีนขึ้นเตียงและหลับไปอย่างรวดเร็ว

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

น่ากลัวมากผู้หญิงแซ่เฮ่อคนนี้ เหมือนเป็นประสาทอ่อน ๆ ที่อยากเห็นผู้ชายทะเลาะกันเพราะรุมแย่งเป็นคนสำคัญของตัวเอง ดูหล่อนมีความสุขมากที่ปั่นหัวคนอื่นให้ทะเลาะกันเพราะตัวเอง

ซ่งจวี๋เยว่นี่ก็เริ่มไม่น่าไว้ใจละ

ไหหม่า(海馬)

………………..