ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 544 ความสัมพันธ์ในแวดวงสังคมนี้ช่างวุ่นวายจริง ๆ

บทที่ 544 ความสัมพันธ์ในแวดวงสังคมนี้ช่างวุ่นวายจริง ๆ

………………..

บทที่ 544 ความสัมพันธ์ในแวดวงสังคมนี้ช่างวุ่นวายจริง ๆ

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับครูฝึกเจียงหรอกค่ะ”

เย่เสี่ยวจิ่นอธิบาย “พวกเขาอยากจะหาเรื่อง ก็จะรอจังหวะตอนที่ฉันอยู่คนเดียว ฉันต้องขอบคุณครูฝึกเจียงที่มาช่วยได้ทันเวลา”

เจียงฉีโบกมือ “ไม่เป็นไร ๆ ไม่ต้องพูดถึงมัน”

ตอนนั้นเขากำลังขับรถมา ก็เห็นนักเรียนสองคนที่อยู่กลุ่มเดียวกับเย่เสี่ยวจิ่นเมื่อตอนกลางวันดูตื่นตระหนก เขาจึงเลื่อนกระจกลงถามด้วยความสงสัย

ไม่คิดว่าเย่เสี่ยวจิ่นจะถูกพวกนักเลงรุมล้อม

เขาถึงได้รีบมาที่นี่

“พี่ซิงไห่” เย่เสี่ยวจิ่นเรียกเฉิงซิงไห่ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ฉันหิวแล้ว เราไปกินข้าวกันก่อนไหม”

เย่เสี่ยวจิ่นแทบจะไม่เคยอ่อนน้อมแบบนี้ ทำให้อารมณ์หงุดหงิดของเฉิงซิงไห่ดีขึ้นมาก

“ได้ ไปกินข้าวกันก่อน”

ผู้กำกับเฝิงโบกมือ “ฉันไม่ไปยุ่งกับการนัดของพวกคนหนุ่มสาวหรอก เจียงฉี ถ้านายว่างแล้วโทรหาฉันนะ ฉันรอรับสายนายตลอด”

เจียงฉีพยักหน้า

หลังจากออกจากสถานีตำรวจและนั่งในรถ เฉิงซิงไห่พูดล้อเลียนอย่างขี้เกียจ ๆ “คุณชายเจียงของพวกเราหายหน้าไปหลายปี แต่ผู้กำกับในเมืองหลวงก็ยังจับตาดูคุณอยู่นะ”

เจียงฉีชายตามองเขาเรียบ ๆ “ฉันไม่คิดจะกลับไปเข้าทีมอีกแล้ว”

“มีเจียงซวี่คนเดียวก็พอแล้ว”

เฉิงซิงไห่รู้สึกเสียดายเล็กน้อย “งั้นนายเตรียมจะรับช่วงธุรกิจของตระกูลเจียงเหรอ? นายเป็นคนที่เหมาะกับการทำธุรกิจด้วยหรือ?”

แม้ถูกตั้งคำถาม เจียงฉีก็ไม่ได้โกรธ เขาเอียงหน้ามองทิวทัศน์ยามค่ำคืนนอกหน้าต่าง พูดเสียงเบา ๆ “จะทำยังไงได้ล่ะ ธุรกิจของตระกูลเจียงก็ต้องมีคนดูแล”

ตอนนี้เจียงซวี่ทุ่มเทให้กับเส้นทางนั้นสุดหัวใจ พ่อแม่ตระกูลเจียงก็แก่ตัวลงแล้ว ถ้าเจียงฉีไม่รับช่วงธุรกิจ ทรัพย์สินที่พ่อแม่ของเขาทุ่มเทสร้างมาครึ่งค่อนชีวิตก็จะตกไปอยู่ในมือของญาติสายรอง

ถ้าญาติสายรองเป็นคนดี เจียงฉีก็ไม่ว่าอะไร แต่ญาติสายรองของตระกูลเจียงล้วนเป็นพวกหมาป่าตาขาว ถ้าธุรกิจตกไปอยู่ในมือพวกเขา คงไม่เหลือส่วนแบ่งให้พวกตนแน่

เย่เสี่ยวจิ่นนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับเงียบ ๆ ฟังพวกเขาคุยกัน

เธอคิดในใจ

มีประโยคหนึ่งที่ต้าหลงพูดถูก น้ำในเมืองหลวงลึกจริง ๆ

แต่ว่า

มันเกี่ยวอะไรกับเด็กอายุสิบกว่าอย่างเธอล่ะ

ร้านอาหารที่เฉิงซิงไห่จองไว้นั้นต้องจองล่วงหน้าครึ่งเดือน และจองได้ยากมาก ถือเป็นร้านอาหารที่มีรสชาติดีที่สุดในเมืองหลวง

แน่นอนว่าราคาก็สูงลิ่วเช่นกัน

วัตถุดิบทุกอย่างสดใหม่ แม้แต่อาหารทะเลก็ขนส่งทางอากาศมาจากชายทะเลในวันเดียวกัน

หมู่บ้านชงเถียนอยู่ในพื้นที่ตอนในของประเทศ เย่เสี่ยวจิ่นปกติก็ได้กินแค่ปลาเฉ่ากับกุ้งเครย์ฟิชเท่านั้น แทบไม่ได้กินอาหารทะเลสด ๆ เลย

ภายในห้องส่วนตัว

การมาครั้งนี้ไม่เสียเปล่าจริง ๆ

เฉิงซิงไห่ยอมควักเงินสั่งอาหารทะเลมาเต็มโต๊ะ

ทั้งกุ้งมังกร ปลิงทะเล เป๋าฮื้อ มีครบทุกอย่าง

รสชาติอาหารของทางร้านก็ทำได้ดีมาก

เฉิงซิงไห่กับเจียงฉีคุยกับคนอื่นเป็นระยะ ส่วนเย่เสี่ยวจิ่นก็ตั้งหน้าตั้งตากินอย่างเดียว ไม่พูดไม่จา

คนอื่น ๆ อยากรู้ที่มาของเย่เสี่ยวจิ่น พยายามจะถามเรื่องราว แต่ถูกเฉิงซิงไห่และเจียงฉีห้ามปรามไว้หมด

เฉิงซิงไห่ใช้เพียงประโยคเดียวก็ปิดปากพวกเขาได้สนิท

“หล่อนคือเย่เสี่ยวจิ่นศิษย์คนใหม่ของคุณปู่ผม”

คนอื่น ๆ ชะงักไปครู่หนึ่ง ต่างมีสีหน้าตกตะลึง

ศิษย์ของท่านเฉิงงั้นหรือ?

เย่เสี่ยวจิ่นที่กำลังตั้งหน้าตั้งตากินข้าวอยู่เงยหน้าขึ้นมาด้วยความสงสัย

“เฉิงซิงไห่ ครั้งนี้ท่านเฉิงรับศิษย์กี่คนกันแน่?”

เฉิงซิงไห่ไม่เคยนับเฮ่อหมิงเยว่เป็นศิษย์ของคุณปู่เลย พอนึกถึงหล่อน สายตาก็เย็นชาขึ้นมา

เขาพูดเรียบ ๆ ว่า “มีแค่เย่เสี่ยวจิ่นคนเดียว”

“หา?” คนนั้นงงงวย “แต่ผมเจอคนหนึ่ง หล่อนบอกว่าเป็นศิษย์ของท่านเฉิง แถม…”

“หล่อนยังมีหยกประจำตัวของท่านเฉิงด้วยนะ”

“หยก?” สายตาของเฉิงซิงไห่หม่นลง มองไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่ “หยกอะไร?”

“ก็…” คนนั้นนึกทบทวน “เป็นหยกลายมังกรที่ประกอบด้วยชิ้นส่วนสองชิ้นน่ะ”

มือของเฉิงซิงไห่กำแน่นขึ้นในทันที

หยกมังกรของคุณปู่เฉิง เห็นหยกก็เหมือนเห็นตัวคน

คุณปู่เฉิงสวมหยกชิ้นนี้ติดตัวไว้ที่คอตลอด เป็นไปไม่ได้ที่เฮ่อหมิงเยว่จะขโมยมา

หยกมีสองชิ้น เฮ่อหมิงเยว่หนึ่งชิ้น ที่เหลืออีกชิ้นแน่นอนว่าต้องเป็นของเย่เสี่ยวจิ่น

“คุณเห็นหล่อนตอนไหน?”

คนผู้นั้นรีบตอบ “เมื่อวาน ที่สโมสรส่วนตัวแห่งหนึ่ง หล่อนดูเหมือนจะอยู่กับ…”

เขาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า “ดูเหมือนจะกินข้าวอยู่กับคนตระกูลเฉิงสายรอง”

“หึ”

มุมปากของเฉิงซิงไห่ผุดรอยยิ้มเย็นชา

เพิ่งมาถึงปักกิ่ง เฮ่อหมิงเยว่ก็รีบร้อนใช้ความสัมพันธ์กับคุณปู่เฉิงเพื่อปูทางให้ตัวเองแล้ว

เฉิงซิงไห่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดดูเบอร์โทรที่เงียบหายไปนานในสมุดโทรศัพท์ แล้วโทรออกไป

เสียงโทรศัพท์ดังติดต่อกันสองสามครั้งก่อนจะมีคนรับสาย ปลายสายดังเสียงอ่อนหวานสง่างาม “สวัสดีค่ะ”

เฉิงซิงไห่รู้สึกรังเกียจจึงยื่นโทรศัพท์ออกห่างจากหู

เฉิงซิงไห่ไม่อยากคุยกับหล่อนแม้แต่คำเดียว “เจียงฉีก็อยู่ที่นี่ จะมาหรือไม่มาก็แล้วแต่คุณ”

พูดจบก็วางสายทันที

“เฉิงซิงไห่” เย่เสี่ยวจิ่นเอียงตัวแล้วใช้ศอกกระทุ้งเขาเบา ๆ “คุณกินดินปืนมาหรือไง?”

พอนึกถึงเฮ่อหมิงเยว่ เฉิงซิงไห่ก็รู้สึกหงุดหงิด

เขาพยายามกลั้นความโกรธ ทำเสียงให้นุ่มนวลลง กลัวจะทำให้เย่เสี่ยวจิ่นตกใจ “ฉันกับเฮ่อหมิงเยว่มีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน”

“ไม่เป็นไร ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก เธอจะปฏิบัติกับหล่อนยังไงก็ได้”

เย่เสี่ยวจิ่นลากเสียงยาว “อ๋อ” แล้วคีบปลิงทะเลที่ตุ๋นจนนุ่มใส่ชาม กำลังจะใช้ตะเกียบคีบกิน แต่แล้วก็วางลง

หยิบตะเกียบคู่กลางขึ้นมาคีบปลิงทะเลให้เฉิงซิงไห่หนึ่งชิ้น

มุมปากของเฉิงซิงไห่มีรอยยิ้มผุดขึ้น “พี่ชายไม่ได้รักเธอไปเปล่า ๆ”

เย่เสี่ยวจิ่นยิ้มตาหยี พลางคีบอาหารให้เจียงฉีอีกชิ้น

เฉิงซิงไห่และเจียงฉีหันไปมองพวกเขาพร้อมกัน

คนพวกนั้นรีบปิดปากทันที พร้อมทำท่าเหมือนรูดซิป

เจียงฉีละสายตากลับมามองปลิงทะเลในชามกระเบื้องสีขาว อดที่จะหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเฉิงซิงไห่ถึงได้ตามใจเด็กสาวที่ไม่รู้ที่มาที่ไปคนนี้ขนาดนี้

แม้แต่เด็กสาวในตระกูลเฉิงก็ยังไม่เคยได้รับการปฏิบัติแบบนี้จากเขา

เย่เสี่ยวจิ่นเด็กคนนี้ทั้งสวยทั้งฉลาด เข้าใจอะไรได้ง่าย แถมยังมีความลึกลับน่าค้นหา

ทำให้ผู้คนอดสนใจเธอไม่ได้

ยิ่งได้ใกล้ชิด ก็ยิ่งอยากรู้ว่าเธอมีความลับซ่อนอยู่อีกมากแค่ไหน

เย่เสี่ยวจิ่นคาดเดาในใจว่าเฮ่อหมิงเยว่จะมาหรือไม่ และประโยคที่เฉิงซิงไห่พูดว่า “เจียงฉีก็อยู่ด้วย” หมายความว่าอย่างไร

ความสัมพันธ์ของคนกลุ่มนี้ดูเหมือนจะยุ่งเหยิงอยู่พอสมควร

ผ่านไปประมาณยี่สิบนาที ก็มีเสียงเคาะประตูห้องรับรองดังขึ้น

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

เฮ่อหมิงเยว่จะโดนรุมทึ้งหน้ากลางโต๊ะอาหารไหม ดูท่าทางคุณชายเฉิงบ่จอยมาก

ไหหม่า(海馬)

………………..