ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 543 ดูคนแล้วเลือกปฏิบัติ

บทที่ 543 ดูคนแล้วเลือกปฏิบัติ

………………..

บทที่ 543 ดูคนแล้วเลือกปฏิบัติ

ที่สถานีตำรวจสาขาถนนมหาวิทยาลัยปักกิ่ง

เย่เสี่ยวจิ่นและเจียงฉีถูกพาตัวมาที่นี่

ตำรวจถือปากกาและสมุดบันทึก นั่งอยู่ตรงข้ามทั้งสองคน เหลือบมองต้าหลงที่นั่งอยู่ไม่ไกล กระแอมเบา ๆ แล้วถาม “พวกคุณสองคน… คนหนึ่งชื่อเย่เสี่ยวจิ่น อีกคนชื่ออะไร?”

เจียงฉีจ้องมองตำรวจหนุ่มด้วยสายตากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม “เจียงฉี”

ตำรวจพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว “ได้ เจียงฉีใช่ไหม…เจียงฉี?!”

น้ำเสียงสูงขึ้นทันที!

ทำเอาเย่เสี่ยวจิ่นและต้าหลงชายที่มีรอยสักสะดุ้งตกใจ

ต้าหลงรู้สึกมึนงงในหัว อดบ่นไม่ได้ “จะตะโกนทำไมเสียงดังขนาดนั้น!”

ตำรวจกลืนน้ำลาย จ้องมองใบหน้าของเจียงฉี

คนคนนี้…ทำไมหน้าตาคล้ายคนที่พวกเขารู้จักเหลือเกิน?

เขาคิดแบบนั้นในใจ แต่ก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ จึงรีบสลัดความคิดนั้นทิ้งไป

เป็นไปไม่ได้หรอก

เขาจ้องมองมาที่เย่เสี่ยวจิ่น

เย่เสี่ยวจิ่นทำร้ายพวกนักเลงไปหลายคน

บาดเจ็บค่อนข้างสาหัสด้วย

“เย่เสี่ยวจิ่น บอกมาสิว่าทำไมถึงทำร้ายคนอื่น”

เย่เสี่ยวจิ่นทำหน้าเรียบร้อย ดูเหมือนนักเรียนที่อ่อนแอบอบบาง “คุณตำรวจคะ หนูยืนหน้าประตูมหาวิทยาลัยอยู่ดีๆ พวกเขาก็ลากหนูเข้าไปในซอย”

ตำรวจรู้สึกปวดหัว เขารู้ว่าต้องเป็นต้าหลงพาคนไปรังแกเด็กแน่ ๆ

แต่คนที่อยู่เบื้องหลังต้าหลง…

เขาทำหน้าเคร่งแล้วตำหนิเย่เสี่ยวจิ่น “ฉันเห็นว่าตัวเธอไม่มีบาดแผลอะไร คงไม่ได้บาดเจ็บ แต่เธอกลับทำร้ายคนอื่นถึงสามคน บาดเจ็บไม่เบาด้วย”

“การกระทำของเธอ ฉันพอจะอนุโลมว่าเป็นการป้องกันตัว แต่เธอก็ต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้คนทั้งสามคนด้วย ไม่งั้นเรื่องนี้คงจบไม่ได้”

เขาไม่อาจขัดใจฝั่งต้าหลงได้ จึงต้องให้เด็กสาวคนนี้ยอมเสียเปรียบหน่อย

ดูก็รู้ว่าเธอเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ตำรวจก็คิดเพื่อเธอ ตอนนี้ยังใช้เงินแก้ปัญหาได้ ก็ถือว่าไม่แย่เกินไป

เจียงฉีฟังแล้วรู้สึกหงุดหงิด จึงลุกขึ้นเตะโต๊ะทันที “เจียงซวี่สอนให้ลูกน้องทำงานแบบนี้เหรอ?!”

เขาเตะโต๊ะอย่างกะทันหัน ทำเอาทุกคนสะดุ้งตกใจ

เมื่อได้ยินเขาพูดถึงชื่อ “เจียงซวี่” ตำรวจก็รู้สึกไม่สบายใจ

“ไม่…ไม่จริงใช่ไหม?!”

ต้าหลงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ส่วนเฉิงซิงไห่รออยู่ที่ร้านอาหารจนเริ่มหมดความอดทน

ทุกคนพูดล้อเล่นกัน

เฉิงซิงไห่หลับตานอนอยู่บนโซฟา ตอนนั้นเองโทรศัพท์เครื่องใหม่ในกระเป๋าของเขาก็ดังขึ้นสองครั้ง เขาขมวดคิ้วหยิบโทรศัพท์ออกมา เป็นข้อความ

เฉิงซิงไห่กวาดตามองอย่างรวดเร็ว แล้วลุกพรวดขึ้นยืน

พี่น้องคนอื่น ๆ ที่นั่งอยู่บนโซฟาต่างตกตะลึง “เกิดอะไรขึ้น?”

เฉิงซิงไห่ชะงักฝีเท้าครู่หนึ่ง หันกลับมา ดวงตาที่ปกติดูเกียจคร้านตอนนี้เย็นชาลงเล็กน้อย

“เจียงฉีอยู่ที่สถานีตำรวจ”

ทุกคนชะงักไป สถานีตำรวจงั้นหรือ? ทำไมถึงไปอยู่ที่สถานีตำรวจได้?

แต่การที่เจียงฉีไปสถานีตำรวจก็เหมือนกับการกลับบ้านนั่นแหละ เฉิงซิงไห่จำเป็นต้องโกรธขนาดนี้เลยหรือ?

เฉิงซิงไห่เดินเท้าก้าวยาว ๆ เปิดประตูออกจากห้องไปแล้ว คนที่เหลือมองหน้ากันไปมา หนึ่งในนั้นแสดงสีหน้าเหมือนเพิ่งเข้าใจอะไรบางอย่าง

“พวกนายว่าเย่เสี่ยวจิ่นที่เฉิงซิงไห่พูดถึงก็อยู่ที่สถานีตำรวจด้วยใช่ไหม?”

“ที่นายพูดมามีเหตุผลนะ”

ห้องสอบสวน

ตำรวจขยับปาก แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

เขาตกใจอยู่บ้าง

เจียงซวี่ เจียงฉี… สองชื่อนี้ฟังดูเหมือนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน และเจียงฉีคนนี้ยังมีหน้าตาเหมือนเจียงซวี่มากด้วย

ตำรวจกลืนน้ำลาย หลังเสื้อเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องสอบสวนก็ถูกเปิดออก

คนที่มาคือผู้กำกับเฝิงจากสถานี

เขากวาดตามองชายรอยสักชื่อต้าหลงและเย่เสี่ยวจิ่น ก่อนที่สายตาจะจับจ้องไปที่เจียงฉีเป็นคนสุดท้าย

ใบหน้าเขาเผยรอยยิ้ม “กลับมาทำไมไม่บอกกล่าวสักคำ?”

ต้าหลงชายร่างกายเต็มไปด้วยรอยสักก็มีสีหน้าดำคล้ำ

เจียงฉีพูดเรียบ ๆ “ได้รับเชิญมาเป็นครูฝึกให้นักเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งสักสองสามวัน”

ผู้กำกับเฝิงพยักหน้า สายตาคมกริบกวาดมองไปที่ต้าหลงชายรอยสัก “คราวนี้นายมาติดกับดักฉันเข้าให้แล้ว พาตัวเขาเข้าขังไว้ก่อน”

ต้าหลงไม่ได้ส่งเสียงอะไร แต่ในดวงตาไม่มีแววหวาดกลัว

เย่เสี่ยวจิ่นดวงตาวาววับ

ดูท่าต้าหลงคนนี้คงจะยังหวังพึ่งคนหนุนหลัง

ไม่นานตำรวจก็พาต้าหลงลงไป ตำรวจหนุ่มน้อยก้มหน้างุด ไม่กล้ามองผู้กำกับเฝิง

ผู้กำกับเฝิงกวาดตามองเขาด้วยความโกรธที่ไม่สู้คน “เรื่องนี้ใครมีตาก็รู้ว่าฝ่ายไหนผิด นายนี่เก่งเหลือเกิน กลัวจะไปขัดใจคนจนปล่อยให้เด็กสาวต้องเดือดร้อน!”

“ถ้าตำรวจในสถานีของเราทุกคนเป็นแบบนาย พวกเรายังจะเป็นตำรวจของประชาชนได้อีกหรือ?!!”

“ถอดชุดนี้ออกเดี๋ยวนี้ แล้วกลับไปทบทวนตัวเองซะ ส่วนจะลงโทษยังไงนั้น รอดูการจัดการของสถานีก่อน!”

เย่เสี่ยวจิ่นเบือนหน้าหนีเล็กน้อย ไม่ตอบอะไร

“พอแล้ว รีบไปให้พ้นหน้าฉัน!”

พอตำรวจหนุ่มจากไป ผู้กำกับเฝิงก็ดึงเจียงฉีมาคุยถึงเรื่องเก่า “ไอ้หนู กลับมาแล้วก็ไม่บอกกล่าวฉันสักคำ ถ้าวันนี้ฉันไม่บังเอิญมาที่สถานี เรื่องวันนี้ก็คงจะเป็นเรื่องใหญ่ คนในครอบครัวเดียวกันแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้จักกัน”

เจียงฉียิ้ม “ก็ยุ่งน่ะครับ”

ผู้กำกับเฝิงอารมณ์ดีไม่ถือสาเขา “ตอนนี้ไม่ยุ่งแล้วใช่ไหม? ไป ฉันเลี้ยงข้าว”

สายตาของเขาเหลือบไปที่เย่เสี่ยวจิ่น “นี่ลูกศิษย์นายใช่ไหม? พาไปด้วยกัน”

ขณะที่เจียงฉีกำลังจะปฏิเสธ เสียงขี้เกียจแบบ ๆ ก็ดังขึ้น “ผู้กำกับเฝิง วันนี้ไม่ได้ครับ เจียงฉีมีนัดแล้ว”

ผู้กำกับเฝิงหันไปมอง ตกตะลึง “เฉิงซิงไห่?”

“นี่พระอาทิตย์ขึ้นทางตะวันตกหรือไง? ทำไมนายถึงมาที่สถานีตำรวจล่ะ?”

สายตาของเฉิงซิงไห่กวาดมองรอบตัวเย่เสี่ยวจิ่น เมื่อไม่พบว่าเธอได้รับบาดเจ็บอะไร จึงค่อยโล่งใจ

“ฉันมารับคน”

รับคน?

ผู้กำกับเฝิงมองเขาอย่างสงสัย

เฉิงซิงไห่เลิกทำตัวสบาย ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันมารับเย่เสี่ยวจิ่น เด็กคนนี้เพิ่งเป็นศิษย์ที่คุณปู่รับเข้าสำนัก”

“ถ้าท่านรู้ว่าเย่เสี่ยวจิ่นเพิ่งมาปักกิ่งได้แค่วันสองวันแต่เกือบจะถูกรังแก ก็ไม่รู้ว่าจะโกรธขนาดไหน”

ผู้กำกับเฝิงอุทานด้วยความประหลาดใจ “ศิษย์ของท่านเฉิง?”

แต่เดิมเขาไม่ได้สนใจเย่เสี่ยวจิ่นเลย

แต่ถ้าเย่เสี่ยวจิ่นเป็นศิษย์ของท่านเฉิงจริง เขาก็ต้องเปลี่ยนวิธีปฏิบัติต่อเธอใหม่แล้ว

“เธอเป็นศิษย์ของท่านเฉิงด้วยเหรอ? คุณปู่รับศิษย์ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลย?”

เรื่องนี้เฉิงซิงไห่ไม่ได้บอกเจียงฉี

เฉิงซิงไห่กลอกตาใส่เขา “นายเพิ่งกลับมาจากค่ายฝึกพิเศษ จะไปรู้ได้ยังไง”

“เจียงฉี ไม่ใช่ว่าฉันจะว่าอะไรนะ ฉันบอกให้นายพาเย่เสี่ยวจิ่นไปกินอาหารดี ๆ ที่บ้านเรา แต่ดูสิ นายพาเธอมาที่ไหนกัน?”

เจียงฉีรู้สึกว่าตัวเองช่างน่าสงสารเหลือเกิน

เขาแค่ให้เย่เสี่ยวจิ่นยืนรออยู่ข้างถนน ใครจะไปรู้ว่าจะมีคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงมาหาเรื่องเย่เสี่ยวจิ่น

นี่มันคงเป็นเคราะห์กรรมที่ตกลงมาจากฟ้าสินะ

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

คนเบื้องหลังต้าหลงใหญ่ขนาดไหนเชียว สู้ตระกูลเฉิงได้หรือเปล่า

ไหหม่า(海馬)

………………..