ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 542 เย่เสี่ยวจิ่นสอนให้รู้จักเป็นคน

บทที่ 542 เย่เสี่ยวจิ่นสอนให้รู้จักเป็นคน

………………..

บทที่ 542 เย่เสี่ยวจิ่นสอนให้รู้จักเป็นคน

ไม่รู้ว่าเจียงฉีไปจอดรถไว้ที่มุมไหน หายไปนานแล้วยังไม่กลับมา

เย่เสี่ยวจิ่นพิงกำแพงอย่างเบื่อหน่าย ก้มหน้ามองต่ำ

จนกระทั่งมีเงาทอดยาวมาตรงหน้า เธอคิดว่าเป็นเจียงฉี จึงเงยหน้าขึ้นพลางพูดว่า “ทำไมคุณมาช้าจัง…”

แต่เมื่อเห็นผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหน้า เธอก็ชะงักไป

ไม่ใช่เจียงฉี

ชายที่มีรอยสักมองด้วยสายตาดุร้าย พูดเสียงห้าวว่า “เธอคือเย่เสี่ยวจิ่นใช่ไหม?”

พวกนี้ดูท่าทางไม่ได้มาดี มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะยอมรับ

ดังนั้นเย่เสี่ยวจิ่นจึงกะพริบตาปริบ ๆ ทำหน้าไร้เดียงสาและงุนงง “อะไรนะ? เย่เสี่ยวจิ่นเป็นใครเหรอ?”

ชายหนุ่มผมสีเหลืองที่ยืนข้างชายรอยสักรีบพูดขึ้นว่า “พี่ใหญ่ พวกเราคงจำคนผิดแล้วล่ะ?”

ครู่หนึ่งผ่านไป เขาแค่นหัวเราะอย่างมีนัยยะ “ไม่รู้จักเหรอ งั้นก็ได้”

เขามองชุดลายพรางที่เย่เสี่ยวจิ่นสวมอยู่ “เธอเป็นนักเรียนค่ายฝึกอบรมรอบนี้ใช่ไหม? ไปหาคนที่ชื่อเย่เสี่ยวจิ่นในค่ายฝึกมาให้หน่อย”

พวกเขาจะไม่เลิกรากันสักทีหรืออย่างไร

เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกรำคาญในใจ “พวกคุณตามหาหล่อนทำไม”

“เย่เสี่ยวจิ่นติดหนี้พวกเรา พวกเราตามมาทวงเงินหล่อน”

ไม่จริง!

เย่เสี่ยวจิ่นสบถในใจ ยังจะมาหลอกเธออีก!

เธอไม่แสดงอารมณ์อื่นใดออกมาบนใบหน้า พยักหน้า “ได้ เดี๋ยวฉันจะไปตามหาเย่เสี่ยวจิ่นให้”

เธอไม่มีเวลาว่างมาคุยเล่นกับพวกนักเลงเหล่านี้ เตรียมจะเดินจากไป

ผู้ชายที่มีรอยสักและพวกของเขาก็ไม่ได้ขวางเธอไว้

แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันมักจะเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

เพื่อนผู้ชายสามคนที่อยู่กลุ่มเดียวกับเย่เสี่ยวจิ่นบนเขาอู่หยาง บังเอิญเดินออกมาจากประตูใหญ่พอดี และโชคไม่ดีที่เห็นเย่เสี่ยวจิ่น พวกเขาโบกมือให้เธอแต่ไกล เสียงดังลั่นราวกับโทรโข่ง

“เย่เสี่ยวจิ่น ไปกินข้าวด้วยกันไหม”

เย่เสี่ยวจิ่นหลับตาลงอย่างหมดคำพูด

จริง ๆ เลย ไม่กลัวคู่ต่อสู้ที่เก่งกาจ แต่กลับกลัวเพื่อนร่วมทีมที่โง่เหมือนหมู

ชายรอยสักหรี่ตาลงอย่างอันตราย

“พี่ใหญ่ หล่อนคนนี้แหละเย่เสี่ยวจิ่น หล่อนหลอกพวกเรา!” ไอ้ผมทองข้าง ๆ เขาตะโกนโวยวาย

ชายรอยสักตบมือข้างหูของเย่เสี่ยวจิ่นเฉียดผ่านไปกระแทกกำแพง

“เด็กน้อย กล้าดีนักนะถึงได้หลอกฉัน?”

นักเรียนชายสามคนที่อยู่อีกด้านเพิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

พวกเขาลังเลที่จะเดินเข้ามา

“พวกเราอย่าเข้าไปเลย ไปตามครูฝึกที่โรงเรียนดีกว่า” หนึ่งในนักเรียนชายรีบดึงเพื่อนอีกสองคนไว้

พวกคนเหล่านี้ดูแค่แวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่พวกที่จะมาเล่นด้วยได้

พวกเขาสามคนรวมกันยังสู้คนเดียวไม่ได้

เย่เสี่ยวจิ่นไม่พูดอะไร

ชายรอยสักมองรอบ ๆ แล้วส่งสัญญาณให้ไอ้ผมทอง

ไอ้ผมทองผลักเย่เสี่ยวจิ่นอย่างดุดันทันที

“ไปกับพวกเรา ไปที่แห่งหนึ่ง”

เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกเบื่อหน่าย

พวกคนเหล่านี้ทำไมชอบพาเธอไปที่ไหนสักแห่งกันนักหนา

เธอตั้งใจจะปล่อยพวกมันไปแล้ว แต่พวกมันกลับมาหาเรื่องให้โดนตีเสียเอง

ถ้างั้นก็อย่าโทษเธอแล้วกัน

กลุ่มคนปิดกั้นทางออกไว้หมด

ไอ้หมอสักจุดบุหรี่สูบอย่างแรง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “แต่แรกก็แค่จะสั่งสอนแกนิดหน่อย ยายเด็กบ้าบิ่นแกยังกล้ามาหลอกฉันอีก ฉันเกลียดที่สุดเวลาโดนคนหลอก”

“วันนี้ถ้าไม่สั่งสอนแกให้หนัก ฉันต้าหลงจะเดินหน้าแถวนี้ได้ยังไง!”

“พวกแก ช่วยกันสั่งสอนยายเด็กนี่ให้ดี ๆ”

“อ้อ จำไว้นะ ห้ามตีหน้าเด็ดขาด หน้าตาเด็กคนนี้สวยดี ถ้าทำพังไปจะเสียดาย”

ลูกน้องหลายคนเดินเข้าหาเย่เสี่ยวจิ่นอย่างคุกคาม

เย่เสี่ยวจิ่นเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ ดวงตาเปล่งประกายดุดัน

พวกลูกน้องชะงักไปครู่หนึ่ง ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เย่เสี่ยวจิ่นก็ลงมือโจมตีก่อนแล้ว

เธอเตะคนที่อยู่ด้านหน้าสุดกระเด็นออกไป หมุนตัวกดไหล่อีกคนไว้แล้วบีบแรง ๆ

“อ๊ากกก!”

เย่เสี่ยวจิ่นมองด้วยสายตาเยียบเย็น แม้จะตัวเตี้ยกว่าพวกนั้น แต่การเคลื่อนไหวกลับว่องไวมาก เธอกดไหล่คนนั้นไว้พลางเตะคนที่เหลือกระเด็นออกไปด้วย

คนที่โดนเตะกุมท้องถอยหลังติด ๆ เหงื่อเย็นผุดซึมที่หน้าผาก พูดไม่ออกไปชั่วขณะ

สายตาของชายรอยสักเปลี่ยนไป เขากดก้นบุหรี่ลงบนกำแพงข้าง ๆ มองด้วยสายตาทั้งดุร้ายและเยือกเย็น “ฉันดูถูกเธอเกินไปแล้ว มีฝีมืออยู่นี่”

ชายรอยสักต้องเก่งกว่าพวกอันธพาลพวกนี้แน่ หากไม่จำเป็นจริง ๆ เย่เสี่ยวจิ่นไม่อยากลงมือเลย

“ฉันเพิ่งมาปักกิ่งได้แค่สองวัน คงไม่ได้ไปล่วงเกินใครมา ทำไมพวกคุณถึงมาหาเรื่องฉัน?”

ชายรอยสักหัวเราะเบา ๆ “เธอมาปักกิ่งไม่นานจริง แต่กลับไปสร้างความวุ่นวายจนมีคนไม่พอใจเธอเยอะเลยนะ ยัยหนู น้ำในปักกิ่งลึกกว่าที่เด็กบ้านนอกอย่างเธอจะจินตนาการได้”

เย่เสี่ยวจิ่นหรี่ตามองอย่างครุ่นคิด

ดูเหมือนว่าคนที่อยู่เบื้องหลังชายสักจะบอกข้อมูลพื้นเพของเธอให้คนพวกนี้รู้แล้ว

“เมื่อกี้เพื่อนร่วมชั้นของฉันเห็นพวกคุณแล้ว ตอนนี้คงไปตามคนมาช่วยแล้วล่ะ”

“พวกพี่กล้ามาดักรอเธอที่หน้าโรงเรียนแบบนี้ เธอคิดว่าพวกพี่จะกลัวครูในโรงเรียนเหรอ?”

“พี่จะบอกให้นะ พวกพี่ไม่เพียงแค่ไม่กลัวครูในโรงเรียน แม้แต่ตำรวจแถวนี้ก็ทำอะไรพวกพี่ไม่ได้หรอก”

“รู้ไหมว่าพวกพี่มีคนหนุนหลังอยู่?”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง

เย่เสี่ยวจิ่นหลุบตาลงเล็กน้อย

เธอพูดเสียงเบา “ฉันรู้แน่นอนอยู่แล้ว…”

เสียงของเธอเบาเกินไป ชายสักไม่ได้ยิน เขาแคะหูแล้วถามซ้ำ “เด็กน้อย เธอว่าอะไรนะ?”

เขาคิดว่าเย่เสี่ยวจิ่นกลัวแล้ว

เย่เสี่ยวจิ่นเงยหน้าขึ้น สายตาจ้องตรงไปที่ด้านหลังของชายสัก แล้วยิ้ม “ฉันบอกว่า ฉันรู้แน่นอนว่าครูธรรมดาทำอะไรพวกคุณไม่ได้หรอก”

“แต่คนที่เพื่อนร่วมชั้นของฉันหาคนมาช่วย ไม่ใช่คนธรรมดา”

ด้านหลังของพวกเขา เจียงฉีบิดข้อมือเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นชา “เย่เสี่ยวจิ่น ถอยออกไปให้ห่างหน่อย อย่าให้เลือดกระเด็นใส่ตัวเธอ”

เขาเห็นเจียงฉีที่ดูดุดันน่ากลัว

รู้สึกคุ้นเคยแปลก ๆ

แต่เขาไม่ทันได้คิดอะไรมาก เจียงฉีก็ชกหมัดใส่เขาแล้ว “รังแกผู้หญิงมันเก่งนักหรือไง มา ให้ฉันสั่งสอนแกสักหน่อย”

เจียงฉีลงมือทั้งรุนแรงและดุดัน ซึ่งชายรอยสักไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

เย่เสี่ยวจิ่นยืนดูอยู่ด้านข้าง ยิ้มพลางชมว่าเท่จัง

ชายรอยสักถูกเจียงฉีกดลงกับพื้นซ้อม

ไม่นานก็ครางขอความเมตตา “พี่! พี่ครับ ผมรู้ผิดแล้ว ผมจะไม่กล้าทำอีกแล้ว”

“บอกมาสิ ใครใช้ให้นายมาสั่งสอนเย่เสี่ยวจิ่น”

ชายรอยสักก็เงียบไปทันที

พวกเขาส่งเสียงวุ่นวายไม่น้อยเลย นักเรียนที่เดินผ่านมาเห็นเข้าจึงแจ้งตำรวจ

เจียงฉีเตะชายรอยสักหนึ่งที แล้วยืดตัวขึ้น จัดชุดลายพรางบนตัวให้เรียบร้อย

ตำรวจหลายนายวิ่งมาจากปากซอย พูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวด “พวกนายกล้าดีนักนะ! กล้ามาก่อเรื่องหน้ามหาวิทยาลัยปักกิ่ง…”

พูดยังไม่ทันจบ เมื่อตำรวจเห็นหน้าชายรอยสักที่นอนอยู่บนพื้นชัด ๆ คำพูดที่เหลือก็กลืนกลับเข้าไป

“ต้า… ต้าหลง?”

ต้าหลงขยับแก้มถ่มเลือดลงพื้น แล้วลุกขึ้นมา จ้องเจียงฉีด้วยสายตาดุร้าย “ไอ้หนู นายมีเรื่องใหญ่แล้ว!”

เจียงฉีทำเหมือนไม่ได้ยิน พลางพยักหน้าให้เย่เสี่ยวจิ่นเข้ามาหา

ตำรวจหลายนายปวดหัวไปหมด ไม่นึกว่าคนก่อเรื่องจะเป็นต้าหลง ดูสถานการณ์แล้ว ต้าหลงยังโดนซ้อมอีก…

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

พวกอันธพาลนี่ต้องเป็นลูกคนใหญ่คนโตแน่ๆ เลย แล้วไปรวมหัวกับคนที่ไม่ชอบหน้าจิ่นเป่า

ไหหม่า(海馬)