ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 540 ได้รับทักษะใหม่อย่างน่ายินดี

บทที่ 540 ได้รับทักษะใหม่อย่างน่ายินดี

………………..

บทที่ 540 ได้รับทักษะใหม่อย่างน่ายินดี

เย่เสี่ยวจิ่นคิดว่าวันนี้คงจะวุ่นวายไม่น้อย แต่กลับเป็นเรื่องที่เกินความคาดหมายของเธอ

เจียงฉีประกาศให้นักเรียนทุกคนจับกลุ่มกันไปเตรียมวัตถุดิบสำหรับปิ้งย่างด้วยกัน

บนภูเขาอู่หยางมีกิจกรรมนี้อยู่แล้ว

ไม่ไกลจากที่นี่มีฟาร์มเล็ก ๆ ที่เลี้ยงสัตว์ปีกหลายชนิด ทั้งไก่ เป็ด ห่าน และมีต้นไม้ผลมากมาย

จัดเตรียมไว้สำหรับผู้ที่มาปีนเขาโดยเฉพาะ

ถือว่าคิดได้ละเอียดและใส่ใจมาก

เมื่อพวกเขาเข้าไปในฟาร์มด้วยกัน เย่เสี่ยวจิ่นก็ถามเจ้าของร้านด้วยความอยากรู้ว่าคิดราคาอย่างไร

พอได้ยินราคาแล้วก็อดที่จะอ้าปากค้างไม่ได้

ราคาก็ “ใส่ใจ” เช่นกัน

“เสี่ยวจิ่น พวกเราคนเยอะขนาดนี้ คงต้องเสียเงินไม่น้อยเลยสินะ?”

เย่เสี่ยวจิ่นจ้องมองไปที่องุ่นตรงนั้น แม้ว่าหน้าตาจะด้อยกว่าที่ฟาร์มบ้านเธอไปหน่อย แต่ก็ไม่เลวเลย

เธอเดินไปพลางพูดไปพลางว่า “เรื่องเงินพวกเราไม่ต้องกังวลหรอก ค่าใช้จ่ายพวกนี้ต้องเป็นทางมหาวิทยาลัยออกให้ หรือไม่ก็เป็นครูฝึกทั้งสามคนร่วมกันจ่าย”

เฉียวเถียนหย่าชำเลืองมองเจียงฉีที่ยืนตัวตรงอย่างสง่างาม แล้วอดที่จะพูดด้วยความทึ่งไม่ได้ว่า “ถ้าครูฝึกจ่ายเองจริง ๆ ครูฝึกของพวกเราก็ต้องรวยมากเลยนะ”

เย่เสี่ยวจิ่นกะพริบตาปริบ ๆ

หากเจียงฉีและเจียงซวี่มีความสัมพันธ์กันจริง ครอบครัวของเขาคงร่ำรวยมากแน่นอน

เพราะคนที่สามารถเข้ากับเฉิงซิงไห่ได้ ถ้าไม่มีอำนาจบารมี ก็ต้องมีเงิน

ไก่ เป็ด ห่าน ทั้งหมดนี้นักเรียนต้องจับเอง

นักเรียนส่วนใหญ่เป็นพวกที่อยู่บ้านไม่เคยทำงานบ้านมาก่อน มีเพียงไม่กี่คนที่เคยทำงานบ้าน

ดังนั้นสถานการณ์จึงวุ่นวายอยู่พักหนึ่ง

ไม่ใช่นักเรียนที่ไล่จับไก่ เป็ด ห่าน แต่กลับเป็นไก่ เป็ด ห่าน ที่ไล่จิกพวกเขา

หนึ่งกลุ่มมีห้าคน ต้องจับไก่ให้ได้อย่างน้อยหนึ่งตัว

เย่เสี่ยวจิ่นจับได้อย่างง่ายดาย ในขณะที่เฉียวเถียนหย่ากำลังจ้องตาห่านตัวใหญ่อยู่ข้าง ๆ

เมื่อเห็นเย่เสี่ยวจิ่นเดินมา เฉียวเถียนหย่าเหมือนเจอผู้ช่วยเหลือ จึงตะโกนเสียงสั่น “เสี่ยวจิ่น! ช่วยฉันด้วย! ห่านตัวนี้ดุมาก มันจะจิกฉัน!”

เย่เสี่ยวจิ่นมองเฉียวเถียนหย่าอย่างจนปัญญา

จะจับอะไรก็ไม่จับ ดันไปจับห่านที่ดุร้ายที่สุดในบรรดาสัตว์ปีกเลี้ยง หล่อนไปยุ่งกับมันทำไมกัน

เพื่อนร่วมกลุ่มอีกสามคนของเย่เสี่ยวจิ่นและเฉียวเถียนหย่าเป็นผู้ชายที่คุ้นเคยกัน นิสัยดีเข้ากับคนง่าย และขยันขันแข็ง

ตอนที่เย่เสี่ยวจิ่นกับเฉียวเถียนหย่าถือไก่และผลไม้กลับมา เพื่อนผู้ชายทั้งสามคนก็ไปเอาถ่านและเตาย่างมาเรียบร้อยแล้ว

ที่นี่มีเตาย่างบาร์บีคิวสำหรับปิ้งย่างโดยเฉพาะ

ข้าง ๆ ยังมีวัตถุดิบสำหรับย่างอื่น ๆ อีกด้วย

เด็กหนุ่มทั้งสามคนมองไก่ในมือของเย่เสี่ยวจิ่นแล้วขมวดคิ้วด้วยความลำบากใจ

หนึ่งในนั้นพูดว่า “เย่เสี่ยวจิ่น ไก่ตัวนี้…เธอฆ่าเป็นไหม?”

มือที่จับปีกไก่ของเย่เสี่ยวจิ่นแข็งค้าง เธอแสดงสีหน้าจนปัญญา “ฉันไม่เป็น”

เธอไม่เคยฆ่าไก่มาก่อนเลย เมื่อก่อนตอนอยู่บ้าน หลี่ชุ่ยชุ่ยกับหลิวเยว่ล้วนเป็นคนฆ่า

“แล้วจะทำยังไงล่ะ?” เด็กหนุ่มคนหนึ่งเกาหัว “พวกเราก็ฆ่าไม่เป็นเหมือนกัน”

“งั้นพวกเราก็ได้แต่มองแต่กินไม่ได้น่ะสิ?” เฉียวเถียนหย่าทำตาละห้อย

เจียงฉีสังเกตเห็นพวกเขาทางนี้ จึงเปิดเครื่องขยายเสียงอีกครั้ง “จับได้อะไรก็ต้องกินอันนั้น สมาชิกในกลุ่มต้องร่วมมือกันทำงาน”

เย่เสี่ยวจิ่นพอจะเดาความคิดของพวกเขาออก

พวกเขาต้องการให้นักเรียนทั้งหมดสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว

เย่เสี่ยวจิ่นไม่เคยฆ่าไก่จริง ๆ แต่ถึงจะไม่เคยฆ่าไก่ เธอก็เคยเห็นหลี่ชุ่ยชุ่ยกับคนอื่น ๆ ฆ่าไก่บ่อย ๆ

แค่ถอนขนไก่ไม่กี่เส้นแล้วใช้มีดเชือดคอไก่เท่านั้นเอง

เธอต้องทำได้แน่นอน!

เย่เสี่ยวจิ่นสั่งการอย่างเป็นระบบ “พวกนายไปหามีดมาสักเล่ม เฉียวเถียนหย่า ช่วยฉันจับขาไก่ไว้ให้แน่น อย่าปล่อยเด็ดขาด”

ไม่นานนักผู้ชายสามคนก็หามีดทำครัวมาได้หนึ่งเล่ม

เย่เสี่ยวจิ่นถือมีดทำครัวไว้ในมือ สายตาคมกริบจ้องมองที่คอไก่ ราวกับกำลังทำเรื่องสำคัญอะไรบางอย่าง

เฉียวเถียนหย่าและคนอื่น ๆ ต่างตกใจกับท่าทางของเธอ จนกลั้นหายใจไม่กล้าหายใจแรง

เย่เสี่ยวจิ่นจับคอไก่แล้วถอนขนออกสองสามเส้น จากนั้นมือหนึ่งถือมีด อีกมือบีบคอไก่ สูดหายใจลึกหนึ่งครั้ง แล้วลงมือเชือดอย่างว่องไว!

เฉียวเถียนหย่ากลืนน้ำลาย

หล่อนรู้สึกว่าเย่เสี่ยวจิ่นแค่ฆ่าไก่ตัวเดียว แต่ทำไมถึงดูเหมือนกำลังฆ่าคนเพื่อชิงทรัพย์อย่างไรอย่างนั้น

คอไก่ถูกกรีดเป็นแผล เลือดไก่ก็กินได้เหมือนกัน

เย่เสี่ยวจิ่นยกไก่ขึ้นสูง ปล่อยให้เลือดหยดลงในชามใบเล็กที่เตรียมไว้

เด็กผู้ชายทั้งสามคนชูนิ้วโป้งให้เย่เสี่ยวจิ่นพร้อมกัน “เก่งมาก!”

มุมปากของเย่เสี่ยวจิ่นกระตุกเล็กน้อย แล้วปรึกษากับพวกเขา “ที่เหลือพวกนายจัดการต่อนะ?”

“เอาละ พวกเธอพักก่อนนะ”

ชายหนุ่มทั้งสามคนพูดจาดี พวกเขาถือไก่ที่เพิ่งฆ่าเสร็จไปจัดการที่บ่อน้ำ

“เฉียวเถียนหย่า พวกเราไปล้างผักพวกนี้กันเถอะ”

ทุกอย่างที่พวกเขาทำดำเนินไปอย่างราบรื่น แต่กลุ่มอื่น ๆ กลับไม่เป็นเช่นนั้น

คนส่วนใหญ่ยังคงต่อสู้กับเหล่าไก่ เป็ด และห่าน บางคนถือมีดอยู่แต่ไม่กล้าลงมือ

ซูลวี่เห็นเย่เสี่ยวจิ่นฆ่าไก่อย่างคล่องแคล่ว หล่อนจึงถือเป็ดมาพร้อมกับเพื่อนร่วมกลุ่ม แล้วพูดอย่างลังเล “เย่เสี่ยวจิ่น รบกวนเธอหน่อยได้ไหม…”

“ช่วยฆ่าเป็ดให้พวกเราหน่อย?”

เย่เสี่ยวจิ่นกำลังนั่งยอง ๆ เก็บผักใส่อ่าง พอได้ยินคำพูดนั้นก็เงยหน้าขึ้นมา คิดว่าตัวเองได้ยินผิดไป “หา? เธอพูดว่าอะไรนะ?”

ซูลวี่เม้มริมฝีปาก “เธอช่วยฆ่าเป็ดให้ฉันได้ไหม?”

“เดี๋ยวพวกเราจะแบ่งเนื้อเป็ดให้พวกเธอส่วนหนึ่ง!”

สายตาของหล่อนมองไปที่อ่างผัก “พวกเราจะช่วยล้างพวกผักเหล่านี้ให้เธอด้วย!”

เย่เสี่ยวจิ่นตั้งใจจะปฏิเสธ แต่พอได้ยินคำพูดนั้นก็กลืนคำปฏิเสธกลับลงไป แล้วลุกขึ้นยืน “ตกลง”

เฉียวเถียนหย่าทำหน้างงงวย ทำแบบนี้ก็ได้เหรอ?

การฆ่าไก่หรือเป็ดก็ใช้หลักการเดียวกัน หลังจากมีประสบการณ์ครั้งแรกแล้ว เย่เสี่ยวจิ่นก็ลงมีดได้คล่องแคล่วขึ้น เป็ดน่าสงสารตัวนั้นแทบไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ไปสู่สุคติแล้ว

ซูลวี่และเพื่อน ๆ รักษาคำพูด รีบไปหาสมาชิกในกลุ่มมาช่วยเย่เสี่ยวจิ่นล้างผัก

เสียงความวุ่นวายตรงนี้ดึงดูดความสนใจของนักเรียนคนอื่น ๆ พวกเขาต่างถือไก่ เป็ด และห่านเดินมาล้อมวง

เฉียวเถียนหย่าถูกดันออกไปด้านนอก

เย่เสี่ยวจิ่น: “………….”

พวกเขาล้างผักเสร็จแล้ว คนพวกนี้ก็เอาของมาแลกกับเย่เสี่ยวจิ่น ทั้งผลไม้และผักถูกส่งมาให้

“อย่าเบียดกันสิ อย่าเบียด… ใจเย็น ๆ ฉันจะฆ่าให้ทีละตัว”

เฉียวเถียนหย่าที่ยืนอยู่ด้านนอกได้ยินประโยคนั้น หัวใจน้อย ๆ สั่นระริก

อยู่ ๆ เสี่ยวจิ่นก็ปลดล็อกทักษะแปลก ๆ ขึ้นมาหรือ?

พอนักเรียนชายสามคนที่อยู่กลุ่มเดียวกับพวกเธอจัดการไก่เสร็จกลับมา ก็ถึงกับตะลึง

เห็นรอบ ๆ ตัวเย่เสี่ยวจิ่นและเฉียวเถียนหย่ามีวัตถุดิบอาหารกองเต็มไปหมด และทั้งหมดผ่านการชำแหละมาแล้ว!

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

เฉียวเถียนหย่าที่กำลังพยายามก่อไฟอยู่ เงยหน้าขึ้นมาอธิบายสั้น ๆ “ก็อย่างที่พวกนายเห็นนั่นแหละ เสี่ยวจิ่นใช้ทักษะการฆ่าไก่ของหล่อน เก็บเกี่ยววัตถุดิบพวกนี้มาได้ทั้งหมด”

ชายทั้งสามคนอดไม่ได้ที่จะชูนิ้วโป้งให้เธออีกครั้ง

เจียงฉีมองมาทางนี้แล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

เย่เสี่ยวจิ่นได้ยินเสียงหัวเราะจึงหันไปมองเขาแวบหนึ่ง

เมื่อนักศึกษาชายทั้งสามคนอาสารับหน้าที่ย่างอาหาร เย่เสี่ยวจิ่นและเฉียวเถียนหย่าจึงนั่งกินผลไม้อยู่ข้าง ๆ

กลุ่มอื่น ๆ ก็เริ่มก่อไฟย่างอาหารกันอย่างช้า ๆ

ในฟาร์มไม่ได้มีแค่สัตว์มีชีวิต แต่ยังมีวัตถุดิบสำหรับย่างอีกมากมาย พวกเขาสามารถหยิบไปได้เท่าที่จะกินไหว

กลุ่มของเย่เสี่ยวจิ่นแทบไม่ต้องไปหยิบอะไรเลย เพราะคนจากกลุ่มอื่น ๆ ส่งมาให้หมด

บนเตาย่างมีหนวดปลาหมึก เนยก้อน และไส้กรอก ไม่นานก็ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง

พวกนักศึกษาชายฝีมือไม่เลว ย่างอาหารได้กรอบนอกนุ่มใน รสชาติก็จัดจ้าน

เย่เสี่ยวจิ่นรับอาหารย่างเนยมาแล้วแบ่งครึ่งเดินไปหาเจียงฉี

……………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

จู่ๆ ก็ได้รับมอบหมายให้เป็นเพชฌฆาตเฉยเลย สู้ๆ นะจิ่นเป่า มันคือหนทางสานสัมพันธ์กับคนอื่น

ไหหม่า(海馬)

………………..