ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 538 ออกไปปีนเขาตอนตีห้าครึ่ง ....................

บทที่ 538 ออกไปปีนเขาตอนตีห้าครึ่ง

………………..

บทที่ 538 ออกไปปีนเขาตอนตีห้าครึ่ง

“เอ้า นี่มันเย่เสี่ยวจิ่นนี่นา? ยังได้มาเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งจริง ๆ ด้วยเหรอ?”

คนที่พูดคือนักเรียนกลุ่มเดิมจากโรงเรียนมัธยมในเครือที่เคยเจอกันในการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิก

โรงเรียนมัธยมในเครือมหาวิทยาลัยปักกิ่งอยู่ติดกับมหาวิทยาลัยปักกิ่ง มีเพียงถนนหนึ่งสายคั่นกลางเท่านั้น

อาหารในโรงเรียนมัธยมย่อมไม่ดีเท่าในมหาวิทยาลัย ลู่ป๋อเหวินและเพื่อน ๆ จึงมักมากินข้าวที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยปักกิ่งบ่อย ๆ

มหาวิทยาลัยปักกิ่งไม่ได้เข้มงวดในเรื่องนี้มากนัก

คนที่พูดชื่อเปาต้าหมิง หน้าตาขาวสะอาด แต่มีแววตาที่ทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจ

แม้พวกเขาจะยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย แต่ก็เติบโตเร็ว ตัวสูงใหญ่ แม้แต่เปาต้าหมิงที่ตัวเตี้ยที่สุดก็ยังสูงกว่าเฉียวเถียนหย่าตั้งสองช่วงหัว

เฉียวเถียนหย่ารู้สึกกลัว จึงดึงเสื้อเย่เสี่ยวจิ่นเบา ๆ พูดเสียงเบา “เสี่ยวจิ่น เธอรู้จักคนพวกนี้เหรอ?”

พวกนี้ดูท่าทางไม่น่าไปยุ่งด้วย

เย่เสี่ยวจิ่นพยักหน้า “รู้จัก ไม่เป็นไร อย่ากังวลไป”

ลู่ป๋อเหวินขมวดคิ้ว รู้สึกรำคาญที่เย่เสี่ยวจิ่นกระซิบกระซาบกับคนอื่นต่อหน้าเขา ทำให้เขารู้สึกว่าเย่เสี่ยวจิ่นไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิด

“เย่เสี่ยวจิ่น นี่เธอหมายความว่าไง พวกเรากำลังคุยกับเธออยู่นะ!”

“แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับพวกนายหรอก ไอ้พวกขี้แพ้ชวนตี” ในเมื่อเขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร เย่เสี่ยวจิ่นก็ไม่ได้ไว้หน้าพวกเขาเลย

หลังจากพูดประโยคนั้นอย่างเย็นชาจบ เธอก็จูงมือเฉียวเถียนหย่าเดินผ่านพวกเขาเข้าไปในโรงอาหารหมายเลขสาม

ลู่ป๋อเหวินพยายามจะยื่นมือไปคว้าตัวเธอ

เย่เสี่ยวจิ่นหยุดชะงักเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ลู่ป๋อเหวิน นายอยากก่อเรื่องในมหาวิทยาลัยปักกิ่งงั้นเหรอ?”

มือของลู่ป๋อเหวินชะงักค้าง ไม่กล้ายื่นมือออกไปอีก

เขานึกขึ้นได้ทันทีว่าโรงอาหารหมายเลขสามมักจะมีนักศึกษาของเสิงซิ่งเสียนมากินข้าว ถ้าเรื่องที่เขาก่อเรื่องกับเย่เสี่ยวจิ่นรู้ไปถึงหูเสิงซิ่งเสียน จะต้องทำให้เสิงซิ่งเสียนมีความประทับใจที่ไม่ดีกับตนแน่

เขาไม่อาจปล่อยให้อนาคตของตัวเองต้องเสียไปเพราะเย่เสี่ยวจิ่นคนเดียว

เปาต้าหมิงโกรธจัด “ลูกพี่! ทำไมไม่สั่งสอนหล่อนสักหน่อยล่ะ! นี่ยังไม่ทันเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยปักกิ่งเลย กลับทำตัวเหิมเกริมขนาดนี้!”

ลู่ป๋อเหวินชายตามองเขาแวบหนึ่ง แล้วเดินไปทางประตูมหาวิทยาลัย

“พวกเรากำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่ง ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาก่อเรื่อง”

เขาได้ยินมาว่าเสิงซิ่งเสียนถึงกับไปที่บ้านของเย่เสี่ยวจิ่นเพื่อเชิญเธอมาเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งด้วยตัวเอง

เสิงซิ่งเสียนให้ความสำคัญกับเย่เสี่ยวจิ่นมาก เขาไม่สามารถขัดแย้งกับเย่เสี่ยวจิ่นอย่างโจ่งแจ้งได้

แต่ว่า…

เย่เสี่ยวจิ่นเพิ่งมาอยู่ที่เมืองหลวงได้ไม่กี่วัน ถึงจะมีเสิงซิ่งเสียนคอยคุ้มครองแล้วจะเป็นไร

เขาลู่ป๋อเหวินโตมาในเมืองหลวงตั้งแต่เด็ก เครือข่ายความสัมพันธ์ของเขาไม่ใช่ระดับที่เย่เสี่ยวจิ่นจะมาเทียบได้

เขามีวิธีมากมายที่จะสั่งสอนเย่เสี่ยวจิ่น

ในโรงอาหาร เนื่องจากบัตรอาหารไม่จำกัดวงเงิน เย่เสี่ยวจิ่นจึงเลี้ยงข้าวเฉียวเถียนหย่าอย่างใจกว้าง

เฉียวเถียนหย่ารู้ว่าเย่เสี่ยวจิ่นมีบัตรอาหารไม่จำกัดวงเงินของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง หล่อนก็อิจฉาจนแทบจะร้องไห้

จึงไม่เกรงใจ ตักอาหารมาเต็มจาน

แถมยังหยิบน่องไก่มาถึงสามชิ้น

เฉียวเถียนหย่าแทะน่องไก่อย่างเอร็ดอร่อย พลางรำพึงในใจอีกครั้งว่า ครั้งนี้หล่อนเลือกเกาะต้นขาใหญ่ได้ถูกคนจริง ๆ!

เย่เสี่ยวจิ่นสนิทสนมกับเฉียวเถียนหย่าดี แต่คนอื่น ๆ ในหอพักยังคงเย็นชาและไม่ค่อยพูดคุยเหมือนเมื่อวาน

เย่เสี่ยวจิ่นไม่สนใจที่จะไปประจบประแจงคนที่ไม่สนใจเธอ เธอจึงทำในสิ่งที่ตัวเองต้องทำต่อไป

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จตอนเกือบสามทุ่ม เธอก็ขึ้นเตียงนอนหลับทันที

เพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า คนอื่น ๆ ก็ทยอยปิดไฟฉายแล้วเข้านอน

วันรุ่งขึ้นตอนตีห้ายี่สิบนาที

เย่เสี่ยวจิ่นตื่นขึ้นมา

เธอลุกขึ้นไปปลุกเฉียวเถียนหย่า เมื่อเฉียวเถียนหย่าเห็นว่าคนอื่นไปกันหมดแล้วก็งุนงงเล็กน้อย “ทำไมพวกหล่อนตื่นกันไปหมดแล้วล่ะ?”

ไม่มีใครปลุกพวกเธอสองคนเลย

เฉียวเถียนหย่าอดคิดในแง่ร้ายไม่ได้

พวกนั้นตั้งใจไม่ปลุกหล่อนกับเย่เสี่ยวจิ่นหรือเปล่า? คงคิดว่าพวกเธอสองคนตื่นไม่ไหวแน่ ๆ…

เย่เสี่ยวจิ่นไม่สนใจเลยสักนิด ตบหน้าเฉียวเถียนหย่าเบา ๆ “รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า ล้างหน้าแปรงฟันแล้วลงไปกัน”

เย่เสี่ยวจิ่นคำนวณเวลาไว้พอดี

หลังจากที่เธอกับเฉียวเถียนหย่าเปลี่ยนเสื้อผ้าและล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ก็รีบวิ่งไปที่ประตูมหาวิทยาลัย

เจียงฉีกำลังถือนกหวีดเตรียมจะเป่าพอดี

เมื่อเห็นเย่เสี่ยวจิ่นและเฉียวเถียนหย่ามาตรงเวลา เพื่อนร่วมห้องสองคนของเฉียวเถียนหย่าก็มีแววผิดหวังวูบผ่านดวงตา

ซ่งจวี๋เยว่และซูลวี่ตื่นตั้งแต่เช้าตรู่พร้อมกัน

ตอนนั้นเพื่อนร่วมห้องสองคนของเฉียวเถียนหย่าก็ตื่นขึ้นมา และห้ามทั้งสองคนไว้ทันที

ซ่งจวี๋เยว่และซูลวี่ไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องคนอื่น จึงออกไปโดยไม่สนใจอะไรอีก

พวกหล่อนก็พอจะเดาความคิดของผู้หญิงสองคนนั้นได้

ตอนนี้เห็นเย่เสี่ยวจิ่นและเฉียวเถียนหย่าไม่ได้มาสาย ก็รู้สึกโล่งใจ

ถึงจะอยู่หอพักเดียวกัน แม้จะไม่ได้สนิทกันมาก แต่ก็ไม่จำเป็นต้องทำให้ความสัมพันธ์แย่ลง

เจียงฉีเป่านกหวีด “ทุกคน! ยืนตรง! ระเบียบพัก!”

“ออกเดินทาง!”

ตอนตีห้าครึ่ง ท้องฟ้ายังมืดอยู่

มีเพียงแสงไฟบนถนนสลัว ๆ เท่านั้น

ทุกคนเดินมาถึงเชิงเขาอู่หยางอย่างเงียบงัน ขอบฟ้าเพิ่งจะเริ่มสว่างเล็กน้อย

เจียงฉีมองนาฬิกาข้อมือ “เวลาพอดีเลย”

อะไรนะ?!

นักเรียนทุกคนต่างตะลึง

มีคนหนึ่งอดถามไม่ได้ “ครูฝึกเจียง หมายความว่าคนที่ปีนขึ้นไปทีหลังจะไม่ได้กินอาหารเช้าเหรอครับ?”

เจียงฉีพยักหน้าอย่างเย็นชาไร้ความปรานี “ใช่”

พูดจบก็ก้มมองนาฬิกาข้อมือ แล้วยกนกหวีดขึ้นเป่าทันที

เย่เสี่ยวจิ่นจูงเฉียวเถียนหย่าปีนขึ้นเขา

นักเรียนคนอื่น ๆ ตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแย่งกันวิ่งขึ้นภูเขา

ไม่นาน เย่เสี่ยวจิ่นกับเฉียวเถียนหย่าก็ตกไปอยู่ท้ายแถว

เฉียวเถียนหย่ารู้สึกร้อนใจ “เสี่ยวจิ่น พวกเราไม่วิ่งกันเหรอ?”

คนที่ปีนขึ้นไปท้ายสุดจะไม่ได้กินอาหารเช้านะ!

เย่เสี่ยวจิ่นเดินขึ้นทางลาดชันอย่างใจเย็น “การปีนเขาอู่หยางใช้เวลาประมาณสองชั่วโมง และเส้นทางทั้งหมดเป็นทางลาดชัน ถ้าพวกเราวิ่งหนักเกินไปตั้งแต่ตอนนี้จนทำให้กำลังกายหมด หลังจากนั้นก็จะปีนไม่ไหว”

“พวกเราแค่รักษาความเร็วคงที่แบบนี้ขึ้นไปเรื่อย ๆ เธอไม่ต้องกังวล พวกเราจะไม่ถึงยอดเป็นคนสุดท้ายแน่นอน”

เย่เสี่ยวจิ่นหรี่ตามองไปด้านหน้าของพวกเธอ

ห่างออกไปหลายสิบเมตรด้านหน้าของพวกเธอคือซ่งจวี๋เยว่และซูลวี่ ทั้งสองคนต่างไม่ได้วิ่งเหมือนพวกเธอ แค่เดินเร็วกว่าเท่านั้น

เจียงฉีและครูฝึกอีกสองคนเดินตามมาอย่างสบาย ๆ

“ลองคิดดูสิ พวกนักเรียนพวกนี้ช่างโง่จริง ๆ ตอนนี้วิ่งกรูกันไปข้างหน้าแบบนี้มันมีประโยชน์อะไร พอกำลังกายหมดก็จะทรุดลงกลางทาง”

เจียงฉียิ้มมุมปาก “ผมว่านักเรียนห้องสามของคุณ ‘กระตือรือร้น’ ที่สุดเลย”

เขามองไปที่เย่เสี่ยวจิ่นและคนอื่น ๆ “พวกที่รู้จักรักษาความเร็วคงที่ขึ้นไปแบบนี้ที่เหลืออยู่ไม่กี่คน ล้วนเป็นนักเรียนห้องหนึ่งของผมทั้งนั้น”

ครูฝึกอีกสองคนสบตากัน วันนี้เจียงฉีพูดจาดีแบบนี้เชียวหรือ?

อดไม่ได้ที่จะถูมือ แล้วเริ่มชวนคุย

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

หรือว่ามันคือการทดสอบไหวพริบไปในตัวด้วยนะ? ต้องวางแผนว่าจะขึ้นเขายังไงให้ยังไหวและไม่อยู่รั้งท้าย

ไหหม่า(海馬)

………………..