ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 537 การฝึกร่างกาย

บทที่ 537 การฝึกร่างกาย

………………..

บทที่ 537 การฝึกร่างกาย

แม้จะไม่เคยผ่านการฝึกอย่างมืออาชีพ แต่เย่เสี่ยวจิ่นก็เคยพาพาโจวเหวินรุ่ยวิ่งเล่นไปทั่วภูเขาตั้งแต่เด็ก

การวิ่งรอบนี้จึงเป็นเรื่องง่ายดายมาก

หลังจากวิ่งครบหนึ่งรอบก็ถึงท่ากระโดดกบ

ตอนแรกทุกคนยังคงรักษาแถวเป็นระเบียบ แต่พอกระโดดไปได้เจ็ดแปดครั้ง ระยะห่างก็เริ่มถ่างออก

บางคนกระโดดไม่ไหวแล้ว พลางชำเลืองมองไปทางเจียงฉีด้วยความกังวล พร้อมกับคิดจะเอาตัวรอดไปทีละนิด

เจียงฉีหยิบแว่นกันแดดมาจากที่ไหนไม่รู้แล้วสวมไว้

ทุกคนต่างมีความคิดที่จะเสี่ยงดวง

เย่เสี่ยวจิ่นไม่ได้สนใจเจียงฉี เธอตั้งใจทำท่ากระโดดกบจนครบยี่สิบครั้ง

เฉียวเถียนหย่าที่อยู่ข้าง ๆ เธอ แม้จะกระโดดไม่ไหวแล้ว แต่ด้วยความคิดที่ว่าต้องทำตามผู้นำ จึงฝืนทำจนครบยี่สิบครั้ง

ทางด้านเจียงฉีถอดแว่นตาออก สายตาจ้องมองไปที่นักเรียนที่แอบอู้อย่างแม่นยำ

น้ำเสียงเย็นชา “พวกคุณที่แอบอู้จงยอมรับมาดี ๆ แล้วทำท่ากระโดดกบใหม่ยี่สิบครั้ง”

“ถ้าผมจับได้ว่าใครอู้อีก คราวหน้าจะต้องทำเป็นสองเท่า”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ นักเรียนที่แอบอู้ต่างหน้าซีดสลับเขียว ลังเลไม่อยากออกมา

เสียงของเจียงฉีเย็นชาลงกว่าเดิม

“เฉินฟางฟาง”

“หยวนเจี้ยนเย่”

“…”

เขาเรียกชื่อไปหลายคน พวกนั้นสีหน้าซีดเผือด รีบเอามือไพล่หลังแล้วเริ่มกระโดดกบ

เย่เสี่ยวจิ่นไม่ได้แอบอู้ เธอจึงไม่ต้องทำ

เธอมองเจียงฉีด้วยความสงสัย

คนคนนี้ความจำดีเหลือเกิน แค่เช็คชื่อครั้งเดียวก็จำคนพวกนี้ได้หมดแล้ว

คนที่เหลือไม่กล้ารอให้เจียงฉีเรียกชื่ออีก ต่างรีบเอามือไพล่หลังแล้วกระโดดกบใหม่อย่างว่าง่าย

เฉียวเถียนหย่าที่อยู่ข้าง ๆ พูดอย่างสะใจ “เสี่ยวจิ่น ดูสิ เพื่อนร่วมห้องฉันสองคนนั้นก็แอบอู้เหมือนกัน”

เย่เสี่ยวจิ่นกวาดตามองแวบหนึ่ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ทั้งยังเห็นเงาร่างของอวี๋จวิ้นเฟยด้วย

สีหน้าของอวี๋จวิ้นเฟยดูไม่ค่อยดีนัก เขาหายใจหอบ ท่าทางเหมือนจะเป็นลมได้ทุกเมื่อ จนเย่เสี่ยวจิ่นเป็นห่วงว่าเขาจะเป็นลมในวินาทีถัดไป

แต่ไม่คิดว่าเขาจะอดทนได้จนถึงวินาทีสุดท้าย

แค่การอบอุ่นร่างกายก็เกือบจะทำให้พวกเขาล้มพับไปแล้ว

เจียงฉีเดินเข้ามา เลือกนักเรียนที่ดูสีหน้ายังพอไหวให้ไปนำน้ำมาให้

เย่เสี่ยวจิ่นยกมือขึ้นอาสา “ครูฝึกเจียง ฉันจะไปเอาน้ำเอง”

เมื่อเธอไป เฉียวเถียนหย่าย่อมต้องติดสอยห้อยตามไปด้วย

นักเรียนชายอีกไม่กี่คนก็ไปเช่นกัน พอพวกเธอเอาน้ำกลับมาแจกให้คนอื่น ก็เห็นอวี๋จวิ้นเฟยถูกนักเรียนหลายคนล้อมไว้

“ใช่เขาจริง ๆ ด้วย เขาคือคนที่ได้อันดับหนึ่งของประเทศของพวกเรา”

“อันดับหนึ่งของประเทศ! เก่งมากเลย!”

อวี๋จวิ้นเฟยดูจะเพลิดเพลินกับสายตาที่ชื่นชมเขาของทุกคน ในพริบตาเดียวเขาก็ดูเหมือนจะไม่วิงเวียนและขาไม่อ่อนแรงแล้ว เชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกขบขันกับท่าทางหยิ่งผยองของเขาที่ดูเหมือนไก่ตัวผู้ เธอหัวเราะในใจพลางโยนขวดน้ำไปให้เขา

“อวี๋จวิ้นเฟย รับน้ำด้วย” เธอตะโกนบอก

อวี๋จวิ้นเฟยยกมือขึ้นรับขวดน้ำไว้ได้

ตอนแรกเขาตั้งใจจะขอบคุณ แต่พอเห็นว่าคนที่ให้น้ำเขาคือเย่เสี่ยวจิ่น เขาก็เบิกตาโพลง “ทำไมถึงเป็นเธอล่ะ?!”

“หืม? คุณรู้จักฉันเหรอ?”

อวี๋จวิ้นเฟยกำขวดน้ำไว้ในมือทั้งสองข้าง นึกถึงภาพที่เห็นตอนกลางวัน

แต่ก่อนเขาไม่รู้จักเธอหรอก

พอสืบแล้วถึงได้รู้ว่าเย่เสี่ยวจิ่นมีชื่อเสียงมากในมหาวิทยาลัยปักกิ่ง

โดยเฉพาะที่คณะคณิตศาสตร์ เกือบทุกคนที่เป็นลูกศิษย์ของเสิงซิ่งเสียนรู้จักเธอ

อวี๋จวิ้นเฟยเป็นคนปักกิ่ง เขารู้จักรุ่นพี่ที่คณะคณิตศาสตร์หลายคน

เขาเพิ่งรู้ว่าเย่เสี่ยวจิ่นคือแชมป์การแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกระดับประเทศที่ทำคะแนนได้ไม่มีผิดเลยสักข้อ

หลังได้ยินแล้วก็พยายามปลอบใจตัวเองในใจ

แน่นอนว่าทุกคนคงจะพูดเกินจริง การแข่งขันระดับประเทศครั้งที่แล้วเป็นการแข่งขันแบบทีม เย่เสี่ยวจิ่นที่ได้แชมป์มาก็ต้องมาจากความช่วยเหลือของเพื่อนร่วมทีมด้วย บางทีพวกเขาอาจจะเห็นว่าเย่เสี่ยวจิ่นอายุน้อยที่สุด เลยยกย่องเธอเกินจริงไป

อวี๋จวิ้นเฟยถูกขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะมาตั้งแต่เด็ก

เขาก็ยกย่องตัวเองว่าเป็นอัจฉริยะเช่นกัน

แน่นอนว่าไม่อยากยอมรับว่ามีคนที่เก่งกว่าเขา

อวี๋จวิ้นเฟยดึงความคิดกลับมา “แน่นอนว่าฉันรู้จัก เธอก็คือเย่เสี่ยวจิ่นผู้โด่งดัง ในปักกิ่งมีใครบ้างไม่รู้จักเธอ”

เย่เสี่ยวจิ่นและเฉียวเถียนหย่าได้ยินน้ำเสียงนั้น แต่คนอื่นๆ ไม่ได้คิดอะไรมาก พวกเขาถามด้วยความสงสัย “เย่เสี่ยวจิ่น? ใครเหรอ? มีชื่อเสียงมากเหรอ?”

ตอนที่มีการแข่งขันระดับประเทศ คนส่วนใหญ่ในกลุ่มนี้กำลังยุ่งกับการเตรียมสอบ ส่วนใหญ่จึงไม่ได้สนใจการแข่งขัน

แต่ก็มีบางคนที่ได้ดูการแข่งขัน

ซ่งจวี๋เยว่และซูลวี่เป็นสองในนั้น

เมื่อวานที่ได้ยินชื่อ ‘เย่เสี่ยวจิ่น’ พวกหล่อนทั้งสองยังไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมาก คิดว่าเป็นแค่เรื่องบังเอิญ

ไม่คิดว่าเด็กสาวคนนี้จะเป็น ‘เย่เสี่ยวจิ่น’ ตัวจริง

จากปฏิกิริยาของอวี๋จวิ้นเฟย ‘เย่เสี่ยวจิ่น’ คนนี้ก็คือ ‘เย่เสี่ยวจิ่น’ ที่พวกหล่อนได้ยินมา

ซูลวี่อดไม่ได้ที่จะมองดูเย่เสี่ยวจิ่นอีกครั้ง

เจียงฉีให้เวลาพวกเขาพักสามนาที พอหมดเวลาก็ไม่สนใจว่าใครกำลังทำอะไรอยู่ เป่านกหวีดทันที

“ทุกคน เข้าแถวตามรูปแบบเดิมภายในห้าวินาที ใครไม่ทันต้องวิดพื้นยี่สิบครั้ง!”

ดวงตาของเจียงฉีฉายแววพอใจ

กิจกรรมการฝึกที่จัดให้พวกเขาก็มีแค่วิ่ง ยืนท่าทหาร อะไรพวกนี้

เจียงฉีให้พวกเขายืนท่าทหารหนึ่งชั่วโมง แล้วก็ฝึกวิ่งและการเข้าแถว ไม่นานก็ถึงหกโมงเย็น

“คืนนี้จะไม่ฝึกพวกคุณแล้ว กลับไปนอนแต่หัวค่ำ พรุ่งนี้ตีห้าครึ่งมารวมตัวกันที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย”

“หา? รวมตัวตีห้าครึ่ง?!”

“มารวมตัวที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยแต่เช้าแบบนี้ทำไม?”

เจียงฉียังพูดไม่ทันจบก็ถูกนักเรียนกลุ่มหนึ่งขัดจังหวะ สีหน้าเขาเริ่มบึ้งตึงลง

“ผมเป็นคนพูดหรือพวกคุณเป็นคนพูด?!”

น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบราวกับมีเกล็ดน้ำแข็งติดอยู่

นักเรียนชั้นปีที่หนึ่งรีบปิดปากกันทันที

“พรุ่งนี้ตอนตีห้าครึ่งให้มารวมตัวกันที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย เราจะไปปีนเขาอู่หยาง”

ส่วนใหญ่เป็นถนนคอนกรีตที่เดินขึ้นค่อนข้างง่าย แต่ช่วงกลางเขามีเส้นทางหนึ่งที่ปีนยากมาก

เพราะเจียงฉีทำหน้าบึ้งตึง ถึงแม้ทุกคนจะรู้สึกตื่นเต้นมาก แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมา จนกระทั่งเจียงฉีสั่งให้แยกย้าย

เสียงคร่ำครวญดังขึ้นรอบด้านทันที

“นี่มันการฝึกอะไรกัน! ยังจะต้องไปปีนเขาอู่หยางแต่เช้าตรู่อีก! ต้องตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง พวกเรามาเรียนคณิตศาสตร์นะ ไม่ได้มาฝึกซ้อมรบสักหน่อย…”

เสียงบ่นแบบนี้ดังต่อเนื่องไม่หยุด

เจียงฉีแม้แต่จะกะพริบตาก็ไม่ ปล่อยให้พวกเขาพูดไป

เย่เสี่ยวจิ่นเรียกเฉียวเถียนหย่า “ไปกันเถอะ พวกเราไปกินข้าวที่โรงอาหารกัน”

เฉียวเถียนหย่าปกติก็ไม่มีนิสัยขี้เซา การรวมตัวตอนตีห้าครึ่งไม่ใช่เรื่องยากสำหรับหล่อน อีกอย่างการมามหาวิทยาลัยปักกิ่งครั้งนี้ หล่อนก็เตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องลำบาก

ไม่นานก็จัดการความรู้สึกของตัวเองเสร็จแล้วเดินตามเย่เสี่ยวจิ่นไป

ได้ยินมาว่าอาหารที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยปักกิ่งอร่อยมาก หล่อนจึงรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ไป “เสี่ยวจิ่น พวกเราจะกินอะไรกันดี ไปโรงอาหารหมายเลขสามกันไหม ตอนเที่ยงพวกเรายังไม่ได้ไปเลย”

เย่เสี่ยวจิ่นพยักหน้า เธอไม่เรื่องมาก อะไรก็ได้

ทั้งสองคนเดินไปที่โรงอาหารหมายเลขสามด้วยกัน

และเย่เสี่ยวจิ่นไม่คิดว่าจะได้เจอคนคุ้นเคยที่หน้าโรงอาหารอีกครั้ง

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

ทำไมฝึกกันโหดจังเลยหว่า สมองดีแล้วต้องมีร่างกายแข็งแรงด้วยงี้เหรอ

จิ่นเป่าจะเจอใคร?

ไหหม่า(海馬)

………………..