ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 534 เกาะต้นขาใหญ่ให้แน่น

บทที่ 534 เกาะต้นขาใหญ่ให้แน่น

………………..

บทที่ 534 เกาะต้นขาใหญ่ให้แน่น

เย่เสี่ยวจิ่นทักทายพวกหล่อน “สวัสดีค่ะ”

เฉียวเถียนหย่าและซ่งจวี๋เยว่ต่างจ้องมองเธอนิ่ง

ส่วนนักศึกษาหญิงอีกสามคนไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ เพียงแค่มองดูเย่เสี่ยวจิ่นแวบหนึ่งแล้วก้มหน้าทำธุระของตัวเองอย่างเย็นชา

เย่เสี่ยวจิ่นไม่ได้สนใจอะไร เดินเข้ามาจัดการข้าวของของตัวเอง

ในหอพักเหลือเตียงว่างอยู่เพียงเตียงเดียว คงจะเป็นเตียงที่เตรียมไว้ให้เธอ

เฉียวเถียนหย่าลุกจากเตียง สวมรองเท้าแตะเดินมาข้างๆเย่เสี่ยวจิ่นแล้วถามเสียงเบา “คุณคือเย่เสี่ยวจิ่นใช่ไหมคะ?”

เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกแปลกใจ “คุณรู้จักฉันเหรอ?”

“ฉันเคยได้ยินชื่อคุณมาก่อน” เฉียวเถียนหย่าขยิบตาอย่างซุกซน “ฉันแค่รู้ว่าเย่เสี่ยวจิ่นอายุน้อย เห็นคุณดูเด็กดี เลยถามดู”

เฉียวเถียนหย่ายิ้มอย่างเป็นมิตร “ครอบครัวไม่ได้มาส่งเหรอคะ? ให้ฉันช่วยปูเตียงไหม?”

ไม่นานทั้งสองคนก็ปูเตียงเสร็จ

เย่เสี่ยวจิ่นเหนื่อยแล้ว จึงล้างหน้าแปรงฟันแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง ได้ยินเสียงผู้หญิงสองคนกระซิบกระซาบกันเบา ๆ

หูของเธอดีมาก จึงได้ยินทุกอย่างชัดเจน

“มีแค่เฉียวเถียนหย่าคนเดียวที่เข้ามาติดอันดับสุดท้ายแบบหวุดหวิด ถึงได้พยายามประจบประแจงคนอื่นขนาดนี้”

“รอดูเถอะ เฉียวเถียนหย่าต้องเป็นคนแรกที่ถูกคัดออกแน่ ๆ”

เย่เสี่ยวจิ่นมองไปทางต้นเสียงแวบหนึ่ง

เธอหลับตาลงครุ่นคิด

ดูเหมือนว่าการฝึกอบรมครั้งนี้คงไม่ราบรื่นเท่าใด

วันรุ่งขึ้น เย่เสี่ยวจิ่นถึงเข้าใจความหมายของบทสนทนาที่ผู้หญิงสองคนนั้นพูดกันเมื่อคืน

เนื่องจากเธอเป็นผู้ชนะเลิศการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกรุ่นนี้ มหาวิทยาลัยปักกิ่งจึงเชิญเธอมาฝึกอบรมโดยตรง

แต่คนอื่น ๆ ล้วนถูกคัดเลือกมาจากมหาวิทยาลัยทั่วประเทศ

คนกว่าร้อยคนเหล่านี้ต่างผ่านการทดสอบมาหลายขั้นตอนกว่าจะได้มาถึงปักกิ่ง

ผู้หญิงสองคนเมื่อวานมาจากมหาวิทยาลัยเดียวกับเฉียวเถียนหย่า พวกหล่อนได้โอกาสเข้าฝึกอบรมด้วยคะแนนอันดับที่ยี่สิบสามและสามสิบสี่ของประเทศ

แต่เฉียวเถียนหย่าเข้ามาด้วยอันดับที่หนึ่งร้อยยี่สิบ ซึ่งเป็นอันดับสุดท้ายพอดี

และได้ยินมาว่าที่หล่อนได้เข้ามาก็เพราะผู้ชายที่ได้อันดับก่อนหน้าหล่อนประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ขาหัก ไม่สามารถเข้าร่วมการฝึกอบรมได้ โควตานี้จึงตกมาเป็นของเฉียวเถียนหย่า

แม้ว่าทั้งสามคนจะมาจากโรงเรียนเดียวกัน แต่นักเรียนหญิงอีกสองคนต่างก็ดูถูกเฉียวเถียนหย่า พวกหล่อนหวังแค่ให้หล่อนถูกคัดออกกลับไปเร็ว ๆ เพื่อจะได้ไม่ทำให้โรงเรียนเดิมต้องขายหน้า

ในหอพักยังมีผู้หญิงคนหนึ่งชื่อซ่งจวี๋เยว่ เป็นคนปักกิ่ง สอบได้อันดับที่สิบ

และยังมีผู้หญิงที่เย็นชากว่านั้นอีกคนชื่อซูลวี่ เป็นคนเงียบขรึมไม่ค่อยพูด ไม่มีใครรู้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับหล่อนเลย

ช่วงเช้าเป็นเวลาให้พวกเธอทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม เฉียวเถียนหย่าเข้าไปทำความรู้จักกับเย่เสี่ยวจิ่นก่อน เย่เสี่ยวจิ่นก็ไม่ได้ปฏิเสธ ตกลงไปเดินเที่ยวมหาวิทยาลัยปักกิ่งด้วยกัน

ทั้งสองคนเดินไปด้วยกันในมหาวิทยาลัยปักกิ่ง

“เสี่ยวจิ่น อย่าไปสนใจอีกสองคนนั้นเลย พวกหล่อนชอบนินทาคนอื่น”

“ฉันได้อันดับสุดท้ายแล้วยังไง ตอนนี้ฉันอาจจะได้อันดับสุดท้าย แต่การสอบครั้งหน้าก็ไม่แน่นะ”

เฉียวเถียนหย่าเป็นคนไม่ถือตัว อัธยาศัยดี เข้ากับคนง่าย

ครึ่งวันผ่านไป เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกว่าหล่อนเป็นคนไม่เลวเลย

มหาวิทยาลัยปักกิ่งมีโรงอาหารหลายที่ เฉียวเถียนหย่าลากเย่เสี่ยวจิ่นไปที่โรงอาหารหมายเลขสาม บอกว่าที่นั่นมักจะมีรุ่นพี่หน้าตาดี ๆ มาปรากฏตัวบ่อย ๆ

ทั้งสองคนเดินไปที่โรงอาหารหมายเลขสามด้วยกัน

ระหว่างทางต้องผ่านตึกสำนักงาน

เสิงซิ่งเสียนเพิ่งออกมาจากตึก พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นร่างคุ้นตาคนหนึ่ง

ดวงตาเป็นประกาย รีบเดินตรงไปหาคนผู้นั้น

เฉียวเถียนหย่าจู่ ๆ ก็เอานิ้วจิ้มแขนเย่เสี่ยวจิ่นพลางกระซิบว่า “เสี่ยวจิ่น ดูข้างหน้าพวกเราสิ ผู้ชายที่เดินอยู่ข้างหน้าพวกเราคนนั้นคือ อวี๋จวิ้นเฟย คนที่ได้อันดับหนึ่งของประเทศ”

เย่เสี่ยวจิ่นเงยหน้าขึ้นมองเงาด้านหลังของอวี๋จวิ้นเฟย และเห็นเสิงซิ่งเสียน

อวี๋จวิ้นเฟยก็เห็นเสิงซิ่งเสียนเช่นกัน

ก่อนมามหาวิทยาลัยปักกิ่ง อาจารย์ของเขาเคยคุยโทรศัพท์กับเสิงซิ่งเสียน ให้เสิงซิ่งเสียนช่วยดูแลเขาหน่อย

อวี๋จวิ้นเฟยเม้มริมฝีปาก หยุดฝีเท้า คิดว่าเสิงซิ่งเสียนคงจะมาคุยกับเขา

เขายืดหลังตรง กระแอมเบา ๆ กำลังจะพูดอยู่พอดี

แต่เสิงซิ่งเสียนกลับเดินอ้อมผ่านเขาไปเฉย ๆ

อวี๋จวิ้นเฟยหน้าแดงด้วยความอับอาย จากนั้นเปลี่ยนเป็นโกรธเคือง

เขากลั้นความโกรธหมุนตัวกลับไป ก็เห็นเสิงซิ่งเสียนกำลังยิ้มให้นักศึกษาหญิงคนหนึ่งอย่างอ่อนโยน

“เสี่ยวจิ่น เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกฉันสักคำล่ะ?”

“ศาสตราจารย์เสิง?!” เฉียวเถียนหย่าอุทานออกมาด้วยความตกใจ

เขาเป็นศาสตราจารย์คณะคณิตศาสตร์ที่มีชื่อเสียงที่สุดของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ก่อนมาที่นี่ เฉียวเถียนหย่าก็เคยสืบประวัติและดูรูปของเสิงซิ่งเสียนมาก่อน หล่อนจึงจำเขาได้ทันที

เพราะรู้จักนี่แหละ ถึงได้ตกใจมากขนาดนี้

ได้ยินมาว่าเสิงซิ่งเสียนเป็นคนหยิ่งและดื้อรั้น ไม่เคยแสดงสีหน้าดี ๆ กับนักศึกษาใต้ปกครองเลย ปกติผู้คนมักแอบเรียกเขาว่า “ยมทูตที่มีชีวิต”

แค่ได้ยินฉายานี้ก็รู้แล้วว่าเสิงซิ่งเสียนน่ากลัวแค่ไหนในสายตานักศึกษามหาวิทยาลัยปักกิ่ง

พอตอนนี้เห็นเสิงซิ่งเสียนยิ้ม เฉียวเถียนหย่าก็รู้สึกว่ามันสยองขวัญไม่ต่างจากเรื่องเล่าผีเลย

เสิงซิ่งเสียนเหลือบมองเฉียวเถียนหย่าแวบหนึ่ง แล้วสายตาก็จับจ้องไปที่เย่เสี่ยวจิ่น

“ศาสตราจารย์เสิง” เย่เสี่ยวจิ่นยิ้มให้เสิงซิ่งเสียนอย่างมีมารยาท “เพราะเมื่อคืนฉันมาถึงดึกมาก เลยไม่ได้ติดต่อคุณค่ะ”

“อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง” เสิงซิ่งเสียนพยักหน้าเข้าใจ มองไปทางที่พวกเธอกำลังจะไป “พวกเธอจะไปกินข้าวใช่ไหม? พอดีเลย ฉันนัดอาจารย์อีกหลายคนไว้ที่โรงอาหารหมายเลข 5 เธอไปกินกับฉันด้วยกันเถอะ จะได้แนะนำให้รู้จักอาจารย์คนอื่น ๆ ด้วย”

เฉียวเถียนหย่าชะงักงันไปชั่วขณะ

โรงอาหารหมายเลขห้าของมหาวิทยาลัยปักกิ่งเป็นสถานที่ที่อาจารย์และผู้บริหารของมหาวิทยาลัยใช้รับประทานอาหาร

นักศึกษาไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปตามอำเภอใจ เว้นแต่จะมีอาจารย์พาไป

เย่เสี่ยวจิ่นไม่ชอบทำตัวพิเศษ แต่ความหิวในท้องทำให้เธอไม่กล้าปฏิเสธ

เธอพยักหน้าแล้วถาม “เพื่อนของฉันไปด้วยได้ไหมคะ?”

เพื่อนที่ว่านี้แน่นอนว่าหมายถึงเฉียวเถียนหย่า

“ได้สิ ได้แน่นอน ไปด้วยกันได้” เสิงซิ่งเสียนตอบอย่างกระตือรือร้นและเป็นกันเอง “รีบไปกันเถอะ ไม่งั้นพวกคนแก่คนอื่น ๆ จะรอจนใจร้อน”

เฉียวเถียนหย่าที่ถูกเย่เสี่ยวจิ่นลากไปยังงง ๆอยู่

หล่อนกำลังจะได้เข้าไปอยู่ในกลุ่มวงในของเหล่าอาจารย์แล้วเหรอ?

หล่อนมองเงาด้านหลังของเสิงซิ่งเสียนด้วยสีหน้างุนงง พลางบีบต้นขาตัวเองแรง ๆ

“ซี้ดดด…”

เย่เสี่ยวจิ่นทำหน้างุนงง “เป็นอะไรไปหรือ?”

“ไม่มีอะไร ๆ” เฉียวเถียนหย่าส่ายหน้าไปมา

ในใจคิดลับ ๆ ว่า สมกับคำที่ว่า เกาะต้นขาใหญ่ไว้ก็ได้กินดีอยู่ดีไปด้วย!

พวกเธอเดินผ่านอวี๋จวิ้นเฟยไปโดยไม่สนใจเขาเลย

ทิ้งให้อวี๋จวิ้นเฟยยืนอยู่ที่เดิมคนเดียว โกรธจนควันออกหู

“เย่เสี่ยวจิ่น…เย่เสี่ยวจิ่นสินะ! ฉันจำเธอได้แล้ว!”

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

จิ่นเป่าเป็นขาใหญ่ของที่นี่จริงๆ ไม่ทันไรก็โดนอาจารย์ชวนไปกินข้าวแล้ว

ไหหม่า(海馬)

………………..