ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 529 จะไปอบรมที่เมืองหลวง ....................

บทที่ 529 จะไปอบรมที่เมืองหลวง

………………..

บทที่ 529 จะไปอบรมที่เมืองหลวง

วันรุ่งขึ้น ตอนที่เย่เสี่ยวจิ่นออกไปซื้ออาหารเช้า เธอได้ยินผู้คนพูดคุยกัน

“พวกคุณเห็นไหม เมื่อคืนมีเครื่องบินลงจอดที่ทุ่งร้างชานเมืองด้วย”

“เสียงมันดังหึ่ง ๆ ทำเอาฉันตกใจเลย”

“เครื่องบิน?! เครื่องบินที่บินบนท้องฟ้าได้น่ะเหรอ?”

คนส่วนใหญ่ในอำเภอไม่เคยเห็นเครื่องบินมาก่อน พวกเขาจึงรุมล้อมคนผู้นั้นและตั้งใจฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เย่เสี่ยวจิ่นกระตุกมุมปากเล็กน้อย

เธอซื้อเสี่ยวหลงเปาสองตะกร้าและซาลาเปาอีกหลายลูก พร้อมน้ำเต้าหู้หลายแก้ว แล้วจ่ายเงินให้เจ้าของร้าน

ทางนั้นการสนทนายิ่งเข้มข้นขึ้น

แต่ไม่มีใครพูดถึงเฉิงซิงไห่และคณะ

ถึงหลี่ชุ่ยชุ่ยและคนอื่น ๆ จะได้ยินเรื่องนี้ พวกเขาก็คงไม่นึกเชื่อมโยงไปถึงเฉิงซิงไห่และคณะหรอก

หลี่ชุ่ยชุ่ยและคนอื่น ๆ จริง ๆ แล้วไม่ได้คิดอะไร แต่เย่ฉางอันกลับไปเล่าเรื่องเมื่อคืนให้หลินจิงฟัง หลินจิงก็เดาออกทันที

“ครึ่งชั่วโมงก็บินจากเมืองซิงเฉิงมาถึงโรงพยาบาลอำเภอ…คงเป็นเพราะคุณปู่เฉิงส่งเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวมารับแน่ ๆ”

เรื่องที่คุณปู่เฉิงมีเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวไม่ใช่ความลับในเมืองซิงเฉิง คนในแวดวงส่วนใหญ่ต่างก็รู้กันดี

สมัยที่คุณปู่เฉิงยังหนุ่ม เขาชอบใช้เฮลิคอปเตอร์เล่นกระโดดร่ม มีคนมากมายที่เคยร่วมเล่นกับเขา แต่ไม่กี่ปีมานี้ขาของคุณปู่ไม่ค่อยดี จึงแทบไม่ได้ใช้เฮลิคอปเตอร์

แต่ก็ยังหวงมันมาก

แม้แต่คนในตระกูลเฉิงจะขอใช้ คุณปู่เฉิงก็ไม่แน่ว่าจะอนุญาต

ไม่คิดว่าครั้งนี้เพื่อช่วยเย่เสี่ยวจิ่นเขาจะส่งเฮลิคอปเตอร์มาให้ใช้โดยไม่ลังเลเลย

หลินจิงรู้สึกตกใจมาก หล่อนเกาะแขนเย่ฉางอันพิงไหล่เขาแล้วถอนหายใจเบา ๆ “ไม่คิดว่าเสี่ยวจิ่นจะได้รับความไว้วางใจจากคุณปู่เฉิงขนาดนี้”

เย่ฉางอันเป็นคนหยาบ ๆ เขาไม่สนใจเรื่องพวกนี้ “ไว้วางใจไม่ไว้วางใจอะไร ขอแค่คนในบ้านปลอดภัยก็พอ”

“อืม” หลินจิงพยักหน้า “เรื่องนี้คุณไปปรึกษากับเสี่ยวจิ่นดูนะ”

ที่ตระกูลเฉิงในเมืองหลวง

เรื่องที่คุณปู่เฉิงส่งเฮลิคอปเตอร์ไปช่วยเย่เสี่ยวจิ่นได้แพร่สะพัดไปทั่วตระกูลเฉิงตั้งแต่เช้าวันรุ่งขึ้น

ชื่อของเย่เสี่ยวจิ่นก็กลายเป็นที่รู้จักไปทั่วตระกูลเฉิงด้วย

ผู้ใหญ่ในตระกูลเฉิงไม่ได้พูดอะไร แต่เหล่าคนรุ่นหลังกลับอดไม่ได้ที่จะวิพากษ์วิจารณ์อย่างอิจฉาริษยา

“ครั้งก่อนที่ฉันอยากยืมเฮลิคอปเตอร์ของคุณปู่ไปเที่ยวเกาะ คุณปู่ยังไม่ให้ยืมเลย แต่คราวนี้กลับช่วยคนนอกซะงั้น…”

“แล้วเย่เสี่ยวจิ่นเป็นใครกันแน่? ฉันได้ยินแม่พูดว่าหล่อนโตมาในชนบทตั้งแต่เด็ก คนบ้านนอกคอกนาแบบนี้ ไม่รู้คุณปู่สมองเลอะเลือนไปแล้วหรือไง ถึงได้รับหล่อนเป็นศิษย์”

คนรุ่นหลังของตระกูลเฉิงแห่งเมืองหลวงต่างไม่ยอมรับ

พวกเขาแอบคิดในใจว่า ถ้ามีโอกาสจะต้องให้บทเรียนเย่เสี่ยวจิ่นสักครั้ง

หลิวเยว่ฟื้นขึ้นมาในตอนเย็นของวันถัดมา

พูดด้วยเสียงอ่อนแรงว่า “ทำไมคุณถึงปล่อยตัวเองให้เป็นแบบนี้?!”

เย่จวินเห็นน้ำตาของภรรยาแล้วถึงได้รู้สึกเสียใจ

เขารีบเช็ดน้ำตาให้หล่อนอย่างลนลาน พูดอย่างร้อนรน “เสี่ยวเยว่อย่าร้องไห้นะ ผมจะไปจัดการตัวเองเดี๋ยวนี้”

หลี่ชุ่ยชุ่ยดึงเย่จวินขึ้นแล้วผลักไปที่ประตู “รีบไปเลย บอกให้ไปจัดการตัวเองตั้งนานแล้วก็ไม่ยอมฟัง”

เย่จวินรีบออกไปล้างหน้าล้างตาทันที

หลิวเยว่กลับมามีสติอย่างรวดเร็ว รู้สึกเจ็บบริเวณท้องน้อย ดวงตาเบิกกว้างขึ้น เสียงสั่นเครือ “แม่คะ ลูกของฉัน…”

“ไม่ต้องกังวล ลูกปลอดภัยดี”

“ลูกคลอดด้วยการผ่าตัด บนตัวเธอมีแผลผ่าตัด อีกไม่กี่วันจะเจ็บมาก ถ้าเจ็บก็บอกนะ อย่าอดทนคนเดียว”

หลี่ชุ่ยชุ่ยไม่กล้าเล่ารายละเอียดเหตุการณ์เมื่อคืนให้หลิวเยว่ฟัง เพราะหล่อนเพิ่งคลอดลูกเสร็จ จิตใจคงอ่อนไหวมาก ถ้ารับรู้ถึงสถานการณ์วิกฤตเมื่อคืนอีก คงจะหวาดกลัวไม่หาย

เมื่อได้ยินว่าลูกปลอดภัย หลิวเยว่ก็รู้สึกโล่งใจ

ตอนที่มาถึงหน้าห้องผู้ป่วย บังเอิญเจอกับสวีเหยียนชวนที่มาเยี่ยมหลิวเยว่พอดี

“คุณหมอสวี พี่สะใภ้ฉันตื่นแล้วหรือคะ?”

“ตื่นแล้ว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แค่ดูแลให้ดีก็พอ”

“ยาที่ต้องใช้ผมเขียนให้หมอที่นี่แล้ว ดูแลพี่สะใภ้คุณดี ๆ จะไม่มีปัญหาอะไร”

“บ่ายนี้ผมต้องกลับเมืองซิงเฉิงแล้ว” สวีเหยียนชวนหยิบกระดาษและปากกาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ เขียนเบอร์โทรศัพท์ลงไป “ถ้ามีอะไรโทรหาผมได้เลยนะ”

“ค่ะ” เย่เสี่ยวจิ่นเก็บกระดาษไว้ เปิดประตูให้เสี่ยวเป่าเข้าไป วางผลไม้ไว้ที่หน้าประตู

“ฉันไปส่งคุณนะ”

สวีเหยียนชวนรีบโบกมือ “ไม่ต้อง ๆ คุณไปดูพี่สะใภ้ของคุณเถอะ”

ในห้องผู้ป่วย หลี่ชุ่ยชุ่ยอุ้มเด็กไปให้หลิวเยว่ดู

เสี่ยวเป่าก็นอนคว่ำอยู่ข้างเตียง จ้องมองทารกน้อยอย่างสงสัยใคร่รู้

หลิวเยว่ยิ้มอย่างอ่อนโยนที่มุมปาก “ใช่จ้ะ นี่คือน้องสาว”

เสี่ยวเป่าเบ้ปาก แล้วจูบที่แก้มทารกน้อย “ผมรักน้องสาวครับ”

เย่จวินเพิ่งเข้ามาในห้องก็เห็นภาพนี้ หัวใจของเขาอ่อนยวบลงทันที

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ยาที่สวีเหยียนชวนจ่ายให้ล้วนเป็นยาชั้นดี หลิวเยว่ฟื้นตัวได้เร็วมาก ไม่นานก็สามารถลงจากเตียงเดินได้ด้วยตัวเอง

เย่เสี่ยวจิ่นลาหยุดมาหลายวัน จนจูซินอี้ทางโน้นเร่งมากแล้วถึงได้กลับไปเมืองซิงเฉิง

จูซินอี้บอกว่ามีเรื่องสำคัญต้องปรึกษากับเธอ พูดทางโทรศัพท์สองสามประโยคคงไม่ชัดเจนพอ

ดังนั้นพอกลับถึงเมืองซิงเฉิง เย่เสี่ยวจิ่นก็ถือกระเป๋าเดินทางตรงไปที่ห้องทำงานของอธิการบดี

ในห้องทำงาน

“เสี่ยวจิ่น เรื่องมันเป็นแบบนี้”

“ทางเมืองหลวงโทรมาบอกว่า อยากให้เธอไปเข้าร่วมการฝึกอบรมที่มหาวิทยาลัยเมืองหลวงเป็นเวลาสามเดือน เธอน่าจะเคยได้ยินมาก่อนว่าช่วงปลายปีจะมีทีมคณิตศาสตร์โอลิมปิกจากต่างประเทศมาที่เมืองหลวง”

จูซินอี้ไม่คิดว่าเย่เสี่ยวจิ่นจะถูกเลือก

แต่การไปเข้าร่วมฝึกอบรมครั้งนี้มีแต่ได้กับได้

ทางเมืองหลวงระบุชื่อเย่เสี่ยวจิ่นให้ไป จูซินอี้คิดว่าแค่ปล่อยให้เย่เสี่ยวจิ่นกลับมาสอบกลางภาคและปลายภาคก็พอ

อย่างไรเย่เสี่ยวจิ่นอยู่เรียนที่โรงเรียนหรือไม่ก็เหมือนกัน

เย่เสี่ยวจิ่นนั่งอยู่บนโซฟา นิ้วเคาะที่ที่วางแขนโซฟาเบา ๆ “ไปเมื่อไหร่คะ?”

“วันจันทร์หน้า”

วันจันทร์หน้า ตอนนี้วันศุกร์ ก็แปลว่ายังเหลือเวลาช่วงสุดสัปดาห์อีกสองวัน

“ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว”

คุณปู่เฉิงจัดงานเลี้ยงรับศิษย์พรุ่งนี้ เวลาพอดี

จูซินอี้ได้ยินเรื่องที่คุณปู่เฉิงรับเย่เสี่ยวจิ่นเป็นศิษย์

เย่เสี่ยวจิ่นทำหน้านิ่ง

ภาระนี้หนักเกินไปหน่อยแล้ว

จูซินอี้ไม่ได้บอกเย่เสี่ยวจิ่นว่า หลังจากเรื่องกระดาษคำตอบครั้งที่แล้ว สำนักการศึกษาได้เริ่มตรวจสอบโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งและมัธยมหมายเลขสองอย่างเข้มงวดแล้ว

ในช่วงเวลาสั้น ๆ ที่เย่เสี่ยวจิ่นไม่อยู่ในเมืองซิงเฉิง ก็มีครูจากโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งและมัธยมหมายเลขสองถูกเรียกตัวไปสอบสวนที่สำนักงานเป็นจำนวนไม่น้อย

พวกครูเหล่านั้นเมื่อออกมาต่างก็มีสีหน้าซีดเซียว เดาได้ไม่ยากว่าจะเกิดอะไรขึ้น

คงจะต้องมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในทีมครูมัธยมปลายของเมืองซิงเฉิงในภาคเรียนหน้าแน่ ๆ

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

พวกทายาทรุ่นใหม่ตระกูลเฉิงมีคุณสมบัติเท่าจิ่นเป่าหรือเปล่าล่ะ ถึงจะขอยืมเฮลิคอปเตอร์ของคุณปู่ไปทำเรื่องไม่เป็นเรื่อง

โดนส่งสารท้ามาแล้ว มีหรือที่ทางนี้จะยอม คนจีนยิ่งเป็นพวกเสียอะไรไม่ว่าเสียหน้าไม่ได้อยู่

ไหหม่า(海馬)

………………..