ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 526 คลอดยาก สถานการณ์วิกฤต

บทที่ 526 คลอดยาก สถานการณ์วิกฤต

………………..

บทที่ 526 คลอดยาก สถานการณ์วิกฤต

เย่เสี่ยวจิ่นกลับมาอีกครั้ง เธอสังเกตเห็นว่าบรรยากาศระหว่างทั้งสองคนดูไม่ค่อยปกติ

เฉิงซิงไห่ปกติแล้วไม่ค่อยมีรอยยิ้มบนใบหน้า

แต่ตอนนี้ใบหน้าของเขาดูหม่นหมองลง

เย่จู๋ดวงตาแดงเรื่อ กลับมาระมัดระวังตัวเหมือนเดิมอีกครั้ง

เย่เสี่ยวจิ่นมีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเหนือศีรษะอย่างช้า ๆ

เธอสบตากับเฉิงซิงไห่

“เกิดอะไรขึ้น?”

เฉิงซิงไห่คงเข้าใจความหมายของเธอ เขาส่ายหน้าช้า ๆ ให้เธอ

เย่เสี่ยวจิ่นเงียบไปสองวินาที แล้วตัดสินใจไม่สนใจมัน

เวลาพักเที่ยงมีแค่สองชั่วโมง หลังกินข้าวเสร็จ เย่เสี่ยวจิ่นพาเย่จู๋ไปซื้อขนม แล้วมองจนหล่อนเข้าโรงเรียนไป

จากนั้นจึงถามเฉิงซิงไห่เสียงเย็น “คุณพูดอะไรกับพี่สาวฉันเหรอ?”

เฉิงซิงไห่ขยับเปลือกตาเล็กน้อย ใช้มือเกาศีรษะด้วยความหงุดหงิด “ฉันรู้ขอบเขตของตัวเอง เธอไม่ต้องยุ่ง”

“ฉันจะไม่ยุ่งก็ได้” เย่เสี่ยวจิ่นจ้องด้วยสายตาดุดัน “แต่คุณอย่าทำให้พี่สาวฉันต้องเสียใจเพราะคุณก็แล้วกัน”

“เสี่ยวจิ่นเอ๋อร์เริ่มขู่ฉันเป็นแล้วสินะ” เฉิงซิงไห่อดขำไม่ได้ “เธอวางใจได้ ฉันไม่ทำแบบนั้นหรอก”

หลังจากกลับจากโรงเรียน เฉิงซิงไห่ก็กลับไปซิงเฉิงก่อน ส่วนเย่เสี่ยวจิ่นมีวันหยุดห้าวัน

พอถึงวันที่สาม โจวเหวินรุ่ยก็ได้หยุดกลับมาเช่นกัน

ไม่ได้เจอกันเดือนกว่า โจวเหวินรุ่ยสูงขึ้นอีกแล้ว

เมื่อเขากลับมาถึงบ้านและได้ยินว่าเย่เสี่ยวจิ่นกลับมา เขารีบตรงมาที่บ้านตระกูลเย่ทันทีโดยที่ยังไม่ทันได้เปลี่ยนชุดนักเรียน

เขามีเรื่องสำคัญมากที่ต้องบอกเย่เสี่ยวจิ่น

ที่สวนหลังบ้าน เย่เสี่ยวจิ่นทำน้ำแข็งไสเชอร์รี่ให้โจวเหวินรุ่ย ส่วนเธอก็ถือชามของตัวเองพร้อมช้อนไม้เล็ก ๆ ตักเข้าปาก

“จิ่นเป่า ฉันอยากเรียนหมอ”

เรื่องนี้โจวเหวินรุ่ยคิดอย่างถี่ถ้วนมานานแล้ว

เขารู้ว่าหลังจากจิ่นเป่าไปแข่งคณิตศาสตร์โอลิมปิกที่ปักกิ่ง เธอก็ห่างไกลจากเขามากขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าเขาไม่พยายามไล่ตาม อนาคตเขากับเธอจะต้องห่างกันคนละฟ้าคนละแผ่นดินแน่ ๆ

โจวเหวินรุ่ยไม่อยากเห็นสถานการณ์แบบนั้น

เขา…อยากจะอยู่ข้าง ๆ เย่เสี่ยวจิ่นตลอดไป

เย่เสี่ยวจิ่นชะงักมือไปครู่หนึ่ง “เรียนหมอเหรอ? ทำไมถึงอยากเรียนหมอขึ้นมาล่ะ?”

“ฉันมีญาติห่าง ๆ คนหนึ่ง เป็นอาจารย์ที่คณะแพทยศาสตร์ในเมืองหลวง เขาเห็นแววฉัน คิดว่าฉันมีพรสวรรค์ อยากให้ฉันไปเรียนที่นั่น”

โจวเหวินรุ่ยยังคงลังเลอยู่บ้าง

“จิ่นเป่า เธออยากให้ฉันไปไหม?”

“ถ้าฉันไปครั้งนี้ คงจะไม่ได้เจอเธอนานเลยนะ”

“ไม่ใช่แค่นั้น” โจวเหวินรุ่ยส่ายหน้าเบา ๆ “ลุงที่เป็นญาติบอกว่าถ้าฉันเรียนได้ดี อาจจะส่งฉันไปเรียนต่อต่างประเทศ”

เย่เสี่ยวจิ่นอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วรีบยิ้มพูดว่า “นั่นมันเรื่องดีนี่”

เธอพูดอย่างจริงจัง “รุ่ยเป่า ถ้านายอยากไปเรียนหมอก็ไปเลย ไม่ว่านายจะอยากทำอะไร ฉันก็สนับสนุนนายทั้งนั้น”

“ฉันก็จะตั้งใจเรียนเหมือนกัน พอนายเรียนหมอกลับมาจากต่างประเทศ พวกเราคงโตกันหมดแล้ว”

เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกว่าตอนนี้ยังไม่เหมาะที่จะพูดเรื่องความรัก จึงกะพริบตาพูดว่า “แต่รุ่ยเป่า นายจะไปเรียนต่างประเทศก็ได้นะ แต่ห้ามพาผู้หญิงคนอื่นกลับมาด้วยล่ะ”

ดวงตาของโจวเหวินรุ่ยเปล่งประกายด้วยความยินดี

จิ่นเป่าพูดแบบนี้หมายความว่า…

เขาพยักหน้ารัว ๆ “ฉันสัญญา…ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด!”

“ดีแล้วล่ะ” เย่เสี่ยวจิ่นลุกขึ้นยืน มือข้างหนึ่งถือชามน้ำแข็งไส ส่วนอีกมือหนึ่งตักน้ำแข็งไสป้อนที่ปากของโจวเหวินรุ่ย

“รุ่ยเป่าต้องพยายามนะ ฉันจะรออยู่ที่นี่จนกว่านายจะกลับมา”

เสียงของเขาทุ้มต่ำ “จิ่นเป่า รอฉันกลับมานะ”

เย่เสี่ยวจิ่นยื่นมือตบหลังเขาเบา ๆ “อืม ฉันจะรอ”

ไม่ไกลออกไป หลี่ชุ่ยชุ่ยและเย่จื้อผิงแอบดูอยู่หลังต้นไม้ ทั้งสองสบตากัน

“ดูเหมือนว่าต่อไปเราไม่ต้องกังวลเรื่องการแต่งงานของจิ่นเป่าแล้วล่ะ” หลี่ชุ่ยชุ่ยถอนหายใจ

เย่จื้อผิงยิ้มพูดว่า “ใช่แล้ว”

เขามองไปที่หลี่ชุ่ยชุ่ย “ผมนึกว่าคุณจะคัดค้านเรื่องของจิ่นเป่ากับเด็กตระกูลโจวนั่นเสียอีก”

“ทำไมฉันต้องคัดค้านด้วยล่ะ?” หลี่ชุ่ยชุ่ยงุนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมเย่จื้อผิงถึงพูดแบบนี้ขึ้นมา

“เพราะว่าจิ่นเป่าของครอบครัวเรามีอนาคตที่สดใสขึ้นเรื่อย ๆ ผมก็เลยกลัวว่าคุณจะดูถูกตระกูลโจว”

คนเราส่วนใหญ่มักจะมองหาสิ่งที่ดีกว่าเสมอ

หลี่ชุ่ยชุ่ยพลันเข้าใจ จึงยิ้มพูดว่า “จิ่นเป่ากับโจวเหวินรุ่ยเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก พวกเราก็รู้จักเขาดี ต่อให้ภายหลังจิ่นเป่าจะประสบความสำเร็จแค่ไหน ถ้าหล่อนอยากแต่งงานกับโจวเหวินรุ่ย ฉันก็จะไม่คัดค้าน”

และไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าหัวใจที่จริงใจ

เมื่อโจวเหวินรุ่ยผละจากเย่เสี่ยวจิ่น เขาก็เห็นหลี่ชุ่ยชุ่ยและเย่จื้อผิงยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายของเขาแข็งค้างไปชั่วขณะ รู้สึกเขินอายที่ถูกจับได้

แต่เมื่อเห็นหลี่ชุ่ยชุ่ยและเย่จื้อผิงเพียงแค่ยิ้มให้เขาแล้วเดินจากไป เขาก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้น

เย่เสี่ยวจิ่นจูงมือโจวเหวินรุ่ยไปเที่ยวเล่นทั่วหมู่บ้านชงเถียนทุกวัน กว่าจะกลับถึงบ้านก็มืดค่ำแล้ว

เดิมทีเธอตั้งใจจะกลับในวันรุ่งขึ้น แต่ตอนสี่ทุ่มก็ได้รับโทรศัพท์จากเย่จวิน

หลิวเยว่เจ็บท้องคลอด แต่คลอดยาก

ที่คฤหาสน์ตระกูลเย่ หลี่ชุ่ยชุ่ยและคนอื่น ๆ ต่างก็ได้รับโทรศัพท์ ทุกคนตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

น้ำตาของหลี่ชุ่ยชุ่ยไหลออกมาทันที “เสี่ยวเยว่คนนี้ ทำไมถึงได้มีชะตากรรมแสนลำบากอย่างนี้!”

ตอนคลอดเสี่ยวเป่าก็มีปัญหาบ้างแล้ว ตอนท้องลูกคนที่สองก็เกือบล้ม ตอนนี้จะคลอดก็ยังเจอปัญหาคลอดยาก

เย่เสี่ยวจิ่นรีบเดินทางจากชนบทกลับเข้าเมืองในตอนกลางคืน ตามมากับหลี่ชุ่ยชุ่ยและเย่ฉางอันไปที่โรงพยาบาลอำเภอ

เย่จวินเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า มองทุกคน เอ่ยเสียงแหบแห้ง “หมอบอกว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดี เข้าไปสองชั่วโมงกว่าแล้ว ตอนแรกเสี่ยวเยว่เอาแต่ร้องเจ็บๆ อยู่ตลอด…”

“ผ่าคลอดเลยสิ” เย่เสี่ยวจิ่นพูดขึ้นมาทันที

เย่จวินชะงักไปครู่หนึ่ง ส่ายหน้า “หมอไม่กล้าผ่า บอกว่าอาการเสี่ยวเยว่ไม่ดี”

ระดับความสามารถของหมอที่โรงพยาบาลเล็ก ๆ ในอำเภอมีจำกัด เมื่อเจอคนไข้ที่มีอาการแย่มาก ๆ ก็ใช้วิธีการรักษาแบบอนุรักษ์นิยม

ที่สำคัญกว่านั้นคือ พวกเขากลัวว่าถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาแล้วจะต้องรับผิดชอบ ดังนั้นจึงใช้วิธีที่ปลอดภัยที่สุดกับญาติคนไข้

“หมอบอกให้เสี่ยวเยว่คลอดเองก่อน บางทีอาจจะคลอดเองได้”

เย่เสี่ยวจิ่นสบถในใจ

ด้วยกลัวว่าหลินจิงที่กำลังท้องจะเห็นสภาพแบบนี้แล้วพลอยตื่นตระหนกไปด้วย เย่ฉางอันเลยให้เสิงหลานฮวาอยู่เป็นเพื่อนหลินจิงและเสี่ยวเป่าที่บ้าน

เย่เสี่ยวจิ่นดึงเย่ฉางอันไปด้านข้าง พูดเสียงเบา “พี่รอง ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ ฉันจะไปคิดหาวิธีอื่นดู”

เย่เสี่ยวจิ่นออกมาจากโรงพยาบาล สายลมร้อนอบอ้าวในคืนฤดูร้อนพัดผ่านมา เธอพยายามบังคับตัวเองให้สงบลง

เธอโทรศัพท์ออกทีละเบอร์

“คุณปู่กู้ ขอโทษนะคะที่รบกวนตอนดึกแบบนี้ ฉันมีเรื่องจะขอความช่วยเหลือ…”

“เฉิงซิงไห่ ฉันมีเรื่องจะขอความช่วยเหลือ…”

ในเวลาเดียวกัน ที่เมืองซิงเฉิง

เพราะสายโทรศัพท์ของเย่เสี่ยวจิ่น คฤหาสน์ตระกูลเฉิงที่ปิดไฟไปแล้วก็กลับมาสว่างไสวอีกครั้ง

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

สู้ๆ กับอนาคตนะรุ่ยเป่า กลับมาอย่างสง่าผ่าเผยเคียงคู่กับจิ่นเป่าให้ได้นะ

ตระกูลเฉิงจะให้ความช่วยเหลือยังไงนะ

ไหหม่า(海馬)

………………..