ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 525 ปกป้องหล่อน ....................

บทที่ 525 ปกป้องหล่อน

………………..

บทที่ 525 ปกป้องหล่อน

หวังเฉิงและสหายพี่น้องของเขาต่างหัวเราะชอบใจ

“ผู้หญิงไม่แต่งงานแล้วจะอยู่บ้านเป็นสาวทึนทึกหรือไง?” หวังเฉิงตัวไม่สูงนัก สูงกว่าเย่จู๋แค่ครึ่งศีรษะ ใบหน้าเป็นเหลี่ยมสัน ดวงตาเป็นประกายชวนให้คนมองรู้สึกอึดอัด

เย่จู๋ถอยหลังด้วยความรังเกียจสองก้าว

หล่อนไม่มีอะไรจะคุยกับคนพวกนี้จริง ๆ จึงปิดปากเงียบไม่พูดอะไร

หวังเฉิงเห็นเย่จู๋เงียบไป คิดว่าหล่อนยอมรับคำพูดของเขาแล้ว จึงยิ้มอย่างภาคภูมิใจและเดินเข้าไปหาหล่อน

เขายื่นมือจะคว้ามือเธอ

“แบบนี้สิถูก เธอเป็นผู้หญิงจะดื้อไปทำไม คนอย่างฉันที่ยอมคบกับเธอนี่ถือว่าเธอได้เลื่อนขั้นแล้วนะ…”

พูดยังไม่ทันจบ คำพูดที่เหลือกลับกลายเป็นเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

เย่จู๋ม่านตาหดเล็กลง มองชายร่างสูงใหญ่ที่อยู่ด้านหลังหวังเฉิงด้วยความประหลาดใจ

เขา… เขามาได้อย่างไร?!

เฉิงซิงไห่ปกติดูเหมือนคนขี้เกียจดูไร้พิษภัย แต่เมื่อโกรธขึ้นมา อุณหภูมิรอบข้างก็ลดลงอย่างฉับพลัน ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมา

แม้จะเป็นวันที่อากาศร้อนจัด แต่เย่เสี่ยวจิ่นที่ยืนอยู่ด้านหลังเขายังอดไม่ได้ที่จะลูบขนแขนที่ลุกซู่ของตัวเอง

นิ้วเรียวยาวของเฉิงซิงไห่จับแขนของหวังเฉิงไว้แน่น เพียงแค่ออกแรงเล็กน้อย หวังเฉิงก็ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดราวกับหมูถูกเชือด

“อ๊ากก…หยุดเถอะ! หยุดเถอะ!”

นักเรียนคนอื่น ๆ ต่างตกใจ ถอยหลังพร้อมกันหลายก้าว แต่ก็รู้สึกว่าการทิ้งหวังเฉิงไว้แบบนี้แล้วเดินจากไปคงไม่ถูกต้องนัก จึงพูดด้วยเสียงสั่นเครือ “ห-หยุดเถอะ! ถ้านายไม่ปล่อยหวังเฉิง พวกเราจะไปตามอาจารย์มานะ!”

เฉิงซิงไห่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเช่นเดียวกับตัวตนของเขา ดวงตาฉายแววเยือกเย็น “งั้นก็ไปสิ ดีเลย จะได้ให้อาจารย์ของพวกนายมาดูว่าพวกนายรังแกเพื่อนผู้หญิงกันยังไง”

ก่อนขึ้นบันได เฉิงซิงไห่ยังรู้สึกดีใจที่จะได้เจอสาวน้อยขี้อายคนนั้น

แต่ไม่คิดว่าพอมาถึงหน้าห้องเรียน ก็ได้ยินเสียงหยิ่งผยองของหวังเฉิง

ถ้าไม่ใช่… ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวจะทำให้เย่จู๋ตกใจ ตอนนี้เขาคงหักแขนของหวังเฉิงไปแล้ว!

หวังเฉิงเจ็บจนหน้าเบี้ยว รู้สึกเหมือนกระดูกข้อมือที่ถูกชายหนุ่มจับไว้กำลังจะแหลกละเอียด

เจ็บจนสมองไม่อาจคิดอะไรได้

เขาหอบหายใจพลางขอร้อง “ขอโทษ! ขอโทษ! ผมจะไม่ไปรบกวนเย่จู๋อีกแล้ว ปล่อยผมเถอะ ถ้าบีบต่อไปมือผมจะหักแล้ว!”

เฉิงซิงไห่จึงปล่อยมือออก

สายตาของเขายังคงเย็นชาจนสามารถแช่แข็งคนตายได้ พร้อมเตือนว่า “ถ้าคราวหน้าฉันรู้ว่า…”

หวังเฉิงเหงื่อไหลโซมกาย รีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ไม่กล้าแล้ว ๆ ต่อไปผมจะอยู่ห่างจากเย่จู๋สองเมตร!”

“ไปให้พ้น”

นักเรียนคนอื่น ๆ รีบลากหวังเฉิงออกไปทางประตูหลังอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ

“เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?” เฉิงซิงไห่ลดความเย็นชาลง พยายามพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เย่จู๋ไม่กล้าสบตาเขา ก้มหน้าลงพยักหน้า

หล่อนเดินอ้อมเฉิงซิงไห่ไปหาเย่เสี่ยวจิ่นที่อยู่ข้างๆ ด้วยท่าทางดีใจ “จิ่นเป่า ทำไมเธอถึงมาด้วยล่ะ!”

“โรงเรียนฉันปิดเทอมแล้ว ฉันเลยกลับมาเยี่ยมบ้าน”

“โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งจะปิดเทอมอาทิตย์หน้า” เย่จู๋พูดอย่างผิดหวัง “ฉันมีคำถามมากมายเลยที่อยากถามเธอ”

ปัญหาที่เย่จู๋พูดถึงล้วนเป็นเรื่องการเรียน

“พี่เขียนทุกอย่างใส่จดหมายสิ แล้วฉันจะเขียนจดหมายตอบพี่”

เย่จู๋ดีใจ พยักหน้าอย่างมีความสุข “ได้!”

“ไปกันเถอะ พวกเราไปกินข้าวกลางวันข้างนอกกัน”

“ไปข้างนอกเหรอ?” เย่จู๋มองไปทางเฉิงซิงไห่อย่างลังเล นั่นก็หมายความว่าต้องไปกับเฉิงซิงไห่ด้วย…

หล่อนลังเลอยู่หลายวินาที สุดท้ายก็พยักหน้า

ในเมื่อเฉิงซิงไห่อยู่ที่นี่แล้ว หล่อนก็จะทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนก็แล้วกัน จิ่นเป่านาน ๆ จะกลับมาสักที หล่อนมีเรื่องมากมายที่อยากคุยกับเธอ

ราคาไม่แพงและรสชาติก็อร่อย

เธอขอให้เจ้าของร้านจัดห้องส่วนตัวให้เป็นพิเศษ

หลังจากคุยกับเย่จู๋สักพักและเห็นเฉิงซิงไห่ทำหน้าร้อนใจขยิบตาให้ เธอจึงหาข้ออ้างออกจากห้อง

“ฉันขอไปห้องน้ำก่อน พวกคุณคุยกันไปก่อนนะ”

เย่เสี่ยวจิ่นลุกขึ้น เย่จู๋ก็ลุกขึ้นตาม อยากจะไปด้วยกัน

“ฉันก็จะไป…”

“ข้างนอกมีห้องน้ำแค่ห้องเดียว รอฉันเข้าเสร็จก่อนแล้วค่อยไป”

ตอนนี้เธอมองออกแล้วว่าเย่จู๋ดูเหมือนจะไม่ได้รู้สึกเฉย ๆ กับเฉิงซิงไห่เลย

คงจะมีอะไรบางอย่างที่กังวล ถึงได้ไม่อยากมีความสัมพันธ์กับเฉิงซิงไห่

แต่การปล่อยเรื่องนี้ทิ้งไว้ก็ไม่ดี เฉิงซิงไห่เป็นคนที่ถ้าอยากได้อะไรแล้วต้องหาทุกวิถีทางให้ได้มา เย่จู๋หลบเลี่ยงเขาได้แค่ชั่วคราวเท่านั้น

พอเย่เสี่ยวจิ่นเดินออกไป เย่จู๋ก็ก้มหน้าลง มือวางอยู่ที่หน้าท้องน้อย บิดไปมาด้วยความประหม่า

ในห้องรับรองเหลือแค่หล่อนกับเฉิงซิงไห่สองคน

หล่อนแทบไม่กล้าหายใจเสียงดัง

เฉิงซิงไห่เป็นผู้ชายที่หล่อที่สุดที่หล่อนเคยเห็นมา แค่เห็นหน้าเขา หัวใจของหล่อนก็เต้นรัวไม่อาจควบคุมได้

เย่จู๋เข้าใจดีว่าหล่อนมีใจให้เฉิงซิงไห่ แต่แล้วอย่างไรล่ะ?

เฉิงซิงไห่เป็นคนระดับไหน แล้วหล่อนล่ะเป็นใคร… เฉิงซิงไห่เป็นถึงโอรสสวรรค์ หล่อนจะคู่ควรกับเขาได้อย่างไร

หล่อนคิดว่าแม้แต่เย่เสี่ยวจิ่นก็ยังไม่น่าจะคู่ควรกับเฉิงซิงไห่ ไม่ต้องพูดถึงหล่อนเลย

เฉิงซิงไห่ลุกขึ้นยืน ดึงเก้าอี้ข้างตัวเย่จู๋ออก

เขาสังเกตเห็นร่างของเย่จู๋แข็งทื่อขึ้นมาทันที

เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วนั่งลงข้าง ๆ เย่จู๋

ดวงตาของเขาสวยมาก ราวกับมีดวงดาวอยู่ในนั้น

เย่จู๋อึ้งไปหลายวินาที ใบหน้าแดงก่ำ

“ฉัน… ฉัน…”

เห็นเย่จู๋ประหม่ามาก เฉิงซิงไห่จึงขยับเก้าอี้ออกห่างไปนิด

เขาเอ่ยด้วยความอดทน “ค่อย ๆ พูด ไม่ต้องรีบ”

เย่จู๋ที่เคยประหม่าสบสายตาเข้ากับสีหน้าอ่อนโยนของเฉิงซิงไห่ ความประหม่าก็หายไปในทันที

หล่อนกะพริบตาแล้วค่อย ๆ พูดว่า “คุณเฉิง ฉันชอบคุณมาก”

เฉิงซิงไห่ถึงกับอึ้งไป

เขาคิดว่าเย่จู๋น่าจะพยายามแก้ตัว แต่ไม่คิดว่าคำพูดแรกของหล่อนจะทำให้เขาตกตะลึง

ในใจของเขาพลันเต็มไปด้วยความยินดี แต่ก็รู้สึกเสียใจอยู่บ้าง ถ้ารู้ว่าเย่จู๋จะตรงไปตรงมาขนาดนี้ เขาน่าจะเป็นฝ่ายบอกความรู้สึกก่อน

“ฉันชอบคุณเฉิงมาก แต่ว่าคุณเฉิง ฉันกับคุณไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกัน”

“สภาพแวดล้อมที่คุณอยู่กับที่ฉันอยู่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ครอบครัวของฉัน… สรุปคือ ฉันจะเก็บความรู้สึกชอบที่มีต่อคุณเฉิงเอาไว้ แล้วรอให้มันค่อย ๆ จางหายไปเองนะคะ”

“ที่ฉันพูดแบบนี้อาจจะไม่เหมาะสม หวังว่าคุณเฉิงจะให้อภัย”

เฉิงซิงไห่หรี่ตามองเย่จู๋

“เธอไม่อยากรู้หรือว่าฉันชอบเธอหรือเปล่า?”

เย่จู๋ทำท่าเหมือนกระต่ายตื่นตกใจ มองเฉิงซิงไห่เหม่อลอย ผ่านไปครู่ใหญ่จึงพูดอย่างลังเล “มันไม่สำคัญหรอก…”

“มันสำคัญมาก”

“ถ้าฉันชอบเธอ เรื่องที่ว่าไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกัน หรือความแตกต่างของครอบครัว มันไม่ใช่ปัญหาเลย”

เย่จู๋ส่ายหน้าเบา ๆ สายตาของหล่อนดูมุ่งมั่น “แต่ฉันใส่ใจเรื่องพวกนี้มาก”

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

คุณชายเฉิงจะทลายกำแพงฐานันดรนี้ได้หรือเปล่านะ หรือจะต้องปล่อยมือคนที่ชอบให้มีชีวิตของตัวเองอย่างมีความสุข?

ไหหม่า(海馬)

………………..