ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 523 การรับศิษย์

บทที่ 523 การรับศิษย์

………………..

บทที่ 523 การรับศิษย์

ก่อนพระอาทิตย์ตกดิน รถของคุณปู่เฉิงก็ขับเข้ามาในอำเภอ

เย่เสี่ยวจิ่นบอกหลี่ชุ่ยชุ่ยแต่เช้าว่าจะกลับบ้าน แต่ไม่ได้บอกพวกเขาว่ามีคุณปู่เฉิงและเฉิงซิงไห่มาด้วย

ที่หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลเย่

หลี่ชุ่ยชุ่ยและเย่จื้อผิงยืนรอด้วยความกังวล

เมืองซิงเฉิงอยู่ไกลจากอำเภอพอสมควร

ทั้งสองคนก็ไม่มีเวลาว่างไปเยี่ยมเย่เสี่ยวจิ่นบ่อย ๆ หลังจากคลอดจิ่นเป่า นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ชุ่ยชุ่ยไม่ได้เจอลูกสาวนานขนาดนี้

“จิ่นเป่าไม่ยอมให้พวกเราไปรับที่สถานีรถไฟด้วย ฟ้าก็จะมืดแล้ว ทำไมยังไม่กลับบ้านอีก”

หลี่ชุ่ยชุ่ยพูดด้วยสีหน้ากังวล

เย่จื้อผิงตบไหล่หล่อนเบา ๆ พูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ “คุณอย่าเพิ่งกังวลไปเลย จิ่นเป่ารู้จักประมาณตัว ถ้าหล่อนกลับมาเห็นพวกเราเป็นห่วงขนาดนี้ มีหวังต้องมากังวลกับพวกเราแทน”

ในตอนนั้นเอง เย่จื้อผิงชี้ไปที่รถที่กำลังแล่นเข้ามาที่คฤหาสน์ตระกูลเย่

พูดด้วยความสงสัย “ชุ่ยชุ่ย ดูสิ มีรถแล่นมา”

หลี่ชุ่ยชุ่ยจ้องมองรถคันนั้นด้วยความสงสัย “รถคันนี้…ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นเลยนะ”

ดูท่าทางแล้ว มันกำลังมุ่งหน้ามาที่บ้านของพวกเขา

ไม่นาน รถก็จอดลงที่หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลเย่ตามคาด

ทันทีที่เครื่องยนต์ดับ เย่เสี่ยวจิ่นก็เปิดประตูรถ พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของหลี่ชุ่ยชุ่ยราวกับสายลม

เธอออดอ้อนในอ้อมกอดของหลี่ชุ่ยชุ่ย “แม่คะ หนูคิดถึงแม่จะแย่แล้ว!”

หลี่ชุ่ยชุ่ยอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่ก็รีบตั้งสติได้ กอดเย่เสี่ยวจิ่นไว้

น้ำตาคลอเบ้า “แม่ก็คิดถึงลูกเหมือนกัน…”

หลังจากแม่ลูกได้แสดงความรักต่อกันสักพัก เย่จื้อผิงก็เห็นคนอีกสองคนลงมาจากรถ

อีกคนคือเฉิงซิงไห่ที่เขารู้จัก

ชายชราผู้นั้นมีบุคลิกผ่าเผยไม่ธรรมดา มีรังสีที่เหนือกว่ากู้กั๋วเฉียงและคนอื่น ๆ ที่เขาเคยพบมาก่อน

เย่จื้อผิงรู้สึกหวั่นใจอยู่บ้าง แต่ไม่แสดงออกทางสีหน้า

เขากำหมัดแน่นอย่างเงียบ ๆ สูดหายใจลึก แล้วพูดว่า “คุณเฉิง คุณก็มาด้วยเหรอครับ”

“คนที่อยู่ข้าง ๆ คุณคือ…”

เฉิงซิงไห่ให้ความเคารพพ่อแม่ของเย่เสี่ยวจิ่นมาก ไม่ได้ทำท่าเกียจคร้านหรือไม่สนใจ เขาพูดอย่างจริงจังว่า “นี่คือคุณปู่ของผม”

คุณปู่ของเฉิงซิงไห่?

นั่นก็ยิ่งน่าเกรงขามใหญ่เลย!

เย่จื้อผิงรีบเชิญทั้งสองคนเข้าบ้าน

“ยังไม่ได้กินข้าวกันใช่ไหมครับ?” เย่จื้อผิงยิ้มอย่างเก้อเขิน “พอดีที่บ้านทำอาหารไว้พอดี เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ ยังร้อน ๆ อยู่เลย”

คุณปู่เฉิงเห็นความประหม่าของเขา จึงลดบรรยากาศน่าเกรงขามลงไปบ้าง แต่เพราะเคยอยู่ในตำแหน่งสูงมานาน ถึงแม้จะลดความน่าเกรงขามลงแล้ว คนทั่วไปที่เห็นก็ยังรู้สึกหวาด ๆ อยู่ดี

ตอนนี้เห็นเย่จื้อผิงและหลี่ชุ่ยชุ่ยต่างมีท่าทางเกรงกลัว ยิ่งทำให้เขาพอใจในเย่เสี่ยวจิ่นมากขึ้น

ต้องรู้ว่าตอนที่เย่เสี่ยวจิ่นเห็นเขาครั้งแรก ในดวงตาของเธอไม่มีความกลัวหรือหวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย

เธอมองเขาเป็นเพียงคนแก่ธรรมดาคนหนึ่ง

ที่บ้านมีแค่เย่ฉางอันกับหลินจิงสามีภรรยา ส่วนหลิวเยว่มีกำหนดคลอดอยู่ในช่วงนี้ เย่จวินกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน จึงส่งหล่อนไปพักที่โรงพยาบาลเพื่อรอคลอดตั้งแต่เนิ่น ๆ

ตอนนี้เขามีเงินแล้ว จึงอยากให้หลิวเยว่ได้ลำบากน้อยลง

เด็กน้อยโตขึ้นอีกหน่อยและรู้ความมากขึ้น เวลาที่คนในบ้านไม่สะดวก ก็จะกอดของเล่นเล่นคนเดียวหรือถือหนังสืออ่านอยู่ข้าง ๆ

เป็นเด็กว่านอนสอนง่ายมาก

ทันทีที่คุณปู่เฉิงเข้ามา สายตาก็ตกอยู่ที่เด็กน้อยที่นั่งกอดหนังสืออ่านอยู่บนโซฟา

คุณปู่อายุปูนนี้แล้ว ชอบเล่นกับเด็ก ๆ รีบเดินถือไม้เท้าเข้าไปหาทันที

หลี่ชุ่ยชุ่ยกับเย่จื้อผิงสบตากันแล้วตอบรับเสียงหนึ่ง

แต่ดูยังตื่นเต้นอยู่

เย่เสี่ยวจิ่นถอนหายใจในใจ

ไม่มีทางเลือก ได้แต่ปล่อยให้เย่จื้อผิงกับหลี่ชุ่ยชุ่ยค่อย ๆ ชินไปเอง

เสิงหลานฮวาจัดอาหารในห้องอาหารเสร็จแล้ว เรียกทุกคนไปกิน

เย่เสี่ยวจิ่นกลับบ้าน หลี่ชุ่ยชุ่ยตั้งใจไปจับไก่ เป็ด ห่านที่ฟาร์ม และให้เย่จื้อผิงตกปลาจากสระ ร่วมกับเสิงหลานฮวาสองคนเตรียมอาหารเต็มโต๊ะ

เฉิงซิงไห่เข้ามาในห้องอาหารก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้

ไม่รู้ว่าทำไม แต่รู้สึกว่าอาหารที่บ้านตระกูลเย่มีกลิ่นหอมกว่าที่อื่น ๆ

เพียงแค่ได้กลิ่นหอม น้ำลายของเขาก็สอ

คุณปู่เฉิงอายุมากแล้ว ปกติก็ไม่ค่อยมีความอยากอาหาร เขากับเสี่ยวเป่ากำลังเล่นสนุกเหมือนเด็กน้อย ไม่อยากไปกินข้าวเลย

เขาก็ได้แต่เดินตามไป

แม้ตอนแรกจะไม่มีความอยากอาหาร แต่พอนั่งลงมองอาหารบนโต๊ะและได้กลิ่นหอม ท้องก็ร้องจ๊อก ๆ ขึ้นมา

เลียริมฝีปาก จ้องน้ำซุปไก่ตรงหน้าเฉิงซิงไห่

“ซิงไห่ ตักให้ฉันสักถ้วยด้วย”

เฉิงซิงไห่รับคำ แล้วตักให้คุณปู่หนึ่งถ้วย

เย่เสี่ยวจิ่นเห็นหลี่ชุ่ยชุ่ยเกร็งตัวแน่น จึงยื่นมือไปจับมือหล่อน พูดเบา ๆ ว่า “แม่คะ ไม่เป็นไรนะคะ แม่อย่าตื่นเต้นไปเลย”

หลี่ชุ่ยชุ่ยตอบเสียงเบา “อืม ไม่ตื่นเต้น แม่ไม่ตื่นเต้น”

คุณปู่เฉิงสังเกตเห็นว่าสามีภรรยาเย่จื้อผิงดูตื่นเต้นมาก จึงชวนทั้งสองคุยเรื่องทั่วไป คุยเรื่องในชนบท

หลังจากผ่านไปสิบกว่านาที เย่จื้อผิงกับหลี่ชุ่ยชุ่ยก็เริ่มผ่อนคลายลง

ท้องของหลินจิงก็โตมากแล้ว เย่ฉางอันคอยดูแลหล่อนอยู่ข้าง ๆ

เย่ฉางอันคอยปอกองุ่นให้หลินจิงเป็นระยะ เย่เสี่ยวจิ่นมองดูอยู่ข้าง ๆ ด้วยความอิจฉา

เฉิงซิงไห่ไม่เจอเย่จู๋ คนทั้งคนดูหมดเรี่ยวแรง ไม่มีกำลังใจ

เย่เสี่ยวจิ่นเอาศอกกระทุ้งเขาที

เฉิงซิงไห่เหลือบตาขึ้นมองแล้วพูดเบา ๆ “เสี่ยวจิ่น ช่วยฉันหน่อยนะ~”

เย่เสี่ยวจิ่นสะดุ้งเฮือก

“ไม่ ๆๆ ฉันไม่ช่วยหรอก คุณคิดหาทางเอาเองเถอะ”

เฉิงซิงไห่มองเธอด้วยสายตาน้อยใจ

เย่เสี่ยวจิ่นไม่สะทกสะท้าน

เมื่อเห็นว่าถึงเวลาแล้ว คุณปู่เฉิงจึงบอกจุดประสงค์ของการมาครั้งนี้กับเย่จื้อผิงและหลี่ชุ่ยชุ่ย

“คราวนี้ที่ผมมา ก็เพราะอยากรับเสี่ยวจิ่นเป็นศิษย์น่ะ”

เฉิงซิงไห่อธิบายว่า “คุณปู่หาคนที่มีพรสวรรค์ด้านการคัดลายมือมาหลายปีแล้ว แต่ก็ยังไม่เจอคนที่ถูกใจ คราวนี้เสี่ยวจิ่นเขียนตัวอักษรในงานวันเกิดคุณปู่ได้ดีมาก”

หลังจากอธิบายไปสองสามประโยค สามีภรรยาเย่จื้อผิงกับหลี่ชุ่ยชุ่ยก็เข้าใจแล้ว

หลินจิงมองมาด้วยความประหลาดใจ แล้วบีบมือเย่ฉางอันเบา ๆ

โทรทัศน์กำลังฉายรายการอยู่ หลินจิงลดเสียงลงกระซิบข้างหูเย่ฉางอันว่า “คุณปู่เฉิงมีตำแหน่งสูงมากในเมืองซิงเฉิง ถ้าเสี่ยวจิ่นได้เป็นศิษย์ของเขา ต่อไปคงไม่มีใครกล้าดูถูกหล่อนแล้ว”

เย่ฉางอันพยักหน้า แต่ไม่พูดอะไร

ทางด้านหลี่ชุ่ยชุ่ยกับเย่จื้อผิงสบตากันแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองเย่เสี่ยวจิ่นพร้อมกัน

“จิ่นเป่า ลูกคิดยังไงหรือ?”

“เรื่องที่ลูกจะรับอาจารย์ พ่อกับแม่ไม่มีความเห็นอะไร ถ้าลูกอยากรับคุณปู่เฉิงเป็นอาจารย์เพื่อเรียนรู้เพิ่มเติม พ่อกับแม่ก็สนับสนุนนะ”

ดวงตาของคุณปู่เฉิงเป็นประกายวาบขึ้นมา

หากเป็นครอบครัวอื่นในเมืองซิงเฉิง เมื่อได้ยินคำพูดแบบนี้ พวกเขาคงรีบให้ลูกของตัวเองไปเป็นศิษย์อย่างแน่นอน

เพียงแค่จุดนี้ก็ทำให้คุณชายเฉิงมองสามีภรรยาเย่จื้อผิงด้วยสายตาที่แตกต่างไปจากเดิมแล้ว

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของจิ่นเป่าแล้วนะ แต่ถ้าเป็นศิษย์ของคุณปู่เฉิงก็จะได้ประโยชน์หลายอย่างเลย

ไหหม่า(海馬)

………………..