ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 522 กลับบ้านช่วงวันหยุดกลางเดือน ....................

บทที่ 522 กลับบ้านช่วงวันหยุดกลางเดือน

………………..

บทที่ 522 กลับบ้านช่วงวันหยุดกลางเดือน

ด้วยการนำพาของเวินเสวี่ย ญาติพี่น้องสายรองของตระกูลเฉิงก็ไม่กล้าซักไซ้อะไร

แม้ในใจจะไม่เห็นเย่เสี่ยวจิ่นอยู่ในสายตา แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมาให้เห็น

หลังจากเดินดูรอบ ๆ เย่เสี่ยวจิ่นก็พอจะเข้าใจสถานการณ์แล้ว

ในตระกูลเฉิง พ่อแม่ของเฉิงซิงไห่เป็นผู้ตัดสินใจ ซึ่งอำนาจที่แท้จริงอยู่ในมือของเฉิงรั่วหลีและเวินเสวี่ยสองคนนี้

เวินเสวี่ยดูอ่อนโยนนุ่มนวล แต่คนอื่น ๆ กลับดูเกรงกลัวหล่อนมาก

เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกสงสัย คิดไม่ออกว่าทำไม

หลังจากทักทายทุกคนแล้ว เวินเสวี่ยก็ดึงตัวเย่เสี่ยวจิ่นไปคุยที่สวนหลังบ้าน ไล่เฉิงซิงไห่กับเจียงซวี่ออกไปอีกทาง

เย่เสี่ยวจิ่นอ่านหนังสือมามาก อีกทั้งมีประสบการณ์จากชาติก่อน จึงคุยกับเวินเสวี่ยได้อย่างรวดเร็ว

ตอนแรกเวินเสวี่ยแค่อดทนกับเธอเพราะคุณปู่เฉิงจะรับเย่เสี่ยวจิ่นเป็นศิษย์ แต่พอคุยกันสักพัก ก็รู้สึกชอบเย่เสี่ยวจิ่นจริง ๆ

เมืองหวายฮว่าค่อนข้างห่างไกล บ้านเกิดของเย่เสี่ยวจิ่นก็อยู่ในชนบทห่างไกล สถานที่แบบนั้นสามารถเลี้ยงดูคนแบบเย่เสี่ยวจิ่นได้ ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ

จนกระทั่งตกเย็น งานเลี้ยงวันเกิดเสร็จสิ้น เวินเสวี่ยให้คนไปส่งเธอกลับด้วยตัวเอง

“คุณน้าเวิน ตอนนี้ฉันพักอยู่ที่หอพักค่ะ”

“ฉันจำได้ว่าหอพักของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดมันค่อนข้าง…” เวินเสวี่ยพูดอย่างลังเล หันไปมองเฉิงรั่วหลีแวบหนึ่ง “เอาอย่างนี้ดีกว่า ให้โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดลงทุนปรับปรุงซ่อมแซมหอพักสักหน่อยดีไหม”

หล่อนพูดเรื่องนี้ราวกับกำลังปรึกษากับเฉิงรั่วหลีเรื่องเพิ่มเมนูอาหารมื้อเย็นอีกสักจานเท่านั้น

เฉิงรั่วหลีใช้เวลาคิดสองวินาที ก็พยักหน้าตกลง

“ได้”

เย่เสี่ยวจิ่นงงไปหมด

จนกระทั่งมาถึงหน้าประตูโรงเรียน ลงจากรถ มองดูประตูใหญ่ที่ทรุดโทรมของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด เธอถึงได้สติ

“ตระกูลเฉิงเป็นองค์กรการกุศลหรือไง”

“พรุ่งนี้ถ้าผู้อำนวยการจูรู้เรื่องนี้เข้า คงดีใจจนผมงอกใหม่อีกหลายเส้นแน่ ๆ”

เธอเข้าใจจูซินอี้ดี

วันต่อมา จูซินอี้ก็ได้รับข่าวว่าตระกูลเฉิงจะลงทุนซ่อมแซมหอพักของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด

ใบหน้าของเขาเปล่งปลั่งไปด้วยความยินดี

“ฉันรู้อยู่แล้ว ฉันรู้อยู่แล้วว่าเย่เสี่ยวจิ่นเป็นสมบัติล้ำค่าของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดของพวกเรา พอหล่อนมาถึงโรงเรียนของพวกเรา ฮวงจุ้ยของโรงเรียนก็ดีขึ้นเลย!”

อู๋เหม่ยฉีกระตุกมุมปาก

เรื่องนี้คงไม่เกี่ยวกับฮวงจุ้ยเท่าใด

“ได้ยินว่าเมื่อวานนี้เย่เสี่ยวจิ่นไปร่วมงานวันเกิดของผู้เฒ่าเฉิง คงเป็นเพราะทำให้ท่านถูกใจ ตระกูลเฉิงถึงได้มาลงทุนกับโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด”

จูซินอี้พูดด้วยสีหน้าอิจฉา “คนเรามันช่างแตกต่างกันจริงๆ”

ข่าวในเมืองซิงเฉิงแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว

จูซินอี้ก็รู้เรื่องที่คุณชายผู้เฒ่าเฉิงตัดสินใจรับเย่เสี่ยวจิ่นเป็นศิษย์แล้ว

การได้เป็นศิษย์ของคุณชายผู้เฒ่าเฉิง ต่อไปเมื่อคนอื่นพูดถึงเย่เสี่ยวจิ่น พวกเขาจะไม่นึกถึงการที่เธอมาจากชนบทเป็นอันดับแรกอีกต่อไป

สิ่งแรกที่พวกเขาจะนึกถึงคือสถานะการเป็นศิษย์ของคุณชายผู้เฒ่าเฉิง

เย่เสี่ยวจิ่นถือว่าได้ก้าวเท้าเข้าสู่วงการชนชั้นสูงไปครึ่งก้าวแล้ว

“อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันหยุดกลางเดือนแล้ว เย่เสี่ยวจิ่นจะกลับบ้านไหม?” จูซินอี้ถาม

“ยังไม่ได้ถามหล่อนเลย เดี๋ยวฉันจะถามหล่อนดู”

“ได้ ลองถามหล่อนดู ถ้าหล่อนจะกลับบ้าน ผมจะแวะไปส่งหล่อน”

“แวะไปส่ง?” อู๋เหม่ยฉีจ้องมองเขาอย่างสงสัย

จูซินอี้เป็นคนท้องถิ่นเมืองซิงเฉิง ครอบครัวก็อยู่ในเมืองซิงเฉิง ไม่มีญาติพี่น้องที่เมืองหวายฮว่าเลยนี่

อู๋เหม่ยฉีก็ไม่ได้พูดอะไรแทงใจดำเขา

อยากไปส่งเย่เสี่ยวจิ่นกลับบ้านก็พูดตรง ๆ สิ หล่อนไม่ได้ดูถูกเขาหรอก

ห้องเรียนมัธยมปลายปีที่หนึ่ง ห้องหนึ่ง

คนที่มาเรียนไม่เยอะ แต่ทุกคนค่อนข้างเงียบ

โดยเฉพาะเวลาที่เย่เสี่ยวจิ่นอยู่ เพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ แม้แต่เสียงพูดยังกดให้เบาลง

กลัวว่าจะรบกวนการเรียนของเธอ

พวกเขาต่างดีใจที่เย่เสี่ยวจิ่นสร้างชื่อเสียงให้โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด

ถึงแม้จะเป็นวัยรุ่นที่ไม่ค่อยสนใจเรื่องเรียน แต่ทุกคนให้ความสำคัญกับหน้าตามาก กลัวแต่จะขายหน้า

แต่ก่อนการถูกบังคับให้มาเรียนที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดทำให้พวกเขาไม่กล้าเชิดหน้าชูตา แต่ตอนนี้ดีแล้ว โรงเรียนอื่น ๆ ต่างอิจฉาที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดมีคนเก่งอย่างเย่เสี่ยวจิ่น

ถึงขนาดที่ผู้ปกครองบางคนคิดว่าใกล้ชาดติดสีแดงใกล้หมึกติดสีดำ จึงอยากย้ายลูกของตัวเองมาเรียนที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดด้วย

โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดกำลังค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น

เมื่ออู๋เหม่ยฉีเดินมาถึงหน้าประตูห้องเรียน ในห้องเรียนเงียบสงบ นักเรียนส่วนน้อยกำลังก้มหน้านอนพัก ส่วนที่เหลืออีกจำนวนมากกำลังอ่านหนังสือ

หล่อนรู้สึกปลื้มใจ สายตามองไปที่เย่เสี่ยวจิ่น

เย่เสี่ยวจิ่นอ่านหนังสืออย่างตั้งใจ แทบจะไม่สนใจว่าโลกภายนอกเกิดอะไรขึ้น

เรื่องนี้อู๋เหม่ยฉีก็สังเกตมานานกว่าจะค้นพบ

หล่อนไม่รีบร้อน เดินไปนั่งที่เก้าอี้หน้าแท่นบรรยาย

จนกระทั่งเสียงกริ่งหมดคาบดังขึ้น เย่เสี่ยวจิ่นยืดเส้นยืดสาย อู๋เหม่ยฉีจึงเอ่ยปาก

“เย่เสี่ยวจิ่น ตามฉันมาที่ห้องพักครูหน่อย”

ที่ห้องพักครู

อู๋เหม่ยฉีถามเย่เสี่ยวจิ่นว่าจะกลับบ้านช่วงวันหยุดเทศกาลหรือไม่

ช่วงนี้เย่เสี่ยวจิ่นยุ่งกับการเรียน แทบไม่ได้โทรกลับบ้านเลย ปกติเรื่องการรายงานความเป็นอยู่อะไรพวกนี้ล้วนเป็นอู๋เหม่ยฉีที่คอยติดต่อกับครอบครัวตระกูลเย่

เย่เสี่ยวจิ่นกล่าวขอบคุณอู๋เหม่ยฉีแล้วกลับไปที่ห้องเรียน

วันศุกร์ตอนเที่ยงหลังเลิกเรียน เย่เสี่ยวจิ่นก็กลับหอพักไปจัดของเตรียมขึ้นรถกลับบ้าน

เธอตั้งใจจะไปขึ้นรถที่สถานี แต่ไม่คิดว่าพอเดินมาถึงประตูโรงเรียนก็เห็นจูซินอี้และเฉิงซิงไห่รวมถึงคุณปู่เฉิงยืนอยู่

จูซินอี้กับเฉิงซิงไห่อยู่ที่นี่ไม่แปลก แต่ที่แปลกคือทำไมคุณปู่เฉิงถึงมาด้วย?

คุณปู่เฉิงเห็นเย่เสี่ยวจิ่นก็ดูดีใจมาก โบกมือเรียกเธอ “เสี่ยวจิ่น วันนี้หนูจะกลับบ้านใช่ไหม?”

“ขึ้นรถมาสิ พวกเราจะไปส่งหนู”

พวกเรา?

เย่เสี่ยวจิ่นมองเฉิงซิงไห่ด้วยสายตาสงสัย

เฉิงซิงไห่กระแอมแล้วพูดว่า “คุณปู่บอกว่าควรไปพบพ่อแม่ของเธอสักครั้ง จะได้จัดพิธีรับศิษย์ตามธรรมเนียม”

“อ้อ งั้นเหรอคะ”

จูซินอี้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตื่นเต้นมาก จ้องมองคุณปู่เฉิงด้วยดวงตาเป็นประกาย!

นี่คือคุณปู่เฉิงนะ! ได้ยินมาว่าตอนหนุ่ม ๆ เคยออกรบและมีผลงานมากมาย!

จูซินอี้หวังมาตลอดว่าจะได้พบวีรบุรุษผู้เฒ่าสักครั้ง ไม่คิดว่าวันนี้จะได้พบง่าย ๆ แบบนี้

ดีใจจนพูดไม่ออก

ใบหน้าแดงก่ำด้วยความยินดี

เมื่อเย่เสี่ยวจิ่นเรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด คุณปู่เฉิงก็ได้สอบถามเรื่องราวเกี่ยวกับโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด จึงรู้จักจูซินอี้อยู่บ้าง

มีความประทับใจกับคนคนนี้ไม่น้อย

พูดคุยกับเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม จูซินอี้ดีใจจนเสียงสั่น

“คุณปู่คะ พวกเราต้องไปแล้ว ไม่งั้นคงไปไม่ถึงเมืองหวายฮว่าก่อนฟ้ามืด”

พวกเขาไม่ได้นั่งรถไฟ แต่ขับรถไปกัน

จากเมืองซิงเฉิงไปยังอำเภอเชียนอิน ใช้เวลาเดินทางด้วยรถประมาณห้าถึงหกชั่วโมง

เย่เสี่ยวจิ่นถามด้วยความกังวล “คุณปู่เฉิง นั่งรถนานขนาดนี้ ร่างกายคุณจะไหวหรือคะ?”

คุณปู่เฉิงยิ้มออกมา “ไม่เป็นไร ๆ กระดูกแก่ ๆ ของฉันยังไม่เปราะบางขนาดนั้นหรอก”

หลังจากบอกลาจูซินอี้แล้ว ทุกคนก็ขึ้นรถ

รถที่พวกเขาขับมากว้างขวาง ในรถยังมีขนมและเครื่องดื่มเตรียมไว้มากมาย

พอขึ้นรถ คุณปู่เฉิงก็เข็นขนมและเครื่องดื่มทั้งหมดมาตรงหน้าเย่เสี่ยวจิ่น

“เสี่ยวจิ่น หนูกำลังอยู่ในช่วงเจริญเติบโต กินเยอะ ๆ หน่อย อย่าปล่อยให้หิวเชียวนะ”

……………………………………………………………………………………………………………………..

สารจากผู้แปล

ที่บ้านจะช็อกไหมเนี่ย อยู่ๆ ลูกก็ได้เป็นศิษย์ของคนใหญ่คนโต

ไหหม่า(海馬)

………………..