ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 521 ครอบครัวตระกูลเฉิง

บทที่ 521 ครอบครัวตระกูลเฉิง

………………..

บทที่ 521 ครอบครัวตระกูลเฉิง

เย่เสี่ยวจิ่นจำเป็นต้องแจ้งเรื่องการรับเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการให้ครอบครัวทราบสักคำ

เฉิงซิงไห่คิดถึงเรื่องนี้เช่นกัน จึงก้มลงกระซิบที่หูคุณปู่เฉิงสองสามประโยค “คุณปู่ครับ ถ้าจะรับศิษย์อย่างเป็นทางการ คงต้องเชิญครอบครัวของเสี่ยวจิ่นมาเป็นสักขีพยานด้วย”

คุณปู่เฉิงเงยหน้ามองเฉิงซิงไห่

“ไม่ได้เจอกันสักพัก เจ้าหนูนี่คิดอะไรรอบคอบขึ้นเยอะเลยนะ”

“ก็ได้ เรื่องนี้ค่อยว่ากันหลังงานฉลองวันเกิดเสร็จ”

“พาเสี่ยวจิ่นไปรู้จักคนในบ้านซะ”

คฤหาสน์ตระกูลเฉิงใหญ่โตมาก สมาชิกคนอื่น ๆ ในตระกูลเฉิงต่างอยู่ต้อนรับแขกที่เรือนหลัง

เฉิงซิงไห่ส่งสายตาให้เย่เสี่ยวจิ่นแล้วดึงเจียงซวี่ไปด้วย ทั้งสามคนมุ่งหน้าไปยังเรือนหน้า

เย่เสี่ยวจิ่นเคยเห็นของดี ๆ มาไม่น้อย แต่ยังไม่เคยได้ชื่นชมคฤหาสน์ของราชวงศ์อย่างใกล้ชิด

ไม่ไกลนัก มีคนที่ดูสูงศักดิ์หลายคนยืนอยู่ในศาลาพักร้อน

เฉิงซิงไห่มองเห็นแต่ไกล “พวกเราไปที่ศาลากัน”

ในศาลา เฉิงรั่วหลีหรือคุณพ่อเฉิงกำลังสนทนากับนายกเทศมนตรีเมืองซิงเฉิง

ข้างกายเขามีสตรีงดงามท่าทางอ่อนโยนสวมชุดกี่เพ้ายืนอยู่

หล่อนรวบผมยาวไว้ด้านหลังด้วยปิ่นปักผมอันหนึ่ง รูปร่างอรชร

ขณะที่เย่เสี่ยวจิ่นกำลังคาดเดาตัวตนของหญิงผู้นั้น ก็ได้ยินเฉิงซิงไห่ที่อยู่ข้าง ๆ เรียกหล่อนว่า “แม่ครับ”

เวินเสวี่ยได้ยินเสียงแล้วหันมามองพวกเขา

สายตากวาดมองทั้งสามคนทีละคน ก่อนจะหยุดอยู่ที่เฉิงซิงไห่

มุมปากยกยิ้มบาง “มาแล้วหรือ”

แม่งั้นหรือ?

เวินเสวี่ยแผ่กลิ่นอายของคนที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีทั้งร่าง อายุเกือบสี่สิบแล้วแต่ไม่มีริ้วรอยแห่งวัยเลยสักนิด ผิวขาวผมดำ งดงามน่าหลงใหล ที่เฉิงซิงไห่หน้าตาดีขนาดนี้คงเพราะได้เวินเสวี่ยมาเต็ม ๆ

สายตาของเวินเสวี่ยเลื่อนมาหยุดที่เย่เสี่ยวจิ่นไม่มีแววตาประเมิน ยิ้มพลางพูดช้า ๆ ว่า “นี่คือลูกสะใภ้คนเล็กที่ลูกพามาให้แม่หรือ?”

เย่เสี่ยวจิ่นชะงัก

ไม่ใช่!

เข้าใจผิดใหญ่แล้ว!

เฉิงรั่วหลีกำลังคุยกับบรรดาผู้ใหญ่หลายคนอยู่ เมื่อได้ยินคำพูดนั้นก็อดไม่ได้ที่จะมองมา “ซิงไห่พาแฟนสาวกลับมาด้วยเหรอ?”

เจียงซวี่กลั้นหัวเราะ มือกุมท้องไว้ ดูท่าจะกลั้นหัวเราะจนท้องปวดไปหมดแล้ว

เฉิงซิงไห่ก็ทำหน้าอึ้งไปเหมือนกัน

เขามองเวินเสวี่ยอย่างจนใจ “แม่ครับ อย่าล้อผมเล่นเลย ผมอายุตั้งเท่าไหร่แล้ว เย่เสี่ยวจิ่นเพิ่งจะสิบกว่าขวบเอง ผมไม่ได้เลวร้ายขนาดจะจับเด็กสาววัยแค่นี้หรอกนะ”

เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกเขินอายจนไม่กล้าพูดแทรก

“พรืด”

เจียงซวี่ทนกลั้นหัวเราะต่อไปไม่ไหวแล้ว

เฉิงรั่วหลีและคนอื่น ๆ ต่างก็หัวเราะออกมา

เฉิงซิงไห่ทำหน้าเหมือน “แม่จะว่ายังไงก็ได้ ผมยอมแล้ว” ดูจากความคุ้นเคย คงโดนเวินเสวี่ยแซวบ่อย ๆ

เวินเสวี่ยพูดอีกสองสามประโยคแล้วก็หยุด

“มานี่สิ อย่ายืนอยู่เลย มานั่งกันดีกว่า”

หล่อนตั้งใจให้เย่เสี่ยวจิ่นนั่งข้าง ๆ ตน

มองดูเย่เสี่ยวจิ่นอย่างใกล้ชิด

“ในรุ่นเด็กของตระกูลเฉิงไม่ค่อยมีเด็กผู้หญิง ส่วนใหญ่เป็นเด็กผู้ชายที่ซุกซนทั้งนั้น” เวินเสวี่ยมองดูใบหน้าของเย่เสี่ยวจิ่น ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ

“หน้าตาของเธอดูมีวาสนากับตระกูลเฉิงนะ”

ประโยคนี้หมายความว่าอะไร

เฉิงซิงไห่ที่อยู่ข้าง ๆ อธิบายอย่างจนใจ “แม่ของผมชอบคนที่หน้าตาดี ทุกครั้งที่เห็นเด็กผู้หญิงสวย ๆ ก็จะพูดแบบนี้”

พอได้ฟังคำอธิบายแบบนี้ เย่เสี่ยวจิ่นก็เข้าใจแล้ว

นี่ก็คือคนที่ติดรูปลักษณ์ภายนอกชัด ๆ

“พ่อแม่ครับ คุณปู่จะรับเสี่ยวจิ่นเป็นศิษย์ ให้ผมพาหล่อนมาทำความรู้จัก”

“หืม?” เฉิงรั่วหลี่หยุดชะงักเล็กน้อย รู้สึกประหลาดใจ

เวินเสวี่ยยิ้มอย่างมีความสุข จับมือเย่เสี่ยวจิ่นขึ้นมาลูบเบา ๆ “เห็นไหม ฉันพูดไม่ผิดเลย ฉันบอกแล้วว่าเด็กผู้หญิงคนนี้มีวาสนากับครอบครัวเรา”

“คุณปู่ตัดสินใจแล้วเหรอ?”

“อืม” เฉิงซิงไห่พูด “พูดต่อหน้าทุกคนขนาดนี้แล้ว คุณก็รู้ว่าถ้าท่านไม่ได้คิดให้ดีแล้ว ท่านคงไม่พูดออกมาหรอก”

นั่นก็จริง

เฉิงรั่วหลีพยักหน้า มองไปที่เย่เสี่ยวจิ่นด้วยสายตาที่มีความสนใจอยู่หลายส่วน

เรื่องที่พ่อของเขาจะรับศิษย์ เขาไม่มีความเห็นอะไร ในเมื่อท่านอายุมากขนาดนี้แล้ว ก็มีความปรารถนาแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว

สมควรที่จะทำให้ท่านสมหวัง

“ชื่ออะไรหรือ?” เฉิงรั่วหลีเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน

คนในตระกูลเฉิงเข้ากับคนง่ายกว่าที่เย่เสี่ยวจิ่นคิดไว้ เธอไม่ใช่คนเคร่งเครียดอยู่แล้ว จึงตอบอย่างสง่างาม

“ฉันชื่อเย่เสี่ยวจิ่น เป็นคนเมืองหวายฮวาค่ะ”

“เย่เสี่ยวจิ่น?” เฉิงรั่วหลีทวนชื่อนี้อีกครั้ง รู้สึกว่าคุ้นหู แต่นึกไม่ออกในตอนนี้

เวินเสวี่ยจูงมือเย่เสี่ยวจิ่นให้ลุกขึ้น พูดกับเฉิงรั่วหลีว่า “คุณคุยกับท่านนายกเทศมนตรีไปก่อน ฉันจะพาเย่เสี่ยวจิ่นไปพบคนอื่น ๆ ที่ห้องรับแขก”

หลังจากที่เวินเสวี่ยและเย่เสี่ยวจิ่นจากไป นายกเทศมนตรีเมืองซิงเฉิง จู่ ๆ ก็หันไปมองหลัวเจี้ยนไป่ที่อยู่ตรงมุมห้อง ถามอย่างไม่แน่ใจว่า “ผู้อำนวยการหลัว เด็กสาวคนเมื่อกี้เป็นผู้ชนะการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกระดับมัธยมปลายของเมืองซิงเฉิงใช่ไหม?”

หลัวเจี้ยนไป่กำลังเดินมาจากบ้านคุณชายเฉิง เมื่อได้ยินคำพูดก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็รีบพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว

เฉิงรั่วหลีดวงตาวาววับ นึกขึ้นได้

เขานึกแล้วว่าทำไมชื่อนี้ถึงคุ้นหู ก็เพราะเมื่อไม่นานมานี้ผู้ชนะการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกที่เมืองหลวงก็มีชื่อนี้

สองคนนี้ น่าจะเป็นคนเดียวกันสินะ

พอรู้ว่าเป็นเธอ เฉิงรั่วหลีก็ไม่รู้สึกแปลกใจ

ได้รับความสนใจจากคุณชายเฉิงแบบนี้ ก็ต้องมีความสามารถอยู่บ้าง

พอพูดถึงเย่เสี่ยวจิ่น นายกเทศมนตรีก็ถามเรื่องที่เกิดขึ้นในกรมด้วย

หลัวเจี้ยนไป่ไม่กล้าปิดบัง จึงเล่ารายละเอียดทั้งหมด

“หลิวหย่งที่ห้องเก็บของถูกคนจ้างวาน ผมส่งคนสืบตามเบาะแสนี้ลงไป สุดท้ายก็พบว่าเป็นอาจารย์โจวมู่จื๋อจากโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่ง”

“จากคำให้การของเขา เขาทำไปเพราะก่อนหน้านี้ตอนแข่งขันที่ยิม เขาถูกเย่เสี่ยวจิ่นทำให้อับอายต่อหน้าผู้คน เลยแค้นใจ ไม่อยากให้หล่อนได้ใจเกินไป ถึงได้คิดวิธีนี้ขึ้นมา”

คำให้การนี้มีช่องโหว่มากมาย

โจวมู่จื๋อเป็นเพียงครูคนหนึ่งในโรงเรียนมัธยมหนึ่ง การที่เกือบตรวจข้อสอบผิดไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร อีกอย่างความผิดพลาดก็ได้รับการแก้ไขทันเวลา เขาแค่เสียหน้าไปบ้าง ไม่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่

แต่การติดสินบนคนในสำนักงานเพื่อแก้ไขกระดาษคำตอบนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ แล้ว

พวกเขาไม่เชื่อหรอกว่าโจวมู่จื๋อที่เป็นครูมาหลายปีจะไม่มีความรู้พื้นฐานขนาดนี้

ถึงจะโกรธแค้นจนมืดบอด ก็คงไม่ทำเรื่องโง่ ๆ แบบนี้

ดังนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง ๆ เป็นอย่างไร พวกเขารู้กันดีอยู่แก่ใจ

โจวมู่จื๋อเป็นเพียงแพะรับบาปที่ถูกคนอยู่เบื้องหลังผลักออกมา ส่วนคนเบื้องหลังเป็นใครนั้น ก็มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้น

นายกเทศมนตรีฟังจบ สีหน้าเย็นชาลง

“หลายปีมานี้ยุ่งกับการพัฒนาเมืองซิงเฉิง กลับละเลยหลายเรื่องไป”

“หลัวเจี้ยนไป่ ต่อไปก็ต้องรบกวนคุณจัดการกับพวกปลวกในเมืองซิงเฉิงของเราให้ดี ๆ หน่อยแล้ว”

บางคนนั่งในตำแหน่งนั้นนานเกินไป ทั้งจิตใจและความกล้าก็พองโต ตาถูกผลประโยชน์บดบัง จนไม่รู้ผิดชอบชั่วดีและมองอะไรไม่ชัดเจนแล้ว

ถึงเวลาที่ต้องจัดการกันเสียที

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

มีหลายคนใกล้จะโดนเด้งในเร็ว ๆ นี้แล้วล่ะ ไปยุ่งกับจิ่นเป่าที่มีแบคหลังเป็นตระกูลเฉิงเนี่ยนะ

ไหหม่า(海馬)

………………..