ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 520 ลำดับอาวุโสวุ่นวาย ....................
บทที่ 520 ลำดับอาวุโสวุ่นวาย
………………..
บทที่ 520 ลำดับอาวุโสวุ่นวาย
คุณปู่เฉิงที่อายุปูนนี้แล้ว ก็ไม่มีงานอดิเรกอะไรมากนัก นอกจากชอบแกล้งรังแกคนรุ่นหลัง
เห็นเฉิงซิงไห่กับเย่เสี่ยวจิ่นมาเยี่ยม จึงโบกมือเรียกทั้งสองคนเข้าไปหา
“ซิงไห่ หยิบพู่กันมา เขียนตัวอักษรสักหน่อย”
เฉิงซิงไห่ไม่มีพรสวรรค์ด้านการเขียนพู่กัน แต่อย่างน้อยก็เติบโตมากับคุณปู่เฉิงตั้งแต่เด็ก ซึมซับมาบ้างจนพอเขียนได้
อย่างน้อยก็ยังดูดีกว่าตัวอักษรบิดเบี้ยวของเจียงซวี่
เฉิงซิงไห่ส่งเสียงรับคำ หยิบกระดาษและพู่กันมาเขียนตัวอักษรสี่ตัว “ยืนยงดั่งขุนเขาทางใต้”
ตัวอักษรของเขาก็เหมือนกับตัวคน แฝงไปด้วยความเกียจคร้าน
ดูอ่อนปวกเปียกไม่มีพลัง
คุณปู่เฉิงไม่ได้ลำเอียง ตบไหล่เขาเช่นกัน แกล้งทำโกรธ “ออกไปข้างนอกอย่าบอกใครนะว่าเป็นหลานฉัน เขียนหนังสือแบบนี้น่าอายจริง ๆ”
เจียงซวี่ดีใจในความโชคร้ายของคนอื่น เอาศอกกระทุ้งเฉิงซิงไห่ “อยู่บ้านโดนคุณปู่เฉิงดุบ่อยสินะ?”
เฉิงซิงไห่เหลือบตามองเขาที “พวกเราเหมือนกันนั่นแหละ”
ผู้อาวุโสตระกูลเจียงก็ประมาณนี้เหมือนกัน
คุณปู่เฉิงมองมาที่เย่เสี่ยวจิ่น เมื่อเห็นว่าเป็นเด็กผู้หญิงอายุยังน้อย น้ำเสียงจึงอ่อนโยนลงมาก ราวกับกลัวจะทำให้เด็กสาวตกใจ
“เสี่ยวจิ่นใช่ไหม มานี่ ลองมาเขียนตัวอักษรสักหน่อยสิ”
“ให้คุณปู่ดูหน่อยว่าหนูเขียนเป็นยังไง”
คนส่วนใหญ่รอบข้างไม่รู้จักเย่เสี่ยวจิ่น แต่เมื่อเฉิงซิงไห่พามาเอง พวกเขาก็ไม่กล้าดูถูก ต่างจ้องมองเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ภายใต้สายตามากมายที่จับจ้อง เย่เสี่ยวจิ่นก็ไม่ได้ประหม่าแต่อย่างใด เธอส่งถุงของขวัญในมือให้กับคนรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ
คุณปู่เฉิงเพิ่งสังเกตเห็นว่าเธอนำของขวัญมาด้วย
ท่านดูดีใจ “นี่เอามาให้คุณปู่หรือ?”
“ชอบสิ ชอบ” คุณปู่เฉิงรีบตอบ “แค่หนูมีน้ำใจแบบนี้ คุณปู่ก็ดีใจมากแล้ว”
เขาไม่ได้ถือตัวอะไรเลย เหมือนชายชราทั่ว ๆ ไปตามบ้านธรรมดา
เย่เสี่ยวจิ่นที่ก่อนหน้านี้ยังกังวลว่าตระกูลเฉิงจะมีกฎระเบียบมาก ตอนนี้รู้สึกผ่อนคลายลง
สบายใจขึ้นมาก
รอยยิ้มของเธอดูจริงใจมากขึ้น
คุณปู่เฉิงชอบดวงตาที่ใสกระจ่างและบริสุทธิ์ ไม่มีความปรารถนาที่น่ารังเกียจใด ๆ แฝงอยู่คู่นั้นของเย่เสี่ยวจิ่น
เขาโบกมือเรียกเย่เสี่ยวจิ่น จุ่มหมึกให้เธอด้วยตัวเอง แล้วส่งพู่กันให้
“เธอเขียนตัวอักษรสี่ตัวว่า ‘โชคดีดั่งทะเลตะวันออก’ พอดีจะได้เป็นคู่กับตัวอักษรสี่ตัวของซิงไห่” คุณปู่เฉิงสอนให้เย่เสี่ยวจิ่นเขียนตามคำบอก เพราะกลัวว่าเธอจะประหม่าเกินไป
เย่เสี่ยวจิ่นรับพู่กันมา
ก้มมองกระดาษขาวบนโต๊ะเขียนหนังสือ แล้วเหม่อลอยไปชั่วขณะ
หมึกค่อย ๆ ซึมแผ่ออก
คุณปู่เฉิงกำลังจะหันไปพูดกับเฉิงซิงไห่สักสองสามประโยค แต่หางตาเหลือบไปเห็นเย่เสี่ยวจิ่นโดยบังเอิญ เขาถูกบรรยากาศที่เปลี่ยนไปของเธอดึงดูดความสนใจ
มองเธอด้วยความประหลาดใจ
เมื่อเริ่มเขียนตัวอักษร เย่เสี่ยวจิ่นดูเหมือนจะกลายเป็นคนละคน
แต่เดิมดูเป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็ก ๆ น่ารัก แต่ตอนนี้ท่วงท่าการเขียนของเธอกลับแฝงไปด้วยบรรยากาศของแม่ทัพนำทัพพลนับหมื่น
คุณปู่เฉิงตกตะลึงอย่างแท้จริง
เขามองตัวอักษรบนกระดาษอีกครั้ง
ลายพู่กันแข็งแกร่งและทรงพลัง ไหลลื่นเป็นธรรมชาติ เขียนอย่างต่อเนื่องในคราวเดียว
ผู้เฒ่าเฉิงไม่ได้ส่งเสียง เขาสะกิดแขนของเฉิงซิงไห่ แล้วถามเสียงเบาว่า “หลานไปหาเด็กสาวที่เขียนตัวอักษรได้ดีขนาดนี้มาจากไหน ทำไมไม่พามาให้คุณปู่เจอเร็วกว่านี้”
น้ำเสียงฟังดูน้อยใจ
“คุณปู่ครับ ผมก็เพิ่งเห็นเย่เสี่ยวจิ่นเขียนอักษรพู่กันเป็นครั้งแรกเหมือนกัน”
ผู้เฒ่าเฉิงถือไม้เท้า จ้องมือของเย่เสี่ยวจิ่นไม่กะพริบ ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
สองนาทีต่อมา เย่เสี่ยวจิ่นวางพู่กันลง บรรยากาศอันเฉียบคมเมื่อครู่หายวับไปในพริบตา
เธอหยิบกระดาษขาวขึ้นมา เป่าเบา ๆ มองดูสองสามครั้ง รู้สึกไม่ค่อยพอใจ
เธอไม่ได้ฝึกเขียนตัวอักษรมานานแล้ว จึงเริ่มเขียนไม่คล่อง
คนรอบข้างเห็นสีหน้าของผู้เฒ่าเฉิง ก็เริ่มยกยอปอปั้น
“ไม่นึกเลยว่าเด็กสาวที่ดูบอบบางอ่อนหวาน จะเขียนตัวอักษรได้ทรงพลังขนาดนี้”
“ใช่แล้ว ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง ฉันคงคิดว่าเป็นฝีมือของอาจารย์ท่านใดท่านหนึ่งเขียนเลยทีเดียว”
เย่เสี่ยวจิ่นวางตัวอักษรที่เขียนเสร็จแล้วกลับลงบนโต๊ะ ยิ้มพลางถอยไปด้านข้าง
คุณปู่เฉิงเดินเข้าไป หยิบตัวอักษรขึ้นมา ชื่นชมอย่างใกล้ชิดอยู่พักใหญ่ รอยยิ้มที่มุมปากยิ่งลึกขึ้น
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา บริเวณรอบข้างก็เงียบลงในทันที
ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของทุกคน
ผ่านไปหลายวินาที แม้แต่เฉิงซิงไห่ก็ยังรู้สึกประหลาดใจ
ความหมายของคำพูดคุณปู่คือ จะรับเย่เสี่ยวจิ่นเป็นศิษย์งั้นหรือ?
…แบบนี้ไม่ได้นะ!
เฉิงซิงไห่รีบปฏิเสธ “คุณปู่ครับ ให้เย่เสี่ยวจิ่นเรียนการเขียนอักษรกับคุณปู่ได้ แต่คุณปู่จะรับเธอเป็นศิษย์ไม่ได้นะครับ”
แต่เดิมคุณปู่เฉิงไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ แต่พอเฉิงซิงไห่พูดแบบนี้ เขากลับนึกขึ้นได้
รู้สึกไม่พอใจ จ้องเขาด้วยสายตาดุ “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? เสี่ยวจิ่นดูก็รู้ว่าเป็นเด็กที่มีแววดี ปู่ไม่ได้เจอตัวเลือกที่น่าพอใจขนาดนี้มานานแล้ว”
ผู้คนรอบข้างต่างพากันสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
คุณปู่เฉิงเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการคัดลายมือที่มีชื่อเสียงในเมืองซิงเฉิง และเป็นบุคคลสำคัญในสมาคมคัดลายมือของเมืองซิงเฉิง
ขณะที่ทุกคนกำลังแปลกใจอยู่ในใจ วินาทีถัดมา เฉิงซิงไห่ก็ทำให้พวกเขาช็อกยิ่งกว่าเดิม
“เพราะผมรับเย่เสี่ยวจิ่นเป็นศิษย์ไปแล้ว ถ้าคุณปู่รับหล่อนเป็นศิษย์อีก มันจะทำให้ลำดับอาวุโสวุ่นวายนะครับ”
ผู้คนรอบข้างต่างพากันงุนงง
หลัวเจี้ยนไป่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองปฏิกิริยาของทุกคนแล้วคิดในใจว่า ในที่สุดก็ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่ต้องตกใจ
ดูพวกนี้สิ ยังไม่หายช็อกเลย ยังไม่เท่าเขาเลย
คุณปู่เฉิงไม่คิดเลยว่าศิษย์ที่อุตส่าห์ถูกใจจะถูกหลานชายตัวเองชิงตัวไปเสียก่อน โกรธจนหนวดกระตุก ตาเขียวปั้ด
“ไอ้เด็กนี่ แกจะมาแย่งคนกับปู่ทำไม!”
“ผมไม่สนครับ”
“เสี่ยวจิ่น หนูได้ทำพิธีรับศิษย์กับเฉิงซิงไห่แล้วหรือ?”
พิธีรับศิษย์หรือ?
อีกฝ่ายมองมาด้วยสายตาเหมือนจะบอกว่า “เธอกล้าทรยศฉัน”
เย่เสี่ยวจิ่น: “……..”
“ยังไม่ได้ทำพิธีรับศิษย์สินะ” เมื่อได้ยินคำพูดนั้น คุณปู่เฉิงก็ยิ้มออกมา เคาะไม้เท้าลงบนพื้นสองครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“ถ้ายังไม่ได้ทำพิธีรับศิษย์ก็ยังไม่นับว่าเป็นศิษย์”
“ไอ้หนู อย่ามาแย่งคนกับปู่สิ วิชาแค่นั้นของเธอไม่ต้องรับเป็นศิษย์ก็สอนให้เด็กคนนี้ได้”
แม้เฉิงซิงไห่จะไม่ค่อยพอใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
เขารู้ดีว่าคุณปู่อยากหาศิษย์ที่ถูกใจมานานแล้ว นี่เป็นความปรารถนาเดียวของท่าน ในฐานะหลานชาย เขาย่อมไม่อาจแย่งคนกับปู่ของตัวเองจริง ๆ
“ปู่ครับ ถ้าจะให้ผมยกเย่เสี่ยวจิ่นให้คุณปู่ก็ได้นะ” เขาหยุดชั่วครู่ ยิ้มเหมือนจิ้งจอก “แต่คุณปู่ต้องให้ผลประโยชน์อะไรผมบ้างนะ?”
“ไม่งั้นผมคงไม่ยอมยกเสี่ยวจิ่นเอ๋อร์ให้หรอก”
“เอาล่ะ กล้ามาต่อรองกับปู่แล้วสินะ” คุณปู่เฉิงแค่นเสียง “เธออยากได้อะไร?”
“ผมไม่มีอะไรที่อยากได้หรอก” เฉิงซิงไห่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “ไม่เอาดีกว่า ให้คุณปู่มอบสิ่งดี ๆ นี่ให้เสี่ยวจิ่นแทนเถอะ”
ทุกคนต่างพากันอึ้งงัน
เย่เสี่ยวจิ่นเป็นใครกันแน่ ถึงได้ทำให้ปู่หลานตระกูลเฉิงแย่งกันมอบสิ่งดี ๆ ให้เธอแบบนี้?!
………………………………………………………………………………………………………………………….
สารจากผู้แปล
จิ่นเป่าฝีมือโหดเหลือเกิน มีแต่คนต้องการตัวเป็นศิษย์
ไหหม่า(海馬)
………………..
Comments for chapter "บทที่ 520 ลำดับอาวุโสวุ่นวาย ...................."
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
