ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 519 เพิ่มความสนิทสนมกันหรือ?! ....................
บทที่ 519 เพิ่มความสนิทสนมกันหรือ?!
………………..
บทที่ 519 เพิ่มความสนิทสนมกันหรือ?!
ในที่สุดก็ถึงวันงานฉลองวันเกิดของคุณปู่ตระกูลเฉิง
งานฉลองวันเกิดของคุณปู่เฉิงถือว่าเป็นงานที่รวมบรรดาผู้มีอิทธิพลมากมาย เกือบครึ่งของคนสำคัญในเมืองซิงเฉิงต่างมาร่วมงาน
ไม่เพียงแต่คนจากเมืองซิงเฉิง แม้แต่คนจากปักกิ่งก็มาร่วมงานไม่น้อย
คฤหาสน์เก่าของตระกูลเฉิงแต่เดิมเป็นที่พำนักของราชวงศ์ คุณย่าตระกูลเฉิงมีความสัมพันธ์กับราชวงศ์ และอาศัยอยู่ในคฤหาสน์นี้มาตั้งแต่เด็ก
ต่อมาตอนที่คุณย่าเฉิงยังมีชีวิตอยู่ นางก็ชอบพำนักที่เมืองซิงเฉิง คุณปู่เฉิงจึงทุ่มเงินจำนวนมากซื้อคฤหาสน์หลังนี้ไว้
คฤหาสน์เก่าของตระกูลเฉิงใหญ่กว่าคฤหาสน์ตระกูลเย่ถึงสามสี่เท่า
แม้จะมีคนมามากมายขนาดนี้ แต่ก็ไม่รู้สึกแออัดเลยแม้แต่น้อย
เฉิงซิงไห่ไม่ชอบการเข้าสังคมในงานแบบนี้มาตลอด เขาจึงออกจากคฤหาสน์เก่าตั้งแต่เช้า เขาเดินเตร่อยู่ข้างนอกนานมาก ก่อนจะไปรับเย่เสี่ยวจิ่น
“ทำไมคุณมาที่นี่?”
“มารับเธอ” เฉิงซิงไห่พูด “วันนี้ที่บ้านฉันมีคนมาเยอะ ฉันกลัวเธอจะไม่ชิน”
เย่เสี่ยวจิ่นเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว จ้องมองใบหน้าของเฉิงซิงไห่อย่างไม่ละสายตา
เธอไม่ยอมละสายตาไปไหน
เฉิงซิงไห่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ยังไง รู้สึกว่าอาจารย์ของเธอหล่อเกินไปจนหลงใหลหรือไง?”
ชิ!
เย่เสี่ยวจิ่นสบถในใจพลางหัวเราะคิกคัก
เธอพูดอย่างระแวง “เฉิงซิงไห่ ฉันรู้สึกว่าที่คุณดีกับฉันขนาดนี้ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่ ๆ บอกมาสิ คุณมีจุดประสงค์อะไรกันแน่?”
ดวงตาง่วงงุนของเฉิงซิงไห่ฉายแววขบขัน
“เธอรู้ตัวแล้วสินะ”
เฉิงซิงไห่โน้มตัวไปข้างหน้า ยิ้มมุมปาก “เสี่ยวจิ่น อาจารย์ดีกับเธอเป็นพิเศษใช่ไหม?”
เย่เสี่ยวจิ่นได้ยินคำพูดนั้นก็เหมือนสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นในสมอง เธอพูดอย่างระวังตัว “ก็พอไปได้นะ แล้วคุณจะพูดอะไรต่อ?”
“ก็นะ” น้ำเสียงของเฉิงซิงไห่ทอดยาว แฝงความหมายชวนให้หลงใหล “ถ้าความสัมพันธ์ของพวกเราสนิทกันมากขึ้นไปอีก จะไม่ยิ่งสมบูรณ์แบบหรอกหรือ?”
เย่เสี่ยวจิ่นกอดแขนตัวเอง มองเขาด้วยความตกใจกลัว
“เฉิงซิงไห่! ฉันยังเป็นแค่เด็กอยู่เลย!”
เฉิงซิงไห่: “……”
“เดี๋ยวก่อน”
เย่เสี่ยวจิ่นหัวเราะพลางลดแขนลง ทำท่าทางราวกับว่า “ฉันรู้แล้ว”
“ฉันน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วว่าคุณกำลังคิดอะไรกับเย่จู๋”
เธอหัวเราะเบา ๆ แล้วนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าจริงจังขึ้นมา น้ำเสียงก็เคร่งขรึมมาก
“ครอบครัวแบบคุณไม่มีทางยอมรับสาวชนบทแน่นอน”
จริง ๆ แล้ว เย่เสี่ยวจิ่นคิดไม่ออกเลยว่าเฉิงซิงไห่เห็นอะไรดีในเย่จู๋
ไม่ใช่ว่าเธอกำลังพูดถึงเย่จู๋ในแง่ลบ
แต่มันคือความจริง
หากมองที่รูปร่างหน้าตา เย่จู๋ไม่ได้งดงามโดดเด่นอะไร เมื่อเทียบกับเฉิงซิงไห่ที่เติบโตมาในเมืองซิงเฉิงที่เต็มไปด้วยสาวสวย หล่อนคงถูกกลืนหายไปกับฝูงชน
แถมทั้งสองคนก็ไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์อะไรกัน
เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกสงสัยว่าเฉิงซิงไห่ชอบอะไรในตัวหล่อนกันแน่
ใจจริงแล้วเย่เสี่ยวจิ่นไม่อยากให้เฉิงซิงไห่ไปยุ่งกับเย่จู๋
เย่จู๋เป็นคนดื้อรั้น อีกทั้งยังเคยถูกหลี่กุ้ยฮวาและเย่เหวินชางปฏิบัติแบบนั้นมา จิตใจหล่อนจึงเปราะบางมาก
แม้ปกติจะดูเข้มแข็ง แต่ก็มีฟางข้าวเส้นสุดท้ายที่จะทำให้อูฐล้มได้
เฉิงซิงไห่เงียบไปครู่หนึ่ง “เรื่องพวกนี้ฉันจะจัดการเอง”
“หมายความว่าคุณไม่คิดจะยอมแพ้?”
เฉิงซิงไห่ยิ้ม “จะยอมแพ้ได้ยังไง”
เรื่องที่เขาตั้งใจจะทำ เย่เสี่ยวจิ่นก็ห้ามไม่ได้
ถอนหายใจแล้วพูด “ฉันไม่ห้ามคุณหรอก แต่ถ้าวันไหนคุณทำให้เย่จู๋เจ็บ ฉันจะแอบเข้าบ้านคุณตอนกลางคืนแล้วซ้อมคุณให้เละ!”
เฉิงซิงไห่หัวเราะพรืด “ถ้าถึงวันนั้นจริง ๆ ฉันจะรอให้เธอมาซ้อม”
“ดังนั้นเสี่ยวจิ่นเอ๋อร์ ฉันอยากขอความช่วยเหลือจากเธอหน่อย…”
“ว่ามาสิ”
“เย่จู๋กำลังจะเรียนจบและสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วไม่ใช่หรือ? ให้หล่อนสมัครมหาวิทยาลัยที่เมืองซิงเฉิงสิ”
เย่เสี่ยวจิ่นปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด “ฉันไม่ทำ”
“ฉันไม่ได้ห้ามหล่อน แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะช่วยผลักดันเย่จู๋ลงนรก”
เฉิงซิงไห่ไม่พอใจเคาะหัวเย่เสี่ยวจิ่นทีหนึ่ง “เด็กคนนี้ พูดอะไรออกมา นี่มันจะเรียกว่านรกได้ยังไง”
เย่เสี่ยวจิ่นหัวเราะเยาะเบาๆ มองเขาโดยไม่พูดอะไร
เฉิงซิงไห่สบตากับเธอสองวินาที ก่อนจะยอมแพ้ก่อน “ก็ได้ ฉันจะหาทางเอง”
“ยัยเด็กเนรคุณ อาจารย์รักเธอเสียเปล่าจริง ๆ”
มุมปากของเย่เสี่ยวจิ่นกระตุกเล็กน้อย พูดอย่างยากลำบาก “เฉิงซิงไห่ น้ำเสียงที่คุณพูดกับฉันแบบนี้ ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนคุณเป็นคนแก่อายุแปดสิบแล้ว”
เฉิงซิงไห่ส่งสายตาเจ้าชู้ให้เย่เสี่ยวจิ่น “ถ้าอาจารย์แก่อายุแปดสิบแล้วยังมีหน้าตาแบบนี้ ฉันต้องขอบคุณเสี่ยวจิ่นเอ๋อร์แน่ ๆ”
เมื่อคนคนนี้ไม่ง่วงนอน ทั้งตัวก็ดูจะเหลวไหลไปหมด
คฤหาสน์ตระกูลเฉิง
จู่ ๆ คุณปู่เฉิงก็รู้สึกสนใจการคัดอักษรขึ้นมา จึงจัดโต๊ะเขียนหนังสือไว้ในลานบ้าน ให้พวกคนหนุ่มสาวมาเขียนตัวอักษร
พอเห็นว่ามีคนรุ่นหลังมามากมาย ก็เกิดความสนใจขึ้นมา จึงให้คนยกโต๊ะใหญ่มาตัวหนึ่ง ให้คนรุ่นหลังผลัดกันเขียนตัวอักษร แล้วท่านจะวิจารณ์ให้
คุณปู่เฉิงเป็นคนอัธยาศัยดี เข้ากับคนง่าย คนรุ่นหลังก็ชอบท่าน ดังนั้นจึงทำตามใจท่าน
ตอนที่เฉิงซิงไห่กับเย่เสี่ยวจิ่นมาถึงคฤหาสน์ ในมือของคุณปู่เฉิงก็ถือตัวอักษรที่เขียนเสร็จแล้วเป็นปึกหนึ่ง
“ตอนนี้คนหนุ่มสาวที่ตั้งใจฝึกเขียนตัวอักษรได้นั้นมีน้อยเหลือเกิน”
คุณปู่เฉิงถอนหายใจอย่างผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ดุด่าคนรุ่นหลังที่เขียนไม่ดี
แค่บอกให้พวกเขาฝึกฝนให้มากขึ้นในยามว่าง
เจียงซวี่ก็ถูกลากมาเขียนตัวอักษรสองสามตัว
ปกติเขาทำแต่ ‘งานหยาบ’ จะไปทำงานละเอียดอย่างการเขียนตัวอักษรได้อย่างไร เขียนออกมาได้แค่ไม่กี่ตัวก็คดเคี้ยวไปหมด ทำเอาคุณปู่เฉิงโกรธจนคว้าไม้เท้าฟาดใส่ตัวเขาทันที
เจียงซวี่ทั้งร้องทั้งหลบ “คุณปู่เฉิงครับ! บอกว่าเขียนไม่ดียังไงก็ไม่เป็นไรไม่ใช่หรือ ทำไมถึงตีแค่ผมคนเดียวล่ะครับ!”
คุณปู่เฉิงจ้องเขาด้วยความโกรธ “ไอ้เด็กบ้านี่ยังกล้ามาพูดอีก ตอนเด็ก ๆ ฉันจับมือสอนเธอด้วยตัวเองนะ แล้วเธอยังเขียนออกมาได้แบบนี้!”
เจียงซวี่หยุดชะงัก ยกมือป้องหัว มองคุณปู่เฉิงด้วยสายตาน่าสงสาร “งั้นคุณปู่ช่วยตีเบา ๆ หน่อยนะครับ”
คุณปู่เฉิงยกไม้เท้าขึ้น ท่าทางดูน่ากลัว แต่กลับตีลงบนไหล่เขาเบา ๆ
“โตป่านนี้แล้ว ยังมาเล่นกับคุณปู่อีก”
เย่เสี่ยวจิ่นไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพแบบนี้
แต่เดิมเธอคิดว่าเจียงซวี่เป็นคนเย็นชา เข้าถึงยาก ไม่คิดว่าจะมีด้านที่เป็นเด็กแบบนี้ด้วย
เฉิงซิงไห่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะเอ่ยปาก “คุณปู่ครับ ผมกลับมาแล้ว”
คุณปู่เฉิงได้ยินเสียง หันมามองทางนี้ สายตาตกอยู่ที่เฉิงซิงไห่สองวินาที ก่อนจะเลื่อนไปมองที่เย่เสี่ยวจิ่น
เขาอยู่ในเมืองซิงเฉิง ย่อมได้ยินเรื่องของเย่เสี่ยวจิ่นมาบ้าง
วันนี้ได้พบกันครั้งแรก เห็นเด็กคนนี้มีแววตาใสซื่อ บริสุทธิ์ ทั้งยังเปี่ยมไปด้วยพลัง ดูแล้วทำให้รู้สึกชื่นใจ
………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
คิดจะจีบเย่จู๋แล้วก็ช่วยจริงจังหน่อยนะคุณชายเฉิง เด็กคนนี้ผ่านอะไรมาเยอะมาก ไม่อยากให้เจ็บปวดจากการโดนใครหลอกอีกแล้ว
ไหหม่า(海馬)
………………..
Comments for chapter "บทที่ 519 เพิ่มความสนิทสนมกันหรือ?! ...................."
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
