ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 517 คุณชายจากเมืองหลวง ....................

บทที่ 517 คุณชายจากเมืองหลวง

………………..

บทที่ 517 คุณชายจากเมืองหลวง

หลิวหย่งเป็นเพียงคนที่ถูกใช้งานเท่านั้น

เมื่อหาคนเจอแล้ว เธอก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ทำธุระที่นี่อีกต่อไป

“ผู้อำนวยการหลัว ดูเหมือนที่นี่จะไม่มีธุระของพวกเราแล้ว พวกเราขอตัวกลับก่อนนะคะ”

เย่เสี่ยวจิ่นดึงเฉิงซิงไห่ที่กำลังเอนตัวอยู่บนโซฟาให้ลุกขึ้น

เฉิงซิงไห่หาวจนน้ำตาไหล “ผู้อำนวยการหลัว ผมขอตัวก่อนนะครับ”

หลัวเจี้ยนไป่รีบลุกขึ้นไปส่ง

หลังจากทั้งสองคนจากไป จึงเริ่มจัดการเรื่องของหลิวหย่ง

ที่หน้าประตูใหญ่

เย่เสี่ยวจิ่นยืนรอรถมารับพร้อมกับเฉิงซิงไห่

เฉิงซิงไห่ก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องน่าปวดหัว

เมืองซิงเฉิงมักจะมีคนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ชอบหาเรื่องอยู่เสมอ

“ฉันจะหาโอกาสเตือนคนพวกนั้นเอง เธอตั้งใจเรียนไปเถอะ”

เย่เสี่ยวจิ่นพยักหน้าพลางส่งเสียงรับ รถก็มาพอดี “ไปส่งฉันที่โรงเรียนสิคะ”

“อืม” เฉิงซิงไห่กะพริบตา ก้มลงดูนาฬิกาข้อมือ “ไม่ต้องรีบหรอก ถึงเวลาอาหารเย็นแล้วด้วย ฉันจะพาเธอไปพบใครคนหนึ่ง”

พบใคร?

“ใครเหรอ?”

เฉิงซิงไห่ยังไม่บอก ทำท่าลึกลับ “ไปถึงแล้วก็รู้เอง”

ร้านส่วนตัวสกุลสวี

ร้านนี้เป็นของเพื่อนเฉิงซิงไห่ ปกติเวลาเขาเลี้ยงใครก็มักจะมาที่นี่

ตอนที่พวกเขามาถึง ห้องส่วนตัวยังว่างอยู่ คนที่เฉิงซิงไห่นัดยังไม่มา

พนักงานแนะนำรายการอาหารใหม่มาหลายอย่าง เฉิงซิงไห่สั่งเพิ่มตามที่แนะนำ ส่วนที่เหลือก็สั่งเหมือนเดิม

หลังจากพนักงานออกไป เขาก็ส่งหนังสือให้เย่เสี่ยวจิ่นเล่มหนึ่ง

เป็นหนังสือเกี่ยวกับการเขียนโปรแกรม

“เอากลับไปอ่านให้ละเอียด” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ พลางพิงเก้าอี้

เย่เสี่ยวจิ่นพลิกดูหนังสือไปสองสามหน้า พบว่าหนังสือเล่มนี้เขียนไว้ละเอียดมาก “ดีค่ะ”

เฉิงซิงไห่คนนี้ดูเหมือนจะต้องนอนยี่สิบชั่วโมงต่อวันแล้วก็ยังไม่พอ พอพิงเก้าอี้ลมหายใจก็สม่ำเสมอขึ้นมาทันที เย่เสี่ยวจิ่นเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร

เธอก้มหน้าพลิกอ่านหนังสือเขียนโปรแกรมต่อ

ผ่านไปประมาณสิบนาที มีคนเคาะประตูห้องรับรองสองครั้งเบา ๆ

เย่เสี่ยวจิ่นเงยหน้าขึ้นมอง ประตูถูกผลักเปิดออก มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามา

เขายืนเอียงข้างให้เย่เสี่ยวจิ่น ทำให้มองเห็นสันจมูกโด่งตรงและริมฝีปากที่บางมากของเขา ใบหน้าขาวซีด รูปลักษณ์ดูเหมือนคนเจ้าเล่ห์อยู่บ้าง

ดูเหมือนจะเป็นคนที่เข้ากับคนอื่นได้ยาก

เขากวาดตามองเฉิงซิงไห่แวบหนึ่ง แค่นเสียงเบา ๆ แล้วจึงมองมาที่เย่เสี่ยวจิ่น

เมื่อพบว่าเย่เสี่ยวจิ่นยังเป็นเด็ก เขาก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “อ้อ ที่แท้ก็มีเด็กอยู่ด้วยนี่”

พูดจบก็กดก้นบุหรี่ที่ยังติดไฟอยู่ลงในที่เขี่ยบุหรี่

การกระทำนี้ทำให้เย่เสี่ยวจิ่นมีความประทับใจในตัวเขาดีขึ้นไม่น้อย

ทางด้านเฉิงซิงไห่ส่งเสียงงึมงำ เพิ่งจะตื่นขึ้นมา

เขาลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าใครมา ก็หลับตาลงอีกครั้ง เสียงแหบต่ำแฝงความง่วงงุน “เจียงเหล่าเอ้อร์ นายมาสายอีกแล้ว”

เจียงเหล่าเอ้อร์?

เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกอยากหัวเราะ แต่กลั้นเอาไว้

ต่างจากเฉิงซิงไห่ที่ดูเหมือนจะง่วงนอนตลอดเวลา เสียงของเจียงซวี่ค่อนข้างเย็นชา เหมือนกับตัวเขาที่ดูเป็นคนเข้าถึงยาก

“เฉิงซิงไห่ มีเด็กอยู่ด้วย ช่วยรักษาหน้าฉันหน่อย”

เฉิงซิงไห่ส่งเสียงรับรู้ ค่อย ๆ นั่งตัวตรง ลืมตาขึ้นมามองดูเย่เสี่ยวจิ่นแวบหนึ่ง แล้วแนะนำให้เธอรู้จัก “คนนี้ชื่อเจียงซวี่ มาจากเมืองหลวง งานหลักคือจับโจร เห็นดูดุ ๆ แบบนี้ แต่จริง ๆ แล้วเป็นคนไม่เลวนะ”

“ส่วนเธอ… เรียกเขาว่าพี่รองเจียงก็แล้วกัน”

แม้จะเดาได้ว่าคนที่เฉิงซิงไห่พามาพบตัวเองคงไม่ใช่คนนอก แต่เจียงซวี่ก็ยังรู้สึกแปลกใจกับท่าทีของเฉิงซิงไห่ที่มีต่อเด็กสาวคนนี้

การให้เด็กสาวเรียกเขาว่าพี่รองเจียง นั่นหมายความว่าได้นับเธอเป็นพวกเดียวกันแล้ว

เจียงซวี่มองสำรวจเย่เสี่ยวจิ่นหลายครั้ง

เย่เสี่ยวจิ่นสบตากับเขา ยิ้มหวานพร้อมเอ่ยเสียงหวานราวกับชุบน้ำตาล “พี่รองเจียง”

ดวงตาของเจียงซวี่สั่นไหวเล็กน้อย เขาหยิบของชิ้นหนึ่งที่ห่อไว้อย่างประณีตออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้เย่เสี่ยวจิ่น

“รับไว้”

“ไอ้รองเจียง แกยังคงตระหนี่เหมือนเดิมเลยนะ ให้ของขวัญทักทายศิษย์ฉันแค่ช็อกโกแลตเนี่ยนะ?”

เจียงซวี่ยกมุมปากแต่ไม่ได้ยิ้ม “คุณบอกผมล่วงหน้าด้วยหรือไง?”

เฉิงซิงไห่รู้ตัวว่าผิด จึงปิดปากเงียบ

เย่เสี่ยวจิ่นเก็บช็อกโกแลตไว้อย่างดี กะพริบตาพลางยิ้มพูด “ฉันชอบของขวัญทักทายชิ้นนี้มาก ขอบคุณนะคะพี่รองเจียง”

“ไม่เป็นไร”

ครั้งนี้เฉิงซิงไห่นัดเจียงซวี่มาเพราะมีเรื่องสำคัญ

ทั้งสองคนคุยกันโดยไม่ได้ตั้งใจหลบเย่เสี่ยวจิ่นแต่อย่างใด

“คนที่จงใจแฮ็กคอมพิวเตอร์ของฉันคราวที่แล้ว จับตัวได้หรือยัง?”

เจียงซวี่มีนิสัยชอบสูบบุหรี่ เขาเผลอยื่นมือล้วงกระเป๋าเพื่อหยิบบุหรี่ แต่ล้วงไปครึ่งทางก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงเหลือบมองไปที่เย่เสี่ยวจิ่น

เขาจึงเอามือลงกลางคัน

ก่อนที่จะได้รู้จักเฉิงซิงไห่ ในชีวิตของเธอมีแค่การเรียน การหาเงิน และการทำไร่

หลังจากรู้จักเฉิงซิงไห่ ก็มีเพิ่มมาอีกอย่าง นั่นคือการดูคนคิดเล่ห์เหลี่ยมใส่กัน และการถูกคนคิดเล่ห์เหลี่ยมใส่

เฉิงซิงไห่บีบขมับอย่างหงุดหงิดพลางเร่ง “นายรีบสืบหน่อยสิ สองวันแล้วนะ ถ้าสืบไม่ออกก็ไม่สมกับที่เป็นหัวหน้าทีมเจียงแล้ว”

เจียงซวี่ไม่อยากสนใจคนคนนี้

ปกติคดีใหญ่ขนาดนี้ คนอื่นอาจจะใช้เวลาสองวันแล้วยังสืบอะไรไม่ได้เลย แต่เขาใช้เวลาแค่สองวันก็หาผู้ต้องสงสัยได้แล้ว แต่เฉิงซิงไห่คนนี้ยังไม่พอใจอีก

ช่างสมกับเป็นคุณชายจริง ๆ ช่างยากที่จะเอาใจ

ในตอนนั้นเอง พนักงานเคาะประตูห้องรับรอง แล้วเข็นอาหารเข้ามา

ทั้งสองคนหยุดการสนทนา รอจนกระทั่งเสิร์ฟอาหารเสร็จและพนักงานออกไปแล้ว จึงค่อยพูดคุยกันต่อ

เย่เสี่ยวจิ่นไม่สนใจเรื่องที่พวกเขาคุยกัน เธอสนใจแต่อาหารตรงหน้า

เฉิงซิงไห่เป็นคนฟุ่มเฟือย สั่งอาหารมาตั้งสิบอย่างสำหรับสามคน

หนึ่งในนั้นคือแกะตุ๋น ไอร้อนระอุลอยฟุ้ง กลิ่นหอมโชยเข้าจมูกของเย่เสี่ยวจิ่น

เย่เสี่ยวจิ่นใช้ตะเกียบคีบเนื้อแกะเข้าปาก

เนื้อแกะตุ๋นจนนุ่ม พอดีกับการคีบด้วยตะเกียบ ละลายในปาก ไม่มีกลิ่นสาบแกะเลยสักนิด

รสเครื่องเทศไม่แรงจนเกินไป ทำให้ได้กลิ่นหอมของเนื้อเต็มๆ

เย่เสี่ยวจิ่นเคี้ยวช้า ๆ อย่างพินิจ

รสชาติอร่อย แต่ก็ยังสู้เนื้อแกะที่บ้านเธอไม่ได้

เฉิงซิงไห่ก็คีบเนื้อแกะเข้าปาก พอกินเสร็จก็ขมวดคิ้ว

เขาเงยหน้าพูดกับเย่เสี่ยวจิ่นว่า “ไม่อร่อยเท่าที่บ้านเธอ”

เจียงซวี่รู้สึกตกใจ

ต้องรู้ไว้ว่า ร้านอาหารส่วนตัวสกุลสวีเป็นร้านประจำที่เฉิงซิงไห่มักจะมากินข้าว และมีเพียงร้านนี้เท่านั้นที่ทำอาหารได้ถูกปากเขา ไม่เคยจับผิดอะไรมาก่อน

เจียงซวี่ก็คีบอาหารขึ้นมาชิมดูอย่างละเอียด ขมวดคิ้วพลางพูดว่า “รสชาติก็เหมือนเดิมนะ อร่อยดีออก”

เฉิงซิงไห่เหลือบตาขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง สายตาเต็มไปด้วยความหมายที่ว่า “คุณนี่มันไม่เคยกินของดี ๆ มาก่อนเลย”

เจียงซวี่: “……”

“คุณไม่เข้าใจหรอก”

เจียงซวี่เงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ไม่เข้าใจจริง ๆ นั่นแหละ

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

เดี๋ยวได้มาลองกินอาหารที่บ้านจิ่นเป่าก็จะรู้เองค่ะว่าอะไรที่เรียกว่าของอร่อย

ไหหม่า(海馬)

………………..