ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 516 รับเคราะห์

บทที่ 516 รับเคราะห์

………………..

บทที่ 516 รับเคราะห์

เย่เสี่ยวจิ่นมีความจำดีมาก เธอจำสิ่งที่เฉิงซิงไห่สอนเธอได้ในครั้งเดียว

การกู้คืนข้อมูลกล้องวงจรปิดเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยทำมาก่อน

ในใจรู้สึกไม่มั่นใจอยู่บ้าง

แต่พอนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์แล้วพิมพ์บนแป้นพิมพ์ ความรู้สึกคุ้นเคยก็กลับมา

ผู้ช่วยแอบตกใจในใจ จ้องมองตัวอักษรที่เปลี่ยนแปลงบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ในหัวคิดแต่เพียงว่านี่มันอะไรกัน ทำไมเก่งขนาดนี้

ไม่แปลกใจเลยที่สามารถเข้ากับเฉิงซิงไห่ได้

นับจากครั้งแรกที่ลงมือทำผ่านไปประมาณสามสิบนาที เย่เสี่ยวจิ่นถึงหยุดมือ

ตอนนี้พนักงานทั้งสองคนไม่มีแววดูถูกบนใบหน้าอีกต่อไป มีเพียงความนับถือ

“กู้คืนกล้องวงจรปิดได้แล้วเหรอ?”

ผู้ช่วยมีสีหน้างุนงง มองภาพในกล้องวงจรปิด แล้วหยิกขาตัวเองแรง ๆ

เรื่องนี้ปล่อยให้เย่เสี่ยวจิ่นจัดการได้จริง ๆ เหรอ?!

ไม่น่าแปลกใจเลย เธอเป็นคนของเฉิงซิงไห่นี่นา

เย่เสี่ยวจิ่นไม่รีบดูกล้องวงจรปิด แต่หันไปพูดกับผู้ช่วยว่า “ขอความกรุณาเชิญท่านผู้อำนวยการหลัวและคณะมาที่นี่หน่อย”

ผู้ช่วยพยักหน้ารับ เปิดประตูเดินเร็ว ๆ ไปที่สำนักงาน

เย่เสี่ยวจิ่นนั่งพักอยู่บนโซฟาเล็ก ๆ ในห้องกล้องวงจรปิด

เจ้าหน้าที่สองคนดึงวิดีโอจากกล้องวงจรปิดออกมา แต่ไม่รีบเปิดดู พวกเขาสบตากันแล้วมองไปที่เย่เสี่ยวจิ่น

หนึ่งในนั้นถามว่า “น้องสาว เธอไปเรียนเทคนิคแบบนี้มาจากใครเหรอ?”

เย่เสี่ยวจิ่นก้มหน้าครุ่นคิด ผ่านไปสักพักจึงเงยหน้าขึ้นตอบว่า “เฉิงซิงไห่สอนมา”

“เฉิง… เฉิงซิงไห่?!”

ในเมืองซิงเฉิงไม่มีใครไม่รู้จักเฉิงซิงไห่ โดยเฉพาะพนักงานในกรมการศึกษา

ทั้งสองคนสบตากันอย่างเข้าใจ กลั้นความตกใจเอาไว้

เพราะแบบนี้นี่เองถึงได้เก่งขนาดนี้ ที่แท้ก็เป็นศิษย์ของเฉิงซิงไห่

ผ่านไปประมาณห้านาที ประตูห้องกล้องวงจรปิดถูกผลักเปิด หลัวเจี้ยนไป่ ติงชุนเซิง และเฉิงซิงไห่เดินเข้ามา

ติงชุนเซิงไปเปิดจุดกล้องวงจรปิด

หน้าจอแสดงภาพสีเทา

กระดาษคำตอบก่อนที่จะมีการตรวจสอบซ้ำจะถูกเก็บไว้ในห้องเก็บของในห้องตรวจสอบ กุญแจห้องเก็บของอยู่กับเจ้าหน้าที่เวร

เจ้าหน้าที่เวรประจำห้องเก็บของในห้องตรวจสอบมีทั้งหมดสามคน

ติงชุนเซิงเปิดดูกล้องวงจรปิดที่หน้าประตูห้องเก็บของ

แค่ดูว่ามีใครเข้าไปบ้างก็จะสืบได้แล้ว

ติงชุนเซิงพูดพลางให้เจ้าหน้าที่กรอเร็วขึ้น “หลังจากกระดาษคำตอบถูกส่งมาเมื่อวาน ผมเป็นคนเอาเข้าห้องเก็บของเอง และวันนี้ผมก็เป็นคนเอาออกมาเอง ตามหลักการแล้วในช่วงเวลานี้ควรจะมีแค่ผมคนเดียวที่เข้าห้องเก็บของ”

ผ่านไปประมาณครึ่งนาที เขาก็ออกมา

หลัวเจี้ยนไป่จ้องมองภาพกล้องวงจรปิดพลางพูดว่า “กรอเร็วต่อไป”

ทุกคนต่างจ้องมองภาพจากกล้องวงจรปิด

เฉิงซิงไห่เอ่ยขึ้นทันที “หยุด”

เจ้าหน้าที่รีบกดปุ่มหยุดภาพทันที

ในภาพจากกล้องวงจรปิดปรากฏชายคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตขาวกางเกงดำ มองซ้ายมองขวาอย่างพิรุธ หยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋า แล้วไขประตูห้องเก็บของเข้าไป

ตอนปิดประตูก็ทำอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวคนอื่นจะมาเห็น

เฉิงซิงไห่เดินไปกดปุ่มเร่งภาพ แล้วกดหยุดตรงที่ประตูถูกเปิดออกจากด้านใน และมองเวลาที่แสดงด้านล่าง

“เขาอยู่ข้างในตั้งห้านาทีเต็ม”

“หลิวหย่ง?” หลัวเจี้ยนไป่ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับคนคนนี้

“เขาเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่เวรประจำห้องเก็บของ ผู้อำนวยการหลัวงานยุ่งมาก คุณจะไม่รู้จักเขาก็เป็นเรื่องปกติ”

“ที่แท้ก็เป็นขโมยภายในนี่เอง” สีหน้าของหลัวเจี้ยนไป่เคร่งขรึม “แน่ใจหรือว่าเป็นเขา?”

“เป็นเขาแน่นอน ผมเจอเขาบ่อย หน้าตาแบบนี้ผมจำไม่ผิดแน่”

“ในเมื่อเป็นเขา ก็ไปตามตัวมา”

ติงชุนเซิงคิดสักครู่ “วันนี้ควรจะเป็นเวรของเขา แต่เขากลับขอลาหยุด ผมก็แปลกใจเหมือนกัน ปกติคนคนนี้ต่อให้ป่วยจนเดินไม่ไหวก็ไม่เคยขอลาเลย”

“เรื่องผิดปกติแบบนี้ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลัง ไปตามคนมาที่นี่เดี๋ยวนี้”

หลัวเจี้ยนไป่แทบจะมั่นใจว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับหลิวหย่งแน่นอน เขาหันไปมองเฉิงซิงไห่ “คุณชายเฉิง พวกเราไปรอที่สำนักงานกันก่อนดีไหม”

เฉิงซิงไห่เอามือปิดปากหาว ง่วงนอนแล้ว

เขาลากเสียงยาว “ได้เลย”

ติงชุนเซิงเรียกเขามาด้วยข้ออ้างว่าให้มาทำงานแทนชั่วคราว

ต่างจากหลิวหย่ง พนักงานเข้าเวรอีกสองคนมักจะลางานบ่อย ๆ และหลิวหย่งก็มักจะเป็นคนเข้าเวรแทนพวกเขาทั้งคู่

หลิวหย่งไม่ได้สงสัยอะไรเลย

จนกระทั่งถูกจับพาตัวมาที่สำนักงานหัวหน้า หลิวหย่งถึงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ใบหน้าเริ่มแสดงความตื่นตระหนก

“หัวหน้าแผนกติง” เขาหยุดฝีเท้า “คุณจะพาผมไปไหน”

ติงชุนเซิงหันมามองเขาหนึ่งที สายตาเย็นชา เต็มไปด้วยความผิดหวัง “นายคิดว่ายังไง”

หัวใจของหลิวหย่งเต้นตึกตัก เหงื่อเย็นเริ่มผุดซึมออกมา

คนที่สั่งให้เขาทำเรื่องนี้บอกว่าจะไม่ทิ้งหลักฐานใด ๆ ไว้…

ติงชุนเซิงจ้องมองปฏิกิริยาของเขาตลอด สภาพของเขาตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการสารภาพทั้งหมดแล้ว

ดวงตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

ไม่คิดว่าหลิวหย่งจะทำเรื่องแบบนี้

เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วเคาะประตูห้องทำงาน

“หากมีอะไรจะพูดก็เข้าไปคุยกับผู้อำนวยการเถอะ”

หลิวหย่งสวมชุดทำงาน อายุราว ๆ สามสิบต้น ๆ หน้าตาดูซื่อสัตย์จริงใจ แววตาก็ดูซื่อ ๆ ดูเหมือนคนที่ไม่มีความคิดเลวร้ายใด ๆ

“หลิวหย่ง คุณเคยเข้าไปในห้องเก็บของใช่ไหม?”

หลัวเจี้ยนไป่เพิ่งเอ่ยปาก หลิวหย่งก็ทรุดตัวลงทันที

เขาทรุดนั่งลงกับพื้น แล้วพูดทุกอย่างออกมา

“ผู้อำนวยการหลัว เรื่องนี้ผมทำผิดไปแล้ว”

เขาทำหน้าเสียใจ “เมื่อวานตอนเลิกงาน ผมเจอคนคนหนึ่งที่หน้าบ้าน อากาศร้อนขนาดนั้นแต่เขาห่อหุ้มตัวมิดชิด เขายื่นจดหมายให้ผมฉบับหนึ่ง ข้างในมีเงินกับกระดาษแผ่นหนึ่ง”

“แม่ผมล้มเข้าโรงพยาบาลเมื่อไม่กี่วันก่อน ช่วงนี้ผมกำลังต้องการเงินด่วน ด้วยความโง่ของผม เลยตกลงรับปากเขาไป”

เย่เสี่ยวจิ่นแทรกขึ้นมา “กระดาษที่เขาให้คุณมาคือกระดาษคำตอบที่จะเอาไปแลกใช่ไหม?”

หลิวหย่งส่ายหน้า “ผมไม่รู้ครับ ผมไม่ได้เปิดดูละเอียด”

“ผู้ชายคนนั้นบอกแค่ให้ผมเอากระดาษแผ่นนี้เข้าไป แล้วเอากระดาษอีกแผ่นออกมาจากห้องเก็บของ”

เย่เสี่ยวจิ่นเคาะนิ้วบนที่วางแขนเก้าอี้ด้วยความสงสัย “คุณแค่ต้องแลกกระดาษคำตอบเท่านั้น ทำไมถึงอยู่ในห้องเก็บของตั้งห้านาที?”

“ผม…ผม…” หลิวหย่งก้มหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ “ผมลังเลและคิดอยู่นาน สุดท้ายนึกถึงเงินก้อนนั้น เลยเปลี่ยนกระดาษ”

ดวงตาเขาแดงก่ำ อ้อนวอนหลัวเจี้ยนไป่ “ท่านผู้อำนวยการหลัว ผมรู้ตัวแล้วว่าทำผิด ผมชั่ววูบเดียวเกือบสร้างปัญหาให้ทุกคน ขอท่านเห็นแก่ที่ผมต้องเลี้ยงดูทั้งพ่อแม่และลูก ได้โปรดให้อภัยผมสักครั้ง”

“ท่านจะลงโทษผมยังไงก็ได้ แต่อย่าไล่ผมออกเลย…ครอบครัวผมต้องพึ่งงานนี้ประทังชีวิต”

ชายวัยสามสิบร้องไห้น้ำตานองหน้า

เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกสะเทือนใจ อ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

เหตุการณ์ครั้งนี้ไม่ได้ก่อให้เกิดผลเสียร้ายแรงอะไร เพราะติงชุนเซิงกับท่านผู้อำนวยการหลัวพบเจอทัน แต่คนคนนี้ทำผิด ต้องถูกลงโทษอย่างแน่นอน

หลิวหย่งเป็นลูกน้องของหลัวเจี้ยนไป่ พวกเขาจะจัดการกันอย่างไร เธอก็ไม่อยากยุ่งด้วยแล้ว

………………………………………………………………………………………………………………………..

สารจากผู้แปล

คนจ้างวานต้องเป็นคนที่รู้ความเป็นไปของคนในหน่วยงานนี้อีกที ถึงได้เลือกคนที่ชีวิตกำลังเดือดร้อนมาทำงานนี้

ไหหม่า(海馬)

………………..