ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 515 ลองฝีมือ

บทที่ 515 ลองฝีมือ

………………..

บทที่ 515 ลองฝีมือ

หลังจากที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดเสื่อมถอยลงในช่วงหลายปีที่ผ่านมา โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งก็ผูกขาดความยิ่งใหญ่ จนถึงตอนนี้ หลัวเจี้ยนไป่ก็ถึงกับสงสัยว่าผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งอาจจะถือว่าโรงเรียนเป็นสมบัติส่วนตัวของเขาไปแล้ว

เรื่องนี้เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยติงเหวินเหว่ยเป็นคนแรก

ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ โรงเรียนอื่น ๆ ต่างก็เดินตามทิศทางของโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่ง พวกเขาคงไม่กล้าทำอะไรกับโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้

คนที่กล้าทำแบบนี้ นอกจากติงเหวินเหว่ยแล้ว หลัวเจี้ยนไป่ก็นึกไม่ออกว่าจะเป็นใครอีก

เขานั่งลงที่เก้าอี้ ใช้มือนวดคลึงขมับ รู้สึกหงุดหงิดมาก

ติงเหวินเหว่ยได้เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งด้วยความสามารถจริง ๆ ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งก็พัฒนาขึ้นภายใต้การนำของเขา และได้ผลิตนักเรียนที่มีคุณภาพออกมามากมาย

โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งยังคงเป็นต้นแบบให้กับโรงเรียนมัธยมปลายอื่น ๆ ในเมืองซิงเฉิง

แต่ไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อใด ติงเหวินเหว่ยที่เคยมีกิริยาของนักปราชญ์กลับกลายเป็นคนเห็นแก่ได้ เต็มไปด้วยกลิ่นอายของเงินตรา

หลัวเจี้ยนไป่ยิ่งปวดหัวหนัก บีบขมับพลางถอนหายใจ

ตอนนี้เขาแค่หวังว่าเรื่องนี้จะไม่เกี่ยวกับติงเหวินเหว่ย หวังว่าเขาจะคิดมากไปเอง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ติงชุนเซิงก็กลับมาจากห้องควบคุมกล้องวงจรปิด

หลัวเจี้ยนไป่นั่งตัวตรง สีหน้าเคร่งเครียด “เป็นยังไงบ้าง?”

“กล้องวงจรปิดหายไปแล้ว” ติงชุนเซิงสีหน้าหม่นหมอง ส่ายหน้า “น่าจะถูกใครสักคนตั้งใจทำลาย”

เมื่อคำพูดจบลง หลัวเจี้ยนไป่ก็ฟาดโต๊ะอย่างแรง

“ช่างกล้าเหลือเกิน! ใครกันที่กล้ามากขนาดนี้ ถึงกับมาอาละวาดในสำนักงานต่อหน้าต่อตาพวกเรา!”

หลัวเจี้ยนไป่โกรธจนปวดหัว

เขาเดินไปมาหน้าโต๊ะทำงาน จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาเป็นประกาย

“หัวหน้าแผนกติง เรื่องนี้คุณทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไปก่อน ระงับกระดาษคำตอบของเย่เสี่ยวจิ่นเอาไว้ก่อน ส่วนเรื่องกล้องวงจรปิดผมจะหาทางจัดการเอง”

พอเขาออกไป หลัวเจี้ยนไป่ก็รีบจิบชาด้วยความกังวล แล้วกระแอมไอ

เขากดโทรศัพท์ออก

ปลายสายดังตู้ด ๆ สองสามครั้งก็มีคนรับ

หลัวเจี้ยนไป่ยิ้มออกมา น้ำเสียงประจบประแจง “คุณชายเฉิง…”

สำนักงานการศึกษายังคงเงียบสงบ ไม่มีคลื่นระลอกใดปั่นป่วน

เวลาบ่ายสามนาฬิกาห้าสิบนาที หลัวเจี้ยนไป่พาผู้ช่วยมารอที่หน้าสำนักงานการศึกษา

เขามองรถยนต์บนถนนด้วยความกระวนกระวายใจ

จนกระทั่งเห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่งจอดที่หน้าบันได เขาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เมื่อแน่ใจว่าคนในรถเป็นใคร จึงรีบเดินลงบันไดไป

เฉิงซิงไห่สวมชุดลำลองสีเทา สวมรองเท้าผ้าใบสีขาว ทั้งร่างยังคงดูเกียจคร้านเหมือนเดิม

หลัวเจี้ยนไป่เดินเข้าไปทักทาย แต่พูดยังไม่ทันจบก็เห็นเฉิงซิงไห่เดินอ้อมไปอีกด้านของรถ

“คุณชายเฉิง คุณจะ…”

เฉิงซิงไห่เดินไปที่ประตูด้านผู้โดยสารแล้วเปิดประตู

เย่เสี่ยวจิ่นเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ ในดวงตาฉายชัดว่า นายเป็นสุภาพบุรุษตั้งแต่เมื่อใด

เฉิงซิงไห่แค่นเสียงหัวเราะ ยื่นมือไปดีดหัวเย่เสี่ยวจิ่นทีหนึ่ง “รีบลงมาได้แล้ว”

เมื่อเห็นเย่เสี่ยวจิ่น หลัวเจี้ยนไป่ถึงกับชะงัก

ทำไมเฉิงซิงไห่ถึงพาเย่เสี่ยวจิ่นมาด้วยนะ

เขากลืนน้ำลายลงคอ

“ผู้อำนวยการหลัว แดดข้างนอกแรงมาก เข้าไปคุยกันข้างในดีกว่า” เฉิงซิงไห่หรี่ตามองด้วยท่าทางเหมือนคนยังไม่ตื่นเต็มที่

หลัวเจี้ยนไป่คุ้นเคยกับท่าทางแบบนี้ของเฉิงซิงไห่ดี รีบพาทั้งสองคนไปที่ห้องทำงานของเขา

เขาให้ผู้ช่วยชงชาร้อนมาให้สองแก้ว แล้วให้ติงชุนเซิงนำกระดาษคำตอบมาส่ง

“คำตอบของฉันโดนแก้ไขงั้นเหรอ?”

ติงชุนเซิงมองไปที่เย่เสี่ยวจิ่นแล้วพยักหน้า “ใช่ครับ กระดาษคำตอบชุดนี้ไม่ใช่ชุดแรกแน่ ๆ”

เย่เสี่ยวจิ่นพลิกดูกระดาษในมือสองสามที “ลายมือในกระดาษคำตอบชุดนี้เหมือนกับที่คัดลอกมาตอนนั้นเลย ได้ถามอาจารย์ที่คัดลอกคำตอบหรือยังคะ?”

ติงชุนเซิงชะงักไปครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า “ยังไม่ได้ถามครับ ผู้อำนวยการหลัวบอกว่าเรื่องนี้ยังไม่ให้เปิดเผย”

เฉิงซิงไห่เอนหลังพิงโซฟา วางมือทั้งสองข้างไว้บนพนักพิงอย่างเกียจคร้าน หรี่ตามอง “งั้นตอนนี้ไปถามได้แล้ว”

“อ้อใช่ ผู้อำนวยการหลัว หาคนพาเย่เสี่ยวจิ่นไปห้องควบคุมกล้องวงจรปิดหน่อยสิ”

หลัวเจี้ยนไป่คิดว่าตัวเองได้ยินผิดไป

เขาถามย้ำอย่างไม่แน่ใจ “คุณชายเฉิง คุณพูดเมื่อกี้ว่าให้ผมหาคนพาเย่เสี่ยวจิ่นไปห้องควบคุมงั้นเหรอ?”

เฉิงซิงไห่พยักหน้าอย่างเกียจคร้าน “อืม พาหล่อนไป”

หลัวเจี้ยนไป่รู้สึกว่าสมองตัวเองประมวลผลไม่ทัน

เห็นหลัวเจี้ยนไป่ทำท่าอยากถามแต่ไม่กล้า เย่เสี่ยวจิ่นจึงลุกขึ้นพูดว่า “ฉันได้เรียนรู้จากเขามาระยะหนึ่งแล้ว ขอฉันลองดูสักครั้งนะคะ”

เย่เสี่ยวจิ่นไม่เคยคิดมาก่อน

เฉิงซิงไห่ไม่เพียงแต่เก่งเรื่องการลงทุน แต่ยังเก่งเรื่องคอมพิวเตอร์ด้วย

ชาติที่แล้วเย่เสี่ยวจิ่นไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับแฮกเกอร์ แต่เธอก็พอรู้คร่าว ๆ ว่าฝีมือของเฉิงซิงไห่นั้นไม่ธรรมดาเลย

ช่วงนี้เธอใช้เวลาอยู่ในห้องสมุดตลอด เพื่ออ่านหนังสือด้านนี้โดยเฉพาะ

สิ่งที่เฉิงซิงไห่สอนให้นั้นมีมากมาย ถึงแม้เย่เสี่ยวจิ่นจะมีวุฒิภาวะทางจิตใจเท่ากับคนอายุหลายสิบปี แต่ก็ยังรับมือไม่ไหว

หลัวเจี้ยนไป่แทบจะอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

เขาลังเลก่อนถามว่า “คุณ…คุณหมายความว่า คุณชายเฉิงเป็นอาจารย์ของคุณงั้นเหรอ?”

อาจารย์?

เย่เสี่ยวจิ่นคิดสักครู่ “พูดแบบนั้นก็ไม่ผิดนะคะ”

เย่เสี่ยวจิ่นกลับได้เป็นศิษย์ของเฉิงซิงไห่!

หลัวเจี้ยนไป่มองไปที่เย่เสี่ยวจิ่นด้วยความนับถือเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

คนที่เฉิงซิงไห่เลือกจะต้องมีความสามารถไม่มากก็น้อย

ท่าทีที่มีต่อเย่เสี่ยวจิ่นจึงเคารพนอบน้อมขึ้น ไม่เหมือนกับที่ปฏิบัติต่อนักเรียนทั่วไป

“ฉันจะให้คนพาคุณไปเดี๋ยวนี้”

เรื่องล่าสุดที่หลัวเจี้ยนไป่จัดการไปนั้นไม่เลวเลย เฉิงซิงไห่คงยินดีให้เกียรติเขาสักครั้ง

หลังจากเย่เสี่ยวจิ่นออกจากสำนักงาน เธอพูดอย่างเนิบช้าว่า “อีกสองวันจะเป็นวันเกิดครบหกสิบปีของคุณปู่ ถ้าผู้กำกับหลัวว่าง ก็แวะมาที่บ้านได้นะคะ”

ดวงตาของหลัวเจี้ยนไป่เปล่งประกายด้วยความยินดี

รีบตอบรับทันที

ผู้ช่วยพูดคุยกับพนักงานสองสามประโยค พนักงานทั้งสองหันมามองเย่เสี่ยวจิ่นพร้อมกันด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“เธอสามารถกู้คืนข้อมูลได้เหรอ?”

เป็นไปไม่ได้หรอก อย่ามาล้อเล่นน่า

พนักงานทั้งสองอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ แต่เพราะเห็นแก่หน้าผู้ช่วย พวกเขาจึงไม่ได้หัวเราะออกมาอย่างชัดเจน

แต่แววตาดูถูกนั้นมีไม่น้อย

เย่เสี่ยวจิ่นมองไปที่คอมพิวเตอร์

คอมพิวเตอร์เครื่องนี้ดูด้อยกว่าเครื่องที่เฉิงซิงไห่ให้เธอมาอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเธอไม่แน่ใจว่าจะกู้คืนข้อมูลได้หรือไม่

แต่เฉิงซิงไห่บอกให้เธอลองฝึกมือดู

เย่เสี่ยวจิ่นเดินไปอย่างใจเย็น โดยไม่ได้สนใจเสียงสงสัยของพนักงานทั้งสองเลยแม้แต่น้อย

“ฉันขอลองดูก่อน” เธอพูดเพียงเท่านั้น

พนักงานทั้งสองคนหัวเราะเยาะเบา ๆ

ลองดู?

คิดว่าเธอจะเก่งแค่ไหนกัน

พวกเขากอดอกถอยไปด้านข้าง รอดูเย่เสี่ยวจิ่นทำตัวน่าอาย

เย่เสี่ยวจิ่นนั่งลงบนเก้าอี้ ทำความคุ้นเคยกับคอมพิวเตอร์สักครู่ จากนั้นนิ้วมือของเธอก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบนแป้นพิมพ์ จนไม่มีใครมองเห็นมือของเธอชัดเจน

พนักงานหลายคนรู้แค่การใช้งานพื้นฐาน เมื่อเย่เสี่ยวจิ่นเปิดโปรแกรมเขียนโค้ด มือของเธอก็พิมพ์ตัวอักษรเป็นชุด ๆ อย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนค่อย ๆ อ้าปากกว้างด้วยความตกตะลึง

ดูท่าทางเด็กสาวคนนี้จะมีฝีมือจริง ๆ นะ?

………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

พอจิ่นเป่าเป็นศิษย์ของคุณชายเฉิงแล้วเหมือนเสือติดปีกไปเลย ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไปนี่วงการศึกษาปั่นป่วนแน่

ไหหม่า(海馬)

………………..