ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 514 การตรวจสอบซ้ำมีปัญหา ....................

บทที่ 514 การตรวจสอบซ้ำมีปัญหา

………………..

บทที่ 514 การตรวจสอบซ้ำมีปัญหา

“เย่เสี่ยวจิ่นยังอยู่ในห้องสมุดอีกเหรอ?”

จูซินอี้ทำหน้าประหลาดใจ

เขารู้ว่าเมื่อวานเย่เสี่ยวจิ่นกลับมาแล้วก็ไปที่ห้องสมุด ไม่คิดว่าวันนี้ก็ยังอยู่

“ใช่ ไม่ได้ออกมาทั้งคืนเลย”

“ห้องสมุดของเรามีคอมพิวเตอร์อยู่เครื่องหนึ่งไม่ใช่เหรอ? หล่อนคงอยู่ในห้องคอมพิวเตอร์นั่นแหละ”

จูซินอี้พยักหน้าอย่างครุ่นคิด “อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง”

“ไม่เป็นไร เย่เสี่ยวจิ่นรู้จักประมาณตัวเอง พวกเราไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”

เขาไม่เคยเจอนักเรียนที่ไม่ต้องคอยเป็นกังวลแบบนี้มาก่อนเลย

เย่เสี่ยวจิ่นไม่ค่อยได้เข้าเรียนในห้องเรียนบ่อยนัก แต่เมื่อใดที่เข้าเรียน เธอก็ตั้งใจฟังอย่างจริงจัง

ตอนนี้บรรดาอาจารย์ที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดไม่ดูเฉลยแล้ว เอาข้อสอบของเย่เสี่ยวจิ่นเป็นเฉลยมาตรฐานเสียเลย

เพราะวิธีการตอบโจทย์บางข้อของเย่เสี่ยวจิ่นยังกระชับและชัดเจนกว่าเฉลยอีก

หน้าประตูโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดมีรถจอดอยู่หลายคัน

หลัวเจี้ยนไป่มาด้วยตัวเอง พร้อมกับหัวหน้าแผนกอีกหลายคน

บางคนเคยปฏิเสธจูซินอี้มาหลายครั้ง

แต่ก่อนพวกเขาเห็นเขาทีไรก็ทำหน้าระอาใส่ทุกที

แต่ตอนนี้กลับยิ้มแย้มแจ่มใส

จูซินอี้ก็ทำเหมือนไม่เคยโดนพวกเขาทำหน้าบึ้งใส่มาก่อน รีบเดินไปต้อนรับอย่างกระตือรือร้น

“ผู้อำนวยการหลัว หัวหน้าตู้ ลำบากพวกคุณแล้วนะครับ ขอบคุณที่อุตส่าห์มากันถึงที่”

หลัวเจี้ยนไป่ยิ้มพลางจับมือกับจูซินอี้ “ไม่เหนื่อยหรอก โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดถึงจะอยู่ในสภาพที่ยากลำบาก แต่ก็ยังสามารถผลิตอัจฉริยะอย่างเย่เสี่ยวจิ่นออกมาได้ ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ”

หลัวเจี้ยนไป่ยิ้มพลางยื่นเอกสารให้จูซินอี้

จูซินอี้รีบเปิดดู มุมปากก็ยิ้มกว้างจนถึงใบหูทันที

เป็นเงินทุนที่ทางโรงเรียนขอไว้!

จูซินอี้รู้สึกตื้นตันจนน้ำตาคลอ เขาจับมือหลัวเจี้ยนไป่พลางกล่าวคำขอบคุณ

จนกระทั่งเย่เสี่ยวจิ่นเดินเข้ามา

“ท่านผู้อำนวยการเรียกหาฉันหรือคะ” เธอยิ้มทักทายผู้บริหารทุกท่านอย่างสุภาพ

จูซินอี้หันมา “ใช่ ฉันเรียกเธอมาเอง”

เขาแนะนำหลัวเจี้ยนไป่ให้เย่เสี่ยวจิ่น “นี่คือผู้บริหารจากกรมการศึกษา ผู้อำนวยการหลัว”

“ครั้งนี้เธอสอบได้ดี เขาเลยตั้งใจมามอบป้ายผ้าให้พวกเราด้วยตัวเอง”

เย่เสี่ยวจิ่นเคยพบหน้าหลัวเจี้ยนไป่มาก่อน เธอรู้ว่าเขาเป็นคนเจ้าเล่ห์และรู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา การติดต่อกับคนแบบนี้มีทั้งข้อดีและข้อเสีย

“ท่านผู้อำนวยการหลัว”

เห็นเย่เสี่ยวจิ่นแสดงท่าทีเย็นชา หลัวเจี้ยนไป่ก็ไม่ได้ถือสา

เธอเป็นคนของเฉิงซิงไห่ ถ้าดึงตัวมาเป็นพวกได้ง่ายๆ เขาถึงจะรู้สึกแปลกใจ

หลังจากพูดคุยกันอีกสองสามประโยค หลัวเจี้ยนไป่ก็พาคนของเขากลับไป

ก่อนจะกลับ พวกเขาให้ผู้ช่วยช่วยแขวนป้ายผ้าไว้ที่หน้าประตูโรงเรียน

ตัวอักษรสีทองบนป้ายผ้าสีแดงดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

จูซินอี้ยิ้มอย่างมีความสุข “โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดของเราไม่ได้แขวนป้ายผ้าแบบนี้มานานแล้ว”

น้ำตาคลอที่หางตาของเขา ขณะหวนคิดถึงความหลัง

อู๋เหม่ยฉีปลอบใจ “ผู้อำนวยการคะ โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดจะต้องดีขึ้นเรื่อย ๆ ค่ะ”

เย่เสี่ยวจิ่นเงยหน้ามองป้ายผ้าที่หน้าประตูโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด พยักหน้าเห็นด้วย

ป้ายผ้าที่ถูกแขวนไว้ที่หน้าประตูโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดทำให้คนที่เดินผ่านไปมาต่างเหลียวมองขึ้นไปบ่อยครั้ง

ครูและนักเรียนทั้งโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดต่างรู้สึกยินดี แต่ครูและนักเรียนจากโรงเรียนอื่นกลับไม่ได้มีความรู้สึกดีแบบนั้น

พวกเขารู้สึกอัดอั้นตันใจที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดซึ่งแต่ก่อนเคยถูกเหยียบย่ำมาตลอด ได้กลับมาเหนือกว่าพวกเขา

แม้จะไม่ถึงขั้นโมโหจนขว้างปาข้าวของเหมือนติงเหวินเหว่ย แต่สีหน้าก็ไม่ได้ดูดีขึ้นเท่าใด

ผลการแข่งขันจะถูกประกาศอย่างเป็นทางการในอีกห้าวัน

การที่ผู้บริหารจากกรมการศึกษาไปมอบป้ายให้กับโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดด้วยตัวเองในวันถัดไป นับว่าให้เกียรติโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดอย่างมาก ทำให้โรงเรียนอื่น ๆ ไม่กล้าดูถูกโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดไปชั่วขณะ

หลัวเจี้ยนไป่ได้ดูคำตอบของเย่เสี่ยวจิ่นแล้วถึงได้วางใจไปมอบป้าย

เรื่องนี้มีคนในกรมรู้เพียงไม่กี่คน

คนที่รับผิดชอบตรวจสอบผลการแข่งขันขั้นสุดท้ายชื่อติงชุนเซิง เขามีชื่อเสียงในด้านความเคร่งครัดในการทำงาน และได้ไต่เต้าจากระดับล่างขึ้นมาจนถึงตำแหน่งหัวหน้าแผนก นับว่ามีความสามารถอยู่ไม่น้อย

เขาตั้งใจเลือกกระดาษคำตอบของเย่เสี่ยวจิ่นมาตรวจดู เปรียบเทียบกับเฉลยทีละตัวอักษร

เมื่อเห็นบางอย่าง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

ในห้องตรวจข้อสอบยังมีคนอื่น ๆ ที่กำลังตรวจสอบขั้นสุดท้ายอยู่ด้วย

ติงชุนเซิงเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวกวาดมองคนอื่น ๆ ในห้องตรวจข้อสอบ แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติใด

คนที่นั่งใกล้ติงชุนเซิงที่สุดเห็นสีหน้าไม่ค่อยดีของเขา จึงถามอย่างระมัดระวัง “หัวหน้าติง มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?”

ติงชุนเซิงมองกระดาษคำตอบในมือ สีหน้าย่ำแย่มาก

เขารีบพับกระดาษใส่กระเป๋าเอกสารอย่างรวดเร็ว ไม่ได้อธิบายอะไร เพียงแต่พูดว่า “พวกคุณตรวจต่อไปก่อน ผมออกไปธุระสักครู่ เดี๋ยวกลับมา”

ตามกฎแล้วเขาไม่ควรนำกระดาษคำตอบของนักเรียนออกไปข้างนอก

แต่เรื่องครั้งนี้มันร้ายแรงเกินไปแล้ว

ติงชุนเซิงเดินตรงไปที่ห้องทำงานของหลัวเจี้ยนไป่ เคาะประตูหลายครั้ง จนกระทั่งได้ยินเสียงตอบรับจากข้างในว่า “เชิญเข้ามา”

หลัวเจี้ยนไป่กำลังยุ่งอยู่ แต่ก็แอบเงยหน้าขึ้นมามอง พอเห็นว่าเป็นติงชุนเซิงก็ก้มหน้าลงทำงานต่อ พลางพูดว่า “หัวหน้าแผนกติง ตอนนี้คุณน่าจะยุ่งกับการตรวจทานข้อสอบอยู่ไม่ใช่หรือ ทำไมถึงมีเวลามาที่ห้องทำงานผมล่ะ”

“ผู้อำนวยการหลัว ช่วยดูกระดาษคำตอบนี้หน่อยครับ”

หลัวเจี้ยนไป่ได้ยินน้ำเสียงหนักอึ้งในคำพูดของเขา จึงหยุดมือจากงานที่ทำอยู่ เปิดกระดาษคำตอบออกดู สายตาก็สะดุดเข้ากับชื่อที่อยู่มุมบนซ้ายทันที

“คำตอบของเย่เสี่ยวจิ่นหรือ?”

“ใช่ครับ” ติงชุนเซิงพยักหน้า “ช่วยดูด้านล่างให้ละเอียดหน่อยครับ”

หลัวเจี้ยนไป่กางกระดาษออกอ่านต่อ คิ้วที่เคยเรียบตรงค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ฟาดกระดาษคำตอบลงบนโต๊ะอย่างแรงด้วยความโกรธที่พยายามกลั้นไว้!

“ผมเคยดูคำตอบของเย่เสี่ยวจิ่นมาก่อน มันไม่ใช่ฉบับนี้แน่นอน!”

ทั้งสองสบตากันนิ่ง

ทุกคนพูดขึ้นพร้อมกัน

“มีคนสลับกระดาษคำตอบของเย่เสี่ยวจิ่น”

ติงชุนเซิงพูดว่า “ผู้อำนวยการหลัว ผมขอสาบาน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผมเลย”

เขาเม้มริมฝีปาก “ผมกับติงเหวินเหว่ยจากโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งเป็นญาติห่าง ๆ จริง แต่บ้านผมยากจน ครอบครัวพวกเขาไม่เคยสนใจพวกเรา ไม่ได้ติดต่อกันมานานแล้ว”

หลัวเจี้ยนไป่ไม่ได้สงสัยติงชุนเซิงเลย

ถ้าติงชุนเซิงเป็นคนทำจริง เขาคงไม่เอากระดาษคำตอบมาหาตนแล้ว แค่เอาไปติดประกาศเลย

พอมีคนพบว่าคำตอบของเย่เสี่ยวจิ่นมีข้อผิดพลาด คนที่เสียหน้าก็ไม่ใช่แค่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด แต่รวมถึงตัวเขาด้วย

พอคิดได้แบบนี้ สีหน้าของหลัวเจี้ยนไป่ก็ยิ่งดูน่ากลัวขึ้น

กัดฟันตบโต๊ะ “สืบ ต้องสืบให้ถึงที่สุด ฉันอยากรู้นักว่าใครมันกล้าขนาดนี้ถึงได้ทำเรื่องใหญ่แบบนี้ในสำนักงาน!”

ในสำนักงานมีกล้องวงจรปิดติดอยู่ หลังจากหลัวเจี้ยนไป่สงบสติอารมณ์ได้แล้ว ก็พูดเสียงเข้ม “หัวหน้าแผนกติง เรื่องนี้อย่าเพิ่งเล่าให้ใครฟัง คุณหาข้ออ้างอะไรก็ได้ไปตรวจสอบกล้องวงจรปิด ดูว่าจะพบอะไรบ้างไหม”

ติงชุนเซิงตอบรับว่าได้ แล้วเดินออกไป

เมื่อเขาจากไป สีหน้าของหลัวเจี้ยนไป่ก็ขมุกขมัวราวกับมีเมฆดำปกคลุม ดูน่าเกลียดอย่างที่สุด

………………………………………………………………………………………………………………………..

สารจากผู้แปล

ใครแอบสลับคำตอบ พยายามมันทุกวิถีทาง เก็บมันทุกดอกเลยนะ ขอให้โดนจับได้ไวๆ เถอะ

ไหหม่า(海馬)

………………..