ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 513 คะแนนเต็มครั้งแรกในประวัติศาสตร์

บทที่ 513 คะแนนเต็มครั้งแรกในประวัติศาสตร์

………………..

บทที่ 513 คะแนนเต็มครั้งแรกในประวัติศาสตร์

โจวมู่จื๋อรู้สึกอับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

เขารู้สึกว่าทุกคนกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ

ไม่เพียงแต่อาจารย์เท่านั้น แม้แต่นักเรียนทุกคนที่อยู่ในที่นั้นก็ดูเหมือนจะดูถูกเขา

อาจารย์คนหนึ่งเห็นบรรยากาศตึงเครียด จึงรีบออกมาพูดแก้สถานการณ์

“ยังเหลืออีกสามข้อที่ยังไม่ได้ตรวจ พวกเรามาตรวจข้อสอบกันต่อดีกว่า”

สายตาของทุกคนจึงหันไปมองที่กระดานข้อสอบ

โจวมู่จื๋อลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เช็ดเหงื่อที่หน้าผากออก

เมื่อเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นรอยยิ้มที่มุมปากของเย่เสี่ยวจิ่น

ร่างกายของเขาแข็งทื่อไปชั่วขณะ รู้สึกราวกับว่าตัวเองถูกเปิดเผยไปทั้งร่าง

กลัวว่าจะเกิดเรื่องน่าขบขันขึ้นมาอีก

อี้ซือหรานเคยได้ยินอู๋เหม่ยฉีพูดถึงเย่เสี่ยวจิ่น

รู้ว่าเธอเป็นคนฉลาด

เมื่อก่อนคิดแค่ว่าถึงจะฉลาดก็คงไม่ต่างจากนักเรียนเก่ง ๆ ในโรงเรียนเดียวกัน แต่หลังจากที่ได้ดูโจทย์ทั้งห้าข้อแล้ว อี้ซือหรานก็เปลี่ยนความคิดที่มีต่อเย่เสี่ยวจิ่นไปโดยสิ้นเชิง

แม้ว่าโจทย์ทั้งห้าข้อจะเป็นโจทย์ระดับมัธยมปลาย ไม่ได้เกินหลักสูตร แต่กระบวนการแก้โจทย์ของเย่เสี่ยวจิ่นกลับแฝงไปด้วยความรู้ระดับมหาวิทยาลัย

เธอไม่เพียงแค่ใช้ความรู้ระดับมหาวิทยาลัยได้ แต่ยังประยุกต์ใช้ได้อย่างคล่องแคล่ว

อี้ซือหรานรู้สึกตกใจ

คณาจารย์จากโรงเรียนอื่น ๆ ก็มีสีหน้าตกตะลึงเช่นกัน

อาจารย์บางคนได้ดูโจทย์ที่เหลืออีกสามข้อจนครบแล้ว

ทุกคนมีสีหน้างุนงง

สามข้อนี้ ไม่มีขั้นตอนไหนผิดเลยสักขั้นตอนเดียว?!

ถูกต้องทั้งหมดเลยหรือ?!

โจวมู่จื๋อเพิ่งดูโจทย์ครบทุกข้อ ม่านตาเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย พึมพำในปากว่า “ไม่ ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้หรอก หล่อนจะถูกทั้งหมดได้ยังไง คะแนนเต็มเนี่ยนะ หล่อนจะได้คะแนนเต็มได้ยังไง…”

แม้จะไม่อยากยอมรับอย่างที่สุด แต่คณาจารย์ทุกคนต่างตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำอีกหลายรอบ และสรุปว่าไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่จุดเดียว เป็นคะแนนเต็มจริง ๆ

อี้ซือหรานมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า

เมื่อเห็นว่าอาจารย์คนอื่น ๆ ไม่มีใครยอมหยิบชอล์ก หล่อนจึงยิ้มน้อยๆ แล้วทำเครื่องหมายถูกบนกระดาน

อาจารย์ที่รับผิดชอบการคัดลอกได้คัดลอกโจทย์ทั้งหมดเสร็จแล้ว

นักเรียนที่เหลืออีกสี่คนจากโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดก็เขียนเสร็จแล้วเช่นกัน

โจวมู่จื๋อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ราวกับเจอฟางข้าวช่วยชีวิต เขาพูดอย่างดีใจว่า “เย่เสี่ยวจิ่นเป็นแค่เคสพิเศษ ผมรู้ดีถึงระดับเฉลี่ยของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด พวกเขาเป็นแค่กลุ่มขยะทั้งนั้น”

ข้อแรกถูก

ข้อสองถูก

ข้อสามผิดหนึ่งข้อย่อย

ข้อสี่เขียนขั้นตอนผิดไปหนึ่งขั้น

ข้อห้าลายมือหวัดเกินไป เขาหักสองคะแนนในส่วนความเรียบร้อย

คะแนนรวมเท่ากับเจ็ดสิบเก้าคะแนน

เมื่อโจวมู่จื๋อคำนวณคะแนนออกมาได้เท่านี้ รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้างทันที

เจ็ดสิบเก้า?

เป็นไปได้อย่างไรที่จะได้เจ็ดสิบเก้าคะแนน?!

เขาต้องคิดผิดแน่ ๆ!

“เป็นไปไม่ได้”

“ไม่ใช่ว่านักเรียนโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดเป็นพวกเศษเดนทั้งนั้นหรอกหรือ? จะเป็นไปได้ยังไงที่จะทำคะแนนได้เจ็ดสิบเก้า?”

จูซินอี้ก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน

จางเจี๋ยเซินปกติเรียนคณิตศาสตร์ไม่เก่ง แต่พอมาทำโจทย์คณิตศาสตร์โอลิมปิก กลับทำได้ดีมาก

แม้ในใจจะตกใจ แต่เขาก็ไม่แสดงออกทางสีหน้า

หลังที่เคยงอก็ตั้งตรงขึ้นมา

ไม่ต้องพูดถึงนักเรียนโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดอีกสามคนที่เหลือเลย

โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดครั้งนี้มีคนได้คะแนนเต็มหนึ่งคน

อีกหนึ่งคนได้เจ็ดสิบเก้าคะแนน

นับว่าเพียงพอให้โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดได้ชูหน้าชูตาแล้ว!

ติงเหวินเหว่ยหน้าตาดำทะมึนราวกับหยดหมึก เขาทนดูต่อไปไม่ไหว แค่นเสียงในลำคออย่างแรงแล้วเดินจากไป

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง “นั่น ติงเหวินเหว่ยใช่ไหม?”

แล้วก็หัวเราะออกมาดังลั่น “คงอยากแอบมาดูโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดของเราขายหน้าสินะ ที่ไหนได้ตัวเองกลับเป็นฝ่ายขายหน้าซะเอง”

จูซินอี้หัวเราะจนน้ำตาไหล

ทางด้านแท่นที่สาม

ฉินเฟิงได้หกสิบคะแนน

แท่นที่สอง หนิงอวี่ได้สามสิบคะแนน

แท่นที่หนึ่ง หยางกั๋วหัวได้ยี่สิบแปดคะแนน

โจวมู่จื๋อที่แทบจะเสียสติอยู่แล้ว ในที่สุดก็ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ ดวงตาฉายแววว่า ‘ฉันรู้อยู่แล้วไม่มีผิด’

“ฉันรู้อยู่แล้วว่าโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดไม่มีทางเทียบโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งได้หรอก”

คณาจารย์คนอื่น ๆ ต่างมองเขาด้วยความคิดที่แตกต่างกันไป

แต่การแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกระดับมัธยมปลายครั้งนี้ เย่เสี่ยวจิ่นจากโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดกลับทำคะแนนเต็ม

ด้วยคะแนนที่สูงขนาดนี้ ผู้นำจากกรมการศึกษาจะต้องให้ความสนใจเป็นพิเศษอย่างแน่นอน

เมื่อถึงตอนนั้น ทรัพยากรทางการศึกษาจะต้องโน้มเอียงมาทางโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดอย่างแน่นอน

อี้ซือหรานมองหาเย่เสี่ยวจิ่นในฝูงชน

เด็กคนนี้แม้จะมีความสูงที่ไม่โดดเด่นในฝูงชน แต่ไม่รู้ทำไม กลับดูเหมือนนกกระเรียนท่ามกลางฝูงไก่ ทำให้ผู้คนสังเกตเห็นได้ในแวบแรก

อี้ซือหรานเม้มริมฝีปาก ในใจมีลางสังหรณ์อย่างแรง

การจัดอันดับโรงเรียนมัธยมปลายของเมืองซิงเฉิงคงจะต้องมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่แล้ว

หลังจากติงเหวินเหว่ยกลับมาที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่ง เขาก็แทบจะทำลายห้องทำงานให้พังพินาศ

หม่ากั๋วชิ่งและคนอื่น ๆ ต่างรอฟังข่าวดีจากติงเหวินเหว่ย แต่ไม่คิดว่าเมื่อเขากลับมา กลับทำหน้าบึ้งตึงและทุบถ้วยชาที่เขาชอบที่สุดจนแตก

หม่ากั๋วชิ่งและคนอื่น ๆ พลันอึดอัดใจ ต่างพากันอ้างเหตุผลกลับไปโรงเรียนของตัวเอง

แม้ว่ายุคนี้จะยังไม่มีอินเทอร์เน็ต แต่ทุกคนมีปากมีเสียง หลังพูดต่อ ๆ กันไป ไม่นานข่าวก็แพร่กระจายออกไป

นักเรียนมัธยมปลายทุกโรงเรียนในเมืองซิงเฉิงต่างรู้ว่าเย่เสี่ยวจิ่นจากโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด ได้คะแนนเต็มในการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกระดับมัธยมปลาย

เมืองซิงเฉิงจัดการแข่งขันคณิตศาสตร์ขั้นสูงระดับมัธยมปลายมาแล้วกว่าสิบครั้ง ตั้งแต่ครั้งแรกจนถึงตอนนี้ ยังไม่เคยมีใครได้คะแนนเต็มมาก่อน

นี่เป็นครั้งแรกเลยทีเดียว!

ถึงขนาดผู้บริหารกรมการศึกษาต้องตื่นตัว

คราวนี้ไม่ต้องรอให้เฉิงซิงไห่เอ่ยปาก หลัวเจี้ยนไป่กวาดตามองรายชื่อ เห็นชื่อเย่เสี่ยวจิ่นก็สั่งผู้ช่วยให้เตรียมป้ายผ้าทันที

ต้องให้รางวัลพิเศษกับโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดให้ยิ่งใหญ่

วันรุ่งขึ้น ป้ายผ้าจากกรมการศึกษาก็ถูกส่งมาถึงโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด

จูซินอี้กำลังหวีผมอยู่ในห้องทำงาน

เขาฮัมเพลงพลางพูดกับตัวเอง “อารมณ์ดีขึ้นมา ผมก็เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง”

อู๋เหม่ยฉีลืมเคาะประตูเพราะความดีใจ เมื่อผลักประตูเข้าไปเห็นภาพตรงหน้า หล่อนก็ปิดประตูกลับเงียบๆ และเคาะใหม่อีกครั้ง

จูซินอี้ได้ยินเสียงเคาะประตู รีบเก็บหวีแล้วทำท่าทางขึงขัง กระแอมไอเบา ๆ “เชิญเข้ามา”

อู๋เหม่ยฉีไม่แสดงสีหน้าผิดปกติใด ๆ ทำเหมือนไม่เห็นอะไรเมื่อครู่

หล่อนกลั้นความดีใจพูดว่า “ท่านผู้อำนวยการคะ สำนักงานการศึกษาเอาป้ายผ้ามาให้พวกเรา พวกเขายังรออยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนค่ะ!”

ดวงตาของจูซินอี้เป็นประกาย

“ผู้บริหารจากสำนักงานการศึกษามาด้วยหรือ?!”

“ใช่ค่ะ ทุกคนรออยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน!”

จูซินอี้รีบเดินออกไปด้านนอก พูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ทำไมไม่เชิญผู้บริหารเข้ามาล่ะ จะให้คนรอที่หน้าประตูได้ยังไง”

“ฉันเชิญแล้วค่ะ แต่ผู้บริหารไม่ยอมเข้ามา บอกว่าจะยืนรออยู่ข้างนอกสักพัก เพื่อให้เกียรติโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดของพวกเรา”

จูซินอี้ได้ยินแบบนั้นก็เข้าใจทันที

นี่คือผู้บริหารจากสำนักงานการศึกษาตั้งใจให้เกียรติพวกเขา!

“ฉันให้นักเรียนไปตามหล่อนที่ห้องสมุดตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ” อู๋เหม่ยฉีพูดด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

นักเรียนทั่วไปถ้าได้ผลการเรียนดีขนาดนี้ ก็คงจะภูมิใจหรือไม่ก็หยิ่งผยองไปบ้าง

แต่เย่เสี่ยวจิ่นกลับทำเหมือนแค่ดื่มน้ำเพิ่มอีกอึกหนึ่ง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ทำอะไรที่ควรทำต่อไปตามปกติ

หลังกลับมาจากโรงยิมแล้ว เธอก็มุ่งหน้าไปที่ห้องสมุดทันที

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

ตำแหน่งหรือจะอยู่ยั้งยืนยงเท่าตำนาน ทีนี้ดังทั่วเมืองแล้วจิ่นเป่า

ไหหม่า(海馬)

………………..