ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 511 ข้อที่สองผิดหรือ?

บทที่ 511 ข้อที่สองผิดหรือ?

………………..

บทที่ 511 ข้อที่สองผิดหรือ?

กระดานมีขนาดใหญ่พอที่จะเขียนโจทย์ทั้งห้าข้อได้อย่างครบถ้วนโดยไม่มีข้อผิดพลาด

เย่เสี่ยวจิ่นวางแผนในหัวเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ เขียนข้อแรก

ทันทีที่เธอลงมือเขียน บรรยากาศก็เปลี่ยนไป

ราวกับว่าผู้คนและสิ่งแวดล้อมรอบข้างหายไปจากโลกของเธอ เหลือเพียงแค่โจทย์เท่านั้น

เสียงชอล์กขีดบนกระดานดังกังวานไม่หยุด

ทุกตัวอักษรที่เธอเขียนแทบไม่มีความลังเลใด ๆ เขียนอย่างต่อเนื่องในคราวเดียว

ตัวอักษรที่เขียนด้วยชอล์กนั้นเป็นระเบียบและหนักแน่น มีความคมชัด แฝงไว้ด้วยบุคลิกอันโดดเด่น

นักเรียนที่เมื่อครู่ยังคิดจะเยาะเย้ยเธอ พอกะพริบตาแล้วเห็นกระดานเต็มไปด้วยวิธีการแก้โจทย์ ก็ถึงกับพูดไม่ออกเหมือนไก่ถูกบีบคอ

ใบหน้าเต็มไปด้วยความตะลึง

เพียงแค่หนึ่งนาที ก็เขียนข้อแรกเสร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว?

ทำไมพวกเขาถึงรู้สึกว่าเย่เสี่ยวจิ่นแก้โจทย์โดยไม่จำเป็นต้องคิดเลย

ราวกับว่ามีเฉลยคำตอบที่ถูกต้องวางอยู่ตรงหน้าเธอ แค่ลอกตามก็พอ

แต่จะมีเฉลยได้อย่างไรกัน?

นักเรียนจากโรงเรียนอื่น ๆ ต่างรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาพร้อมกัน

โดยเฉพาะนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่ง

พวกเขารู้สึกหวั่นกลัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

เย่เสี่ยวจิ่นที่พวกเขาดูถูก ทำข้อสอบได้เร็วถึงขั้นน่าสะพรึงกลัว

ถ้าการแข่งขันครั้งนี้โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดได้ที่หนึ่งจริง ๆ พวกเขาคงขายหน้าหมด…

ติงเหวินเหว่ยผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งก็มาด้วย เขาไม่ได้นำทีมมาอย่างเปิดเผย แต่รออยู่ในรถบัสของโรงเรียน

รอให้นักเรียนทุกโรงเรียนเข้าสนามและเริ่มการแข่งขันแล้วค่อยย่องเข้ามาแอบดูอยู่ตรงมุมห้อง คอยสังเกตความเคลื่อนไหวของจูซินอี้

จูซินอี้ทุ่มความสนใจทั้งหมดอยู่ที่เย่เสี่ยวจิ่น เขาฝากความหวังทั้งหมดไว้กับเธอ

ตอนนี้เขากำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น จ้องมองโต๊ะหมายเลขห้าอย่างกระวนกระวาย

เย่เสี่ยวจิ่นทำโจทย์ข้อที่สองเสร็จแล้ว

เวลาผ่านไปเพียงห้านาที

หยางกั๋วหัวและหนิงอวี่ดูเหมือนจะยอมแพ้ไปครึ่งหนึ่งแล้ว แต่ฉินเฟิงและจางเจี๋ยเซินยังคงพยายามต่อไป

ระบบเห็นเธอเขียนโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย จึงพูดด้วยน้ำเสียงพึงพอใจ [โฮสต์ เธอโตขึ้นแล้ว]

ราวกับเห็นลูกของตัวเองเติบโตขึ้นจนเป็นผู้ใหญ่

เย่เสี่ยวจิ่นยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้โต้เถียงกับระบบ

ในเมื่อต้องการสร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด ก็ต้องทำให้เต็มที่

เธอเก็บรอยยิ้ม มือเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบนกระดาน

เสียงรบกวนรอบข้างถูกตัดขาดไปหมด

เธอวางชอล์กที่เหลือความยาวเพียงหนึ่งเซนติเมตรลง

หันตัวเงยหน้าขึ้น ดวงตางดงามสะกดใจแฝงไว้ด้วยความเย็นชาไม่แยแส

“ฉันเขียนคำตอบเสร็จแล้วค่ะ”

ในจังหวะที่เธอหันหลัง หัวใจของติงเหวินเหว่ยก็กระตุกวูบ

จูซินอี้ดีใจจนลุกขึ้นยืนทันที

เขาร้องตะโกนอย่างห้ามไม่อยู่ “เย่เสี่ยวจิ่น เธอเก่งที่สุดเลย!”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น มุมปากของเย่เสี่ยวจิ่นก็กระตุกเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่

คณะกรรมการด้านล่างต่างตกตะลึง อาจารย์ชายคนหนึ่งในนั้นดันแว่นตาอย่างไม่อยากเชื่อ

ดวงตาเป็นประกายวาบ “เธอแน่ใจนะว่าตอบเสร็จแล้ว?”

“ฉันแน่ใจค่ะ” เย่เสี่ยวจิ่นพยักหน้าอย่างเรียบเฉย ก้าวถอยไปข้างๆ เพื่อให้กรรมการตรวจดูคำตอบ

อาจารย์จากโต๊ะอื่น ๆ ก็เดินมารวมตัวกันหนึ่งถึงสองคน

จางเจี๋ยเซินสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวทางนี้ สายตาพลันจับจ้องที่เย่เสี่ยวจิ่น ดวงตาวาววับ มุมปากยกยิ้มบาง

เขาจ้องมองเธออยู่หลายวินาที ก่อนจะละสายตาไปอย่างเรียบเฉย

เมื่อเย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกถึงสายตาและหันไปมอง จางเจี๋ยเซินก็ก้มหน้าทำโจทย์ต่อแล้ว

หรือว่าเธอจะรู้สึกไปเอง?

เย่เสี่ยวจิ่นกวาดตามองกระดานคำตอบของจางเจี๋ยเซินสองสามครั้งด้วยความประหลาดใจ

คนคนนี้…

น่าสนใจทีเดียว

ที่หน้ากระดานคำตอบโต๊ะหมายเลขห้า

คณาจารย์เจ็ดแปดคนยืนล้อมอยู่หน้ากระดานคำตอบ กำลังตรวจเทียบกับเฉลยทีละขั้น

เขาเป็นอาจารย์ที่มีประสบการณ์มากที่สุดในโต๊ะหมายเลขห้า จึงเป็นธรรมดาที่จะยืนอยู่แถวหน้าสุด

เขากอดอกพลางกวาดตามองจากขั้นตอนแรกลงไป

ตรวจสอบอย่างละเอียดเทียบกับเฉลย

หลังจากตรวจข้อแรกเสร็จ ในใจก็เริ่มรู้สึกหวั่นไหว

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ ไม่มีผิดแม้แต่ขั้นตอนเดียว?

โจวมู่จื๋อสงบจิตใจลง ปลอบใจตัวเองว่าข้อต่อไปต้องผิดแน่ ๆ รีบดูข้อถัดไปทันที

โจทย์ข้อที่สองนั้นเริ่มเกี่ยวข้องกับความรู้ระดับมหาวิทยาลัยแล้ว

โจวมู่จื๋อรู้สึกใจเย็นลงมาก ค่อย ๆ เทียบคำตอบทีละขั้น

เมื่อเห็นว่าคำตอบของเย่เสี่ยวจิ่นไม่ตรงกับเฉลย เขาก็ชี้ด้วยความตื่นเต้น!

“ข้อที่สองของหล่อนผิด!”

“ถึงคำตอบจะถูก แต่ใครจะรู้ล่ะว่าเธอไม่ได้เดาถูกโดยบังเอิญ”

“เราต้องเข้มงวดกับทัศนคติในการแก้โจทย์คณิตศาสตร์ ถึงคำตอบจะถูกแต่ถ้ากระบวนการผิดก็ใช้ไม่ได้”

“ยิ่งไปกว่านั้น ในการแข่งขันครั้งนี้ของเรา สิ่งสำคัญที่สุดคือดูกระบวนการแก้โจทย์ ถ้ากระบวนการผิดก็ต้องหักคะแนน”

พูดจบ โจวมู่จื๋อก็ยิ้มกว้างพลางเดินไปหยิบชอล์กสีแดง เตรียมจะกากบาทที่ข้อสอง

เย่เสี่ยวจิ่นยืนอยู่ด้านข้าง ฟังเสียงของโจวมู่จื๋อที่ฟังดูตื่นเต้นขึ้นเรื่อย ๆ

อาจารย์คนนี้ สมองมีปัญหาหรือเปล่านะ?

เธอไม่ได้รีบเอ่ยปาก แต่กวาดสายตามองหน้าอาจารย์คนอื่น ๆ ก่อนจะหยุดมองที่อาจารย์หญิงคนหนึ่ง

อี้ซือหรานไม่ได้สังเกตเห็นสายตานั้น หล่อนเพียงขมวดคิ้วพลางเปรียบเทียบข้อสอบข้อที่สองกับเฉลยไม่หยุด

อาจารย์คนอื่น ๆ ต่างรู้ดีว่าโจวมู่จื๋อเป็นอาจารย์อาวุโสของโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่ง และได้รับความไว้วางใจจากผู้อำนวยการติงเหวินเหว่ย พวกเขาจึงมีความคิดที่จะเอาใจอยู่บ้าง

เมื่อโจวมู่จื๋อพูดขึ้น อาจารย์เหล่านี้ก็รีบพากันเห็นด้วย

“พวกเราให้คะแนนตามขั้นตอน ข้อใหญ่หนึ่งข้อยี่สิบคะแนน หล่อนตอบถูก เราให้หล่อนได้สองคะแนน”

“ฉันก็คิดแบบนั้น มากสุดสองคะแนน ไม่ควรให้มากกว่านี้”

โจวมู่จื๋อถือชอล์กไว้ พลางคำนวณในใจ

เพิ่งดูแค่ข้อสอง เย่เสี่ยวจิ่นก็ถูกหักไปสิบแปดคะแนนแล้ว

ข้อต่อ ๆ ไปคงเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีข้อผิดพลาดเลย

คราวนี้โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งของพวกเขาได้ที่หนึ่งแน่นอน!

โจวมู่จื๋อดีใจจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ แต่ก็พยายามกลั้นความยินดีพลางพูดว่า “งั้นก็ตามที่ทุกคนว่า ข้อสองให้หล่อนสองคะแนน”

ขณะที่พูดจบ ชอล์กสีแดงก็แตะลงบนกระดานเพื่อเตรียมให้คะแนน

ในตอนนั้น อี้ซือหรานก็เอ่ยขึ้นทันที

“อาจารย์โจว รอก่อนค่ะ”

โรงเรียนมัธยมหมายเลขหกดีกว่าโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดแค่นิดหน่อย ทำให้โจวมู่จื๋ดูถูกอาจารย์จากโรงเรียนมัธยมหมายเลขหกอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น อี้ซือหรานยังเป็นครูผู้หญิงอีก

สีหน้าเขาไม่สู้ดีนัก แสดงความโกรธที่ถูกขัดจังหวะ “อาจารย์อี้มีอะไรจะพูดหรือ? รีบ ๆ พูดมา อย่ามาเสียเวลาตรวจข้อสอบของพวกเรา”

อี้ซือหรานชินกับการถูกปฏิบัติแบบนี้มานานแล้ว จึงไม่ใส่ใจกับท่าทีของโจวมู่จื๋อเลยสักนิด

หล่อนยกมือชี้ไปที่โจทย์ข้อที่สองบนกระดาน

น้ำเสียงสงบนิ่ง “อาจารย์โจว ฉันแนะนำว่าคุณควรดูกระบวนการแก้โจทย์ของเย่เสี่ยวจิ่นให้ดี ๆ อีกครั้ง แม้การแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกระดับมัธยมปลายครั้งนี้จะไม่ใช่การแข่งขันใหญ่อะไร แต่ถ้าคุณตรวจข้อสอบผิดในการแข่งขันระดับนี้…”

หล่อนยิ้มเย็นชาพลางเหยียดมุมปาก “มันก็จะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของคุณอย่างมากนะคะ”

หล่อนกำลังบอกว่าโจวมู่จื๋อตรวจข้อสอบผิดงั้นหรือ?

โจวมู่จื๋อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ความโกรธจะพลุ่งพล่านขึ้นในใจ

เขามองไปที่อี้ซือหรานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวง “คุณหมายความว่ายังไง?!”

……………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

ตรวจดูดีๆ นะอาจารย์ ตรวจผิดแล้วเดี๋ยวตัวเองจะขายหน้าแทน

ไหหม่า(海馬)

………………..