ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 510 โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดถูกจับตามอง ....................

บทที่ 510 โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดถูกจับตามอง

………………..

บทที่ 510 โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดถูกจับตามอง

หยางกั๋วหัวได้ยินเสียงเยาะเย้ยเหล่านั้นก็ก้มหน้างุดลง

หนิงอวี่ก็ก้มหน้าเช่นกัน ร่างอวบสั่นเทาเล็กน้อย

ส่วนจางเจี๋ยเซินส่งสายตาดุดันมองไปรอบ ๆ

นักเรียนที่ขี้ขลาดบางคนเมื่อสบตากับเขา ก็ตกใจจนไม่กล้าพูดอะไร

ฉินเฟิงตบไหล่หยางกั๋วหัวเพื่อปลอบใจ “ไม่เป็นไร อย่าตื่นตระหนก”

นักเรียนโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดมักถูกนักเรียนโรงเรียนอื่นดูถูกมาตลอด

สายตาประหลาดเหล่านี้ทำให้พวกเขารู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

พวกครูจากโรงเรียนเหล่านั้นก็ไม่ห้ามปราม ปล่อยให้คนพวกนี้นินทาว่าร้ายไปเรื่อย

หยางกั๋วหัวกับหนิงอวี่เป็นคนค่อนข้างเก็บตัวและมีปมด้อย จึงยืนก้มหน้าอยู่ด้านหลังไม่พูดอะไร

เย่เสี่ยวจิ่นมองเขาแวบหนึ่ง แล้วยิ้มบาง ๆ

หมอนี่แต่งตัวเหมือนนักเลงตัวน้อย แต่กลับมีจิตใจที่ละเอียดอ่อน

ผ่านไปประมาณสิบนาที ประตูโรงยิมก็เปิดออกจากด้านใน

ลำดับการเข้าสนามเริ่มจากโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งก่อน

สุดท้ายจึงถึงคิวของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด

นักเรียนจากโรงเรียนอื่นต่างเดินผ่านหน้านักเรียนโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดอย่างยโสโอหัง จางเจี๋ยเซินเห็นเช่นนั้นจึงเลียฟันกราม พลางยิ้มกึ่งเยาะหยัน

สุดท้ายจึงถึงคิวของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด

ที่นั่งของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดถูกจัดไว้ที่มุมห้อง

จูซินอี้แทบจะรักษารอยยิ้มบนใบหน้าไว้ไม่อยู่

เจ้าหน้าที่ทำสีหน้าละอายใจ “ขอโทษจริง ๆ ครับ โดยปกติแล้วโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดไม่เคยมาร่วมการแข่งขันนี้ ทุกปีที่ผ่านมาเราเลยไม่ได้เตรียมที่นั่งไว้…”

ลำดับการแข่งขันตัดสินด้วยการจับสลาก

จูซินอี้ไปจับสลากก่อน กลับมาแล้วสีหน้ายิ่งดำมืดกว่าเดิม

ฉินเฟิงเป็นคนช่างพูดที่สุด อดถามไม่ได้ “ผอ.ครับ เป็นยังไงบ้าง”

จูซินอี้กางมือออก เผยให้เห็นแท่งไม้ไผ่ในมือ

ด้านบนเขียนเลข “10”

“พวกเราเป็นกลุ่มที่สิบเหรอ?”

“ครั้งนี้มีโรงเรียนที่เข้าร่วมแค่สิบโรงเรียนเท่านั้น”

จูซินอี้พูดต่อ “ครั้งนี้ในคณะกรรมการไม่มีครูจากโรงเรียนของเรา โรงเรียนอื่น ๆ ก็รวมหัวกันจ้องจะเล่นงานโรงเรียนหมายเลขเจ็ด พวกเขาต้องหาทางจับผิดให้ได้แน่ ๆ”

“พวกเขาจงใจให้เราอยู่กลุ่มสุดท้าย เพื่อจะได้ดูพวกเราขายหน้าพร้อมกัน” จูซินอี้หัวเราะขื่น ๆ

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ยังไงก็ตาม พวกเธอต้องพยายามทำทุกขั้นตอนของโจทย์ให้ถูกต้อง ไม่อย่างนั้น…”

สิ่งที่เขากังวลตอนนี้คือเย่เสี่ยวจิ่น

ครูจากโรงเรียนอื่น ๆ ต่างรู้ดีว่าเขาอาศัยเย่เสี่ยวจิ่นในการพลิกฟื้นโรงเรียนหมายเลขเจ็ด พวกเขาจะต้องจับจ้องเธอเป็นพิเศษแน่นอน

ถ้าเกิดผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว พวกเขาก็จะต้องไม่ปล่อยไปง่าย ๆ แน่

“เสี่ยวจิ่น ทำให้ดีที่สุดนะ”

เย่เสี่ยวจิ่นพยักหน้า แสดงว่าเธอเข้าใจสิ่งที่จูซินอี้กังวล

สนามการแข่งขันถูกจัดขึ้นที่ด้านข้างของโรงยิม

คณะกรรมการทั้งยี่สิบคนนั่งรวมกัน ด้านหน้ามีเวทียกสูง บนเวทีมีกระดานโจทย์ติดตั้งอยู่

มีโต๊ะสำหรับตอบคำถามทั้งหมดห้าโต๊ะ คนละหนึ่งโต๊ะ

นักเรียนจากโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งเป็นกลุ่มแรกที่ขึ้นเวทีแข่งขัน

นักเรียนทั้งห้าคนต่างเชิดหน้าอกผึ่งผาย ดูท่าทางมั่นอกมั่นใจ

หลังจากจับฉลากโจทย์ นักเรียนทั้งห้าคนจากโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งเริ่มทำข้อสอบบนกระดานพร้อมกัน และวางปากกาเมื่อหมดเวลา

คณะกรรมการจัดการแข่งขันประกาศคะแนนเบื้องต้นออกมาทันที

คะแนนสูงสุดแปดสิบคะแนน ต่ำสุดเจ็ดสิบสองคะแนน

ทั้งห้าคนจากโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งมีระดับความสามารถไม่ต่างกันมาก

พอคะแนนออกมา ผู้คนรอบข้างก็เริ่มวิจารณ์กัน

“นักเรียนโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งเก่งขึ้นเรื่อย ๆ ฉันจำได้ว่าการแข่งคณิตศาสตร์โอลิมปิกครั้งที่แล้ว คะแนนสูงสุดแค่เจ็ดสิบ แต่ครั้งนี้คะแนนต่ำสุดก็ยังได้เจ็ดสิบแล้ว”

“ฉันได้ยินมาว่าปีที่แล้วโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งทุ่มเงินจ้างอาจารย์คณิตศาสตร์โอลิมปิกมาสอน อบรมมาทั้งปี แน่นอนว่าต้องต่างกันสิ”

ทุกคนพูดคุยกันถึงเรื่องนี้ ต่างก็อิจฉาโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่ง

ทั้งทรัพยากรด้านการศึกษา คุณครู และสภาพความเป็นอยู่ล้วนดีเยี่ยม

โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดอยู่ลำดับสุดท้าย ได้แต่นั่งรออยู่ในพื้นที่รอเรียก

เย่เสี่ยวจิ่นพิงพนักเก้าอี้หลับตาอยู่ตลอด ไม่รู้ว่าเธอกำลังหลับหรือทำอะไรอยู่ ดูสภาพจิตใจสงบมาก

จางเจี๋ยเซินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอก็หลับตาพักผ่อนเช่นกัน

ฉินเฟิงมองดูทั้งสองคนแล้วคิดในใจ

ทำไมสองคนนี้ถึงมีจิตใจที่สงบเยือกเย็นขนาดนี้

เย่เสี่ยวจิ่นนั้นช่างเถอะ อย่างน้อยก็มีตำแหน่งที่หนึ่งของเมืองติดตัวอยู่

แต่ผลการเรียนของจางเจี๋ยเซิน… มันย่ำแย่มากนะ

ฉินเฟิงคิดไม่ออก จึงก้มหน้าทบทวนบทเรียนแบบกระชั้นชิด

หยางกั๋วหัวกับหนิงอวี่ทั้งสองคนมีสีหน้าไม่ค่อยดี พวกเขาเครียดจนไม่รู้จะวางมือวางเท้าไว้ตรงไหน

ดูเหมือนจะทรมานมาก

หลังรอคอยอย่างยากลำบากผ่านไปสามชั่วโมงกว่า ในที่สุดก็ถึงคิวของโรงเรียนมัธยมหมายเจ็ด

หยางกั๋วหัวมีเหงื่อเย็นผุดออกทั่วตัวด้วยความประหม่า ตอนลุกขึ้นยืนยังกอดหนังสือเล่มหนาไว้ในมือ

“หยางกั๋วหัว วางหนังสือลง ห้ามเอาหนังสือขึ้นไป”

หยางกั๋วหัวชะงักฝีเท้า กอดหนังสือค้างอยู่หลายวินาที ก่อนจะวางหนังสือลง

เขากำชุดนักเรียนแน่นด้วยความประหม่า ค่อย ๆ เดินขึ้นไปอย่างเชื่องช้า

พอขึ้นไปบนเวที มือที่ถือชอล์กก็สั่นไปหมด

หนิงอวี่ก็รู้สึกประหม่าเช่นกัน

ฉินเฟิงอยู่โต๊ะสอบหมายเลขสาม จางเจี๋ยเซินอยู่หมายเลขสี่ เย่เสี่ยวจิ่นเดินไปที่หมายเลขห้าอย่างไม่เร่งรีบ

ห้าข้อคำถามจะถูกจับสลากในที่นี้ อาจารย์ที่จับสลากก็จับต่อหน้าทุกคน

ในช่วงเวลานั้น ด้านล่างเวที มีอาจารย์สองคนสลับที่นั่งกัน

“การแข่งขันครั้งนี้น่าสนใจแล้ว”

“นักเรียนจากโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดพวกนี้ไม่มีใครดูได้เลยสักคน”

“ไม่จริง มีคนหนึ่งนะ”

“หล่อนคือเย่เสี่ยวจิ่นที่โต๊ะหมายเลขห้า เป็นนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมต้นหมายเลขหนึ่งที่สอบเข้าได้เป็นอันดับหนึ่งของเมืองหวายฮว่า”

มีคนพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

ทันใดนั้นก็มีคนพูดเสริมขึ้นมา

“อันดับหนึ่งของเมืองหวายฮว่าเนี่ยนะ เก่งจังเลย”

น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

พวกนักเรียนที่เติบโตในเมืองซิงเฉิงพวกนี้ไม่เคยเห็นเย่เสี่ยวจิ่นอยู่ในสายตาเลย

พวกเขาไม่ได้สนใจเย่เสี่ยวจิ่นแม้แต่น้อย

หยางกั๋วหัวที่โต๊ะหมายเลขหนึ่งถือชอล์กด้วยมือสั่นระริก เขียนตัวเลขลงบนกระดานได้แค่ไม่กี่ตัวก็เขียนต่อไม่ได้แล้ว

คนที่ยืนดูอยู่ด้านล่างหัวเราะออกมาดัง ๆ

“ฮ่า ๆๆๆ โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดนี่เก่งจริง ๆ ส่งนักเรียนแบบนี้มาด้วย”

คำพูดเหล่านี้เหมือนเข็มที่ทิ่มแทงเข้าไปในใจของหยางกั๋วหัว

ความรู้สึกต่ำต้อยและละอายใจแผ่ซ่านไปทั่วก้นบึ้งของหัวใจจนท่วมท้นตัวเขา

ดวงตาของหยางกั๋วหัวแดงก่ำ ชอล์กในมือหักเป็นสองท่อน

หนิงอวี่ที่โต๊ะหมายเลขสองก็เช่นกัน

หล่อนเป็นคนตื่นตูมอยู่แล้ว ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ตอนนี้ในใจมีแต่ความหวาดกลัวตกประหม่า ไม่มีความคิดอะไรเหลืออยู่เลย

หล่อนจึงเขียนไม่ออกเช่นกัน

ราวกับว่าเสียงหัวเราะเยาะของนักเรียนคนอื่นดังก้องอยู่ข้างหู

หล่อนก้มหน้าต่ำ แทบอยากจะมุดลงไปในรอยแยกของพื้นเพื่อหลบซ่อนตัว

ส่วนฉินเฟิงกับจางเจี๋ยเซินมีสภาพดีกว่ามาก

เดิมทีไม่ได้ตั้งใจจะเขียนจริงจัง

แต่ตอนนี้ถอนหายใจแล้วจำใจเริ่มเขียนคำตอบ

ฉินเฟิงไม่ได้รู้สึกกดดันอะไร แต่เขาแค่แก้โจทย์ไม่เป็น โจทย์ทั้งห้าข้อ เขาไม่เข้าใจแม้แต่ข้อเดียว

ได้แต่แกล้งทำท่าเขียนบนกระดานคำตอบ

เย่เสี่ยวจิ่นไม่ได้สนใจว่าคนอื่นเป็นอย่างไร

เธอตั้งใจเขียนคำตอบของตัวเองเท่านั้น

ในเมื่อรับปากจูซินอี้ว่าจะพยายามแล้ว

เธอก็ต้องทำให้ดีที่สุด

“ทุกคนดูเร็ว นักเรียนโรงเรียนหมายเลขเจ็ดที่โต๊ะหมายเลขห้าเริ่มเขียนแล้ว!”

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

ทำไมสุ่มได้เควสต์ยากจังว้า เหมือนเทความโชคร้ายทั้งหมดลงมาที่โรงเรียนหมายเลขเจ็ดที่เดียวเลย จิ่นเป่าสู้ ๆ นะ ลำบากตัวแบกด้อมอย่างเธอแล้ว

ไหหม่า(海馬)

………………..