ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 509 โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดมีแต่คนไม่เต็มเต็งมาเยือน

บทที่ 509 โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดมีแต่คนไม่เต็มเต็งมาเยือน

………………..

บทที่ 509 โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดมีแต่คนไม่เต็มเต็งมาเยือน

โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดไม่มีนักเรียนที่โดดเด่นเลยจริง ๆ

จูซินอี้และอู๋เหม่ยฉีพร้อมคณะครูได้ตรวจสอบผลการเรียนของนักเรียนทั้งหมด และพอจะคัดเลือกได้สี่คนมาแก้สถานการณ์เฉพาะหน้า

คนหนึ่งชื่อฉินเฟิง เป็นนักเรียนใหม่ชั้นมัธยมปลายปีหนึ่ง สอบตกวิชาคณิตศาสตร์ในการสอบจบ แต่ก่อนหน้านี้เขาทำคะแนนคณิตศาสตร์ได้ค่อนข้างดี อยู่ที่ 80-90 คะแนน

มีเพียงฉินเฟิงคนเดียวที่ยังพอดูได้

ส่วนอีกสามคนที่เหลือ คนหนึ่งคือหยางกั๋วหัว นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสองห้องหนึ่ง ตลอดปีการศึกษาชั้นมัธยมปลายปีหนึ่ง วิชาคณิตศาสตร์คะแนนเต็ม 150 เขาทำได้สูงสุดแค่ 80 คะแนน

อีกคนคือจางเจี๋ยเซิน นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสาม เรียนใกล้จบแล้ว สอบคณิตศาสตร์ได้แค่เกณฑ์ผ่าน ยังดีที่ได้ 90 คะแนน

อีกคนเป็นนักเรียนหญิง ถือว่ามีผลการเรียนดีที่สุด คะแนนวิชาคณิตศาสตร์บางครั้งได้ถึง 100 คะแนน

พวกเขาเหล่านี้ถือว่ามีฝีมือพอรับได้ในโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด

ที่สำคัญที่สุดคือ คณิตศาสตร์ของที่นี่ไม่เหมือนคณิตศาสตร์โอลิมปิก ยิ่งไปกว่านั้นคนพวกนี้ยังไม่เคยสัมผัสคณิตศาสตร์โอลิมปิกมาก่อนเลย จะทำได้อย่างไร

จูซินอี้คิดแล้วรู้สึกอับอายขายหน้า แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

เมื่ออู๋เหม่ยฉีไปตามหานักเรียนกลุ่มนี้ พวกเขาต่างตกตะลึง

พอรู้ว่าตัวเองแค่ไปช่วยกู้สถานการณ์ จึงจำใจตกลงและประทับลายนิ้วมือ

บ่ายสามโมง จูซินอี้ส่งใบสมัครไปที่สำนักงานการศึกษา

เมื่อได้ยินว่าเป็นผู้อำนวยการจากโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด ผู้ช่วยหลัวเจี้ยนป๋อที่รออยู่นานแล้วก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับด้วยท่าทีกระตือรือร้น “ครูใหญ่จูใช่ไหมครับ ผมรออยู่ที่นี่นานแล้ว”

“กรอกใบสมัครเรียบร้อยแล้วหรือครับ”

จูซินอี้หยิบใบสมัครออกมาจากกระเป๋าเอกสาร “เรียบร้อยแล้วครับ ช่วยดูให้หน่อย”

ผู้ช่วยรีบกวาดตาดูอย่างรวดเร็ว ยิ้มพลางพูดว่า “ไม่มีปัญหาอะไรครับ ผมจะรีบส่งไปให้หัวหน้าตรวจสอบเลย รับรองว่าจะไม่ทำให้การแข่งขันพรุ่งนี้ของพวกคุณล่าช้าแน่นอน”

จูซินอี้ยังไม่ชินกับการต้อนรับที่กระตือรือร้นขนาดนี้

เย่เสี่ยวจิ่นเป็นฝ่ายเอ่ยทักจูซินอี้ “ครูใหญ่คะ เรื่องใบสมัครจัดการเรียบร้อยแล้วหรือคะ”

หลังจากที่เธอโทรหาเฉิงซิงไห่แล้วก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก ไม่รู้ว่าเฉิงซิงไห่จัดการเรื่องนี้อย่างไร

“เรียบร้อยแล้ว!” จูซินอี้หัวเราะดังลั่น “ไม่รู้ว่าโรงเรียนเราโชคดีอะไรขนาดนี้ ผู้อำนวยการหลัวถึงกับช่วยจัดการเรื่องนี้ให้เราด้วยตัวเอง”

จูซินอี้ดีใจจนยิ้มไม่หุบ “ตอนที่ฉันออกมาจากสำนักงานการศึกษา ยังได้ยินว่าครูใหญ่คนที่ยึดใบแจ้งเตือนไว้โดนปรับเงินหลายร้อยหยวน แถมยังโดนประกาศตำหนิด้วย!”

เย่เสี่ยวจิ่นเห็นสถานการณ์แล้วยิ้มมุมปาก

“งั้นก็ดีแล้วค่ะ”

เย่เสี่ยวจิ่นสวมชุดนักเรียน ดูเหมือนว่าเธอจะสูงขึ้นอีกนิดหน่อย

ชุดนักเรียนที่หลวมโคร่งยิ่งทำให้เธอดูผอมบางเป็นพิเศษ

จูซินอี้รู้สึกว่าเย่เสี่ยวจิ่นคือสมบัติล้ำค่าของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด หลังจากที่เธอมาถึง โชคชะตาของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดก็ดีขึ้นมาก

เขาจัดการแต่งตัวทั้งในและนอกอย่างพิถีพิถัน หวีผมอย่างประณีต ใช้ผมด้านข้างปิดบังส่วนบนของศีรษะ

สวมชุดสูทใหม่ แม้แต่กระเป๋าเอกสารก็ใช้อันที่เพิ่งซื้อใหม่

เขาจงใจเช่ารถคันหนึ่งเพื่อรับส่งนักเรียนห้าคน

โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดค่อนข้างยากจนจริง ๆ ชุดนักเรียนของพวกเขาซีดจางไปหมดแล้ว

จูซินอี้แจกชุดนักเรียนใหม่ให้กับจางเจี๋ยเซินนักเรียนมัธยมปลายปีที่สาม

นักเรียนโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดค่อนข้างซุกซน ไม่ค่อยเชื่อฟัง นักเรียนส่วนใหญ่จึงแต่งตัวไม่เป็นไปตามกฎระเบียบของโรงเรียน

เมื่อวานจูซินอี้เพียงแค่เลือกคนจากใบแสดงผลการเรียนเท่านั้น ไม่มีเวลาไปดูทีละคนด้วยตัวเอง

พอขึ้นรถมาแล้วเห็นนักเรียนส่วนใหญ่ย้อมผมสีเหลือง เขาก็ตกใจจนแทบหายใจไม่ทัน

จูซินอี้เห็นจางเจี๋ยเซินนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่สามนั่งอยู่แถวหน้าตั้งแต่แวบแรก

แม้จะใส่ชุดนักเรียน แต่ก็สวมเสื้อนอกหลวม ๆ พาดบ่าไว้ ผมยาวถึงหลังหู ย้อมเป็นสีเหลือง หูซ้ายยังเจาะใส่ต่างหูด้วย

จูซินอี้รู้สึกมึนงงไปหมด

“จางเจี๋ยเซิน! ใครอนุญาตให้เธอแต่งตัวแบบนี้?”

จางเจี๋ยเซินมีท่าทางเกเร สายตาดูดุดัน เงยหน้ามองจูซินอี้แล้วผิวปาก “งั้นผมจะไปตัดผมเดี๋ยวนี้เลยไหมครับอาจารย์ใหญ่?”

จูซินอี้โมโหจนต้องสูดหายใจเฮือกใหญ่

“ไปตัดตอนนี้มันก็ไม่ทันแล้ว!”

เย่เสี่ยวจิ่นนั่งอยู่แถวหลังสุด ฉินเฟิงก็นั่งข้าง ๆ เธอ

ตลอดทางเธอเอนพิงพนักเก้าอี้หลับตา ฉินเฟิงอยากจะชวนคุยหลายครั้งแต่ก็พูดไม่ออก

คิดว่าเธอหลับไปแล้ว

เย่เสี่ยวจิ่นไม่ได้นอนหลับอย่างที่คิด

เมื่อวานเธอเพิ่งถามจูซินอี้เกี่ยวกับขอบเขตของการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิก ตอนนี้กำลังทบทวนแบบฉุกละหุก

ระบบตำหนิพฤติกรรมนี้ของเธอ [โฮสต์ เธอเปลี่ยนไปแล้ว แต่ก่อนเธอจริงจังกับการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกมากนะ]

เธอใช้เวลาเตรียมตัวถึงหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม ๆ

การแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกระดับมัธยมปลายครั้งนี้แตกต่างจากการแข่งขันครั้งที่แล้ว

กฎระเบียบง่ายกว่ามาก

ข้อสอบจะถูกสุ่มจากคลังข้อสอบโดยคณะกรรมการ

ไม่มีการสอบแบบปิดตำรา แต่จะสุ่มโจทย์ในสนามแข่งขันโดยตรง

นักเรียนแต่ละคนจะได้รับชอล์กหนึ่งแท่ง เขียนตอบตามโจทย์ที่สุ่มได้ รวมทั้งหมดห้าข้อ คะแนนเต็มหนึ่งร้อยคะแนน

แต่ละข้อมีเวลาทำสิบนาที

ผู้ที่ได้คะแนนรวมสูงสุดจากห้าข้อจะเป็นที่หนึ่งและได้เป็นแชมป์การแข่งขัน

วันนี้ในโรงยิมเนเซียมไม่มีคนอื่น มีเพียงนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมต่าง ๆ ที่มาร่วมการแข่งขัน

ที่ลานจอดรถหน้าโรงยิมเนเซียมมีรถบัสจอดเรียงกันเป็นแถว

โดยเฉพาะรถของโรงเรียนมัธยมซิงเฉิงหมายเลขหนึ่ง ตัวอักษรสองตัวบนนั้นเด่นชัดเป็นพิเศษ

รถบัสของโรงเรียนหมายเลขหนึ่งดูหรูหรากว่าโรงเรียนอื่น ๆ มาก

ฉินเฟิงรู้สึกเบื่อ จึงกวาดตามองไปรอบ ๆ และพบว่ามีเพียงรถของพวกเขาเท่านั้นที่ไม่มีสัญลักษณ์อะไรเลย

เขาเดินไปที่แถวหน้า และนั่งลงข้าง ๆ จูซินอี้อย่างเป็นธรรมชาติ

“ท่านผู้อำนวยการครับ ทำไมรถของพวกเราถึงไม่มีชื่อโรงเรียนพิมพ์ไว้ล่ะครับ?”

รถจอดสนิทพอดี จูซินอี้ที่มองออกไปนอกหน้าต่างจึงได้เห็นรถบัสของโรงเรียนหมายเลขหนึ่ง

สีหน้าของเขาทั้งเขียวทั้งขาวในทันที

เขาอึกอัก มองฉินเฟิงแวบหนึ่ง แล้วลุกเดินออกไปดื้อๆ

ฉินเฟิง: “………..”

จางเจี๋ยเซินแค่นหัวเราะเบา ๆ

จางเจี๋ยเซินอธิบายด้วยความหวังดี “นายนี่โง่หรือไง ก็เพราะโรงเรียนหมายเลขเจ็ดของพวกเราไม่มีงบประมาณไงล่ะ”

“รถบัสของโรงเรียนหมายเลขหนึ่งเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของโรงเรียน แต่รถบัสที่พวกเรานั่งเป็นรถที่ผู้อำนวยการเช่ามาชั่วคราว”

จางเจี๋ยเซินพูดจบก็ผิวปากพลางเดินลงจากรถ

หยางกั๋วหัวที่ใส่แว่นกอดหนังสือเล่มหนาเดินตามหลังมา

ถัดจากเขาคือหนิงอวี่ นักเรียนหญิงอีกคนในทีม

หล่อนตัวเตี้ยและอวบ ผมสั้น บนใบหน้ามีกระจาง ๆ เป็นคนเก็บตัว มักจะก้มหน้าตลอดเวลา

ฉินเฟิงรออยู่ในรถสักพัก แต่ก็ยังไม่เห็นเย่เสี่ยวจิ่นลุกขึ้น กำลังจะเดินไปเรียกที่เบาะหลัง

เย่เสี่ยวจิ่นลุกขึ้นแล้ว

“เธอตื่นแล้วเหรอ? ฉันกำลังจะไปปลุกเธอพอดี”

เย่เสี่ยวจิ่นไม่ได้หลับจริง ๆ แต่เธอก็ไม่ได้อธิบายอะไร

รถของโรงเรียนหมายเลขเจ็ดเพิ่งจะมาถึง นักเรียนจากโรงเรียนหมายเลขหนึ่งก็สังเกตเห็นแล้ว

เมื่อเห็นนักเรียนจากโรงเรียนหมายเลขเจ็ดที่ลงมาจากรถ คนหนึ่งดูแปลกแยก อีกคนดูเป็นเด็กเรียนเฉิ่มเชย… พวกเขาก็กลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่อยู่

“ฮ่า ๆๆ โรงเรียนหมายเลขเจ็ดส่งคนแบบไหนมา ไม่ใช่ว่าเอาพวกคนไม่เต็มเต็งทั้งหมดในโรงเรียนมามัดรวมกันหรอกนะ?”

“โรงเรียนหมายเลขเจ็ดคงไม่มีคนที่ดูดีพอจะส่งมาแล้วจริง ๆ ถึงได้ลากเด็กที่ดูเหมือนนักเลงมาด้วย”

“วันนี้พวกเราคงได้ดูเรื่องตลกของโรงเรียนหมายเลขเจ็ดแน่ ๆ”

……………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

จะรอดไหมเนี่ยโรงเรียนหมายเลขเจ็ด จิ่นเป่าจะทำหน้าที่แบกทีมไปจนถึงฝั่งได้ไหมนะ

ไหหม่า(海馬)

………………..