ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 508 ใครคือจูซินอี้?

บทที่ 508 ใครคือจูซินอี้?

………………..

บทที่ 508 ใครคือจูซินอี้?

“ต่อให้คุณทำตัวเองจนมีสภาพแบบนี้ เงินเดือนก็ยังเท่าเดิมอยู่ดี”

“ดังนั้นนะ ผู้อำนวยการจู ผมขอเตือนคุณด้วยความหวังดี บางเรื่องที่ไม่มีประโยชน์ก็ไม่ต้องไปทำหรอก เสียแรงเปล่า แถมยังไม่เป็นที่พอใจของใครด้วย”

ใบหน้าของจูซินอี้ดำคล้ำลง ข่มกลั้นความโกรธเอาไว้

เขาไม่อยากก่อเรื่องกับติงเหวินเหว่ยที่หน้าสำนักงานการศึกษา

มันดูไม่งาม

เฉียวมู่เหลียงที่ยืนอยู่ข้างติงเหวินเหว่ยก็ทำหน้าเหมือนกำลังดูละครสนุก สายตาที่มองมาทำให้คนถูกมองรู้สึกไม่สบายใจ

ติงเหวินเหว่ยยืนตัวตรง กอดอกมองจูซินอี้ด้วยสายตาดูถูก “ผู้อำนวยการจู ระวังตัวให้ดีล่ะ ผมมีนัดคุยธุระกับผู้อำนวยการหลัว ไม่อยู่ตากแดดร้อน ๆ กับคุณแล้ว”

เขายิ้มอย่างภาคภูมิใจ

ประตูรถถูกเปิดออกอย่างรีบร้อนจากคนข้างใน หลัวเจี้ยนไป่สวมชุดสูทพร้อมกับถือกระเป๋าเอกสารไว้ที่แขน ใบหน้าแสดงความกังวล

ติงเหวินเหว่ยแสดงสีหน้ายินดี

เฉียวมู่เหลียงก็รู้สึกดีใจ “พี่ติง ผู้อำนวยการหลัวรีบกลับมาเพื่อพบคุณใช่ไหม”

หลัวเจี้ยนไป่ให้ความสำคัญกับติงเหวินเหว่ยมาก เพราะโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งมีอัตราการเข้าเรียนต่อสูง

ติงเหวินเหว่ยรู้สึกภาคภูมิใจ เดินลงบันไดไปต้อนรับ “ผู้อำนวยการหลัว คุณไม่จำเป็นต้องรีบร้อนขนาดนี้ ผมไปรอคุณที่สำนักงานได้…”

ทุกคนรอบข้างต่างรู้สึกว่าที่หลัวเจี้ยนไป่รีบมาขนาดนี้ต้องเป็นเพราะติงเหวินเหว่ยแน่นอน

คนขับรถของหลัวเจี้ยนไป่ก็คิดเช่นเดียวกัน

หลัวเจี้ยนไป่มีนัดทานข้าว ยังกินไม่เสร็จด้วยซ้ำ แต่เพราะระหว่างนั้นได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง จึงรีบวางตะเกียบแล้วรีบกลับมา

อย่างไรก็ตาม หลัวเจี้ยนไป่ไม่แม้แต่จะมองติงเหวินเหว่ยสักนิด

เขาตรงดิ่งไปทางจูซินอี้ทันที

แม้แต่หัวหน้าแผนกเขาก็ยังไม่ได้พบ จะไปมีความสัมพันธ์กับรองผู้อำนวยการได้อย่างไร

เขาก้มหน้า ไม่อยากจะไปทำหน้าร้อนใส่ก้นเย็น*ของคนอื่น

(*สำนวน แปลว่าแสดงไมตรีกับคนที่ไม่ได้มีไมตรีด้วย)

หลัวเจี้ยนไป่กวาดตามองรอบ ๆ เห็นชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนบันไดด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก จึงถามอย่างไม่แน่ใจ “คุณคือจูซินอี้ใช่ไหม”

จูซินอี้ได้ยินเสียงก็ชะงัก เงยหน้าขึ้นมา เห็นหลัวเจี้ยนไป่กำลังมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้ม

“ใช่ครับ…”

จูซินอี้รู้สึกใจเต้นแรง เขาแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น

หลัวเจี้ยนไป่ถึงกับเป็นฝ่ายทักเขาก่อน?

ติงเหวินเหว่ยที่เดินมาถึงบันไดชั้นล่างแล้ว สีหน้าเปลี่ยนเป็นไม่สู้ดีนัก

หลัวเจี้ยนไป่หมายความว่าอย่างไร ไม่ใช่รีบมาพบเขาหรอกหรือ?

หลัวเจี้ยนไป่กำลังครุ่นคิดถึงเรื่องโทรศัพท์ก่อนหน้านี้อยู่ ผ่านไปสักพักจึงเงยหน้าขึ้นมองติงเหวินเหว่ย

เมื่อเห็นติงเหวินเหว่ย เขานึกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยอย่างประหลาดใจ “อ้าว ผู้อำนวยการติง คุณก็อยู่ที่นี่ด้วยหรอ”

ติงเหวินเหว่ย: “…”

ก่อนที่ติงเหวินเหว่ยจะได้พูดอะไร หลัวเจี้ยนไป่ก็รีบพูดขึ้น “คุณคือผู้อำนวยการจูซินอี้จากโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดใช่ไหม คุณมีอะไรจะคุยกับผมหรือเปล่า?”

เขาใช้กระเป๋าเอกสารบังแดด “ตามผมเข้าไปคุยข้างในเถอะ ข้างนอกแดดแรง มันร้อนเกินไป”

จูซินอี้รู้สึกมึนงงเล็กน้อยขณะเดินตามหลัวเจี้ยนไป่เข้าไปข้างใน

ติงเหวินเหว่ยชะงักไป รีบร้องเรียกหลัวเจี้ยนไป่ “หัวหน้าหลัว แล้วผมล่ะ? พวกเราไม่ได้…”

นัดคุยเรื่องงานกันหรือ?

ตอนนี้หลัวเจี้ยนไป่ลืมเรื่องที่นัดคุยกับติงเหวินเหว่ยไปจนหมดแล้ว เขาโบกมือไล่อย่างไม่อดทน

“เรื่องของคุณค่อยคุยกันทีหลัง”

ทิ้งให้ติงเหวินเหว่ยยืนอยู่ที่เดิมด้วยใบหน้าดำทะมึน

เฉียวมู่เหลียงงงเป็นไก่ตาแตก เขาถามอย่างสงสัย “งั้นที่หัวหน้าหลัวรีบกลับมาไม่ใช่เพราะพี่ติง แต่เป็นเพราะจูซินอี้เหรอ?”

ถ้าเขาไม่พูดก็คงดี พอพูดออกมาแบบนี้ ติงเหวินเหว่ยทั้งตัวก็พร้อมจะระเบิดด้วยความโกรธ

เขาแค่นเสียงฮึดฮัดใส่อย่างแรง แล้วเดินเข้าไปในห้องโถง

ชั้นสาม ห้องทำงานของหัวหน้าสำนักงานการศึกษา

หลัวเจี้ยนไป่มีท่าทีกระตือรือร้นกับจูซินอี้มาก ทำให้จูซินอี้รู้สึกประหม่า

เขานั่งอยู่บนโซฟา อดไม่ได้ที่จะครุ่นคิด

ปกติเขากับหลัวเจี้ยนไป่ก็ไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กัน เขาเป็นแค่ผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด ปกติหลัวเจี้ยนไป่ก็ไม่เคยสนใจเขา ทำไมจู่ ๆ ถึงได้มาหาเขาแบบนี้?

โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดจะถูกยุบหรือ?

จูซินอี้รู้สึกใจหายวาบ สีหน้าแสดงความตื่นตระหนก

“ไม่ต้องพูดแล้ว” หลัวเจี้ยนไป่รินชาให้เขาหนึ่งถ้วย นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงทำหน้าเคร่งขรึม “เรื่องนี้ผมจะไม่ปล่อยไว้เด็ดขาด คุณวางใจได้”

จูซินอี้ที่กำลังจะพยายามกู้สถานการณ์ พอได้ยินประโยคนี้ก็รู้สึกงุนงงไปชั่วขณะ

ไม่ปล่อยไว้เด็ดขาด?

ท่านผู้อำนวยการหลัวไม่ได้กำลังพูดถึงเรื่องการยุบโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดหรอกหรือ?

จูซินอี้กลืนคำพูดที่กำลังจะหลุดออกมากลับเข้าไป แล้วถามอย่างระมัดระวัง “ที่คุณบอกว่าจะไม่ปล่อยไว้นั้น หมายถึง…”

“ก็แน่นอนว่าเป็นเรื่องที่คนบางคนร่วมมือกันปิดบังการเปลี่ยนกฎการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกจากโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด”

จูซินอี้ชะงักไป ก่อนที่ดวงตาจะเต็มไปด้วยความยินดี

“คุณหมายความว่า โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดยังมีโอกาสเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้หรือครับ?!”

หลัวเจี้ยนไป่ยิ้ม “แน่นอนอยู่แล้ว”

จูซินอี้แทบจะร้องไห้ด้วยความดีใจ “ดีจังเลย ดีจังเลย!”

“อาจารย์ใหญ่จู อย่าเพิ่งดีใจมากนักเลย”

“ตอนนี้คุณรีบกลับไปที่โรงเรียน กรอกใบสมัครของนักเรียนที่เหลืออีกสี่คนให้เรียบร้อยแล้วส่งมา ผมจะช่วยเปิดทางให้เป็นกรณีพิเศษ แต่คุณต้องส่งเอกสารมาให้ครบ”

จูซินอี้ลุกพรวด

“ผมเข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว! ผมจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้”

เมื่อจูซินอี้จากไป หลัวเจี้ยนไป่ก็แสดงสีหน้าเจ็บปวด นวดมือตัวเองก่อนจะหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะโทรออกไป

ทันทีที่สายต่อติด เขารีบรายงานราวกับอยากอวดผลงาน “คุณเฉิง ผมจัดการเรื่องที่คุณสั่งไว้เรียบร้อยแล้ว”

เฉิงซิงไห่ตอบกลับมาอย่างเนือย ๆ

“อืม ขอบใจ”

หลัวเจี้ยนไป่รู้สึกตื่นเต้นดีใจราวกับได้รับเกียรติ “คุณเฉิงพูดเกินไปแล้ว นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้ว”

ในขณะที่เขายังพูดไม่หยุด เฉิงซิงไห่ก็วางสายไปแล้ว

หลัวเจี้ยนไป่ได้ยินเสียง “ตู้ด…ตู้ด…ตู้ด…” ในโทรศัพท์ ถึงกระนั้นก็ไม่ได้โกรธ กลับยังรู้สึกดีใจ

สำนักงานการศึกษามีคนมากมาย ตระกูลเฉิงมีเครือข่ายความสัมพันธ์ครอบคลุมทั่วทั้งเมืองซิงเฉิง การที่เฉิงซิงไห่สามารถมาขอความช่วยเหลือจากเขาได้ แสดงว่าไม่ได้มองว่าเขาเป็นคนนอกแล้ว นี่เป็นสัญญาณที่ดี!

ดังนั้น หลัวเจี้ยนไป่ไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกว่าการช่วยเหลือเฉิงซิงไห่เป็นเรื่องยุ่งยาก กลับรู้สึกสนุกกับมันด้วยซ้ำ

เขาโทรศัพท์ภายในเรียกผู้ช่วยเข้ามา และกำชับว่าต่อไปให้คอยดูแลเรื่องของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดอย่างใกล้ชิด อย่าได้ละเลยเด็ดขาด

แม้จะไม่รู้ว่าทำไมเฉิงซิงไห่ถึงต้องช่วยโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด แต่เมื่อเฉิงซิงไห่ลงมือแล้ว ต่อไปโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดจะได้รับสิทธิพิเศษจากเขา

“ต่อไปให้แจ้งเรื่องของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดมาที่ฉันโดยตรง ฉันจะดูแลจัดการเอง”

ผู้ช่วยที่ได้ยินคำสั่งนี้รู้สึกงุนงงสับสน

โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดกำลังจะปิดตัวอยู่แล้ว ทำไมจู่ ๆ ถึงได้รับความสนใจจากผู้บริหารขึ้นมา?

หรือว่าโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดกำลังจะฟื้นคืนชีพ?

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

เฉิงซิงไห่นี่เส้นใหญ่สุดๆ ในซิงเฉิงไปเลย ถึงขนาดสั่งหัวหน้าสำนักการศึกษาได้ ผอ.โรงเรียนสามคนนั้นเล่นผิดคนแล้ว

ไหหม่า(海馬)

………………..