ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 505 ม้วนที่นอนแล้วไสหัวไปซะ

บทที่ 505 ม้วนที่นอนแล้วไสหัวไปซะ

………………..

บทที่ 505 ม้วนที่นอนแล้วไสหัวไปซะ

จูซินอี้รู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ

นั่นไม่ใช่เสียงของหวังเฟิ่งอิงหรอกหรือ?

หล่อนกำลังข่มขู่ใครกันแน่?!

ใบหน้าของเขาฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด รีบเบียดเข้าไปในฝูงชนอย่างรวดเร็ว

คนที่ถูกเขาเบียดต่างไม่พอใจ กำลังจะขยับปากด่า แต่พอเห็นว่าเป็นจูซินอี้ ทุกคนก็เงียบกริบราวกับไก่ที่ถูกบีบคอ

ผู้อำนวยการจู? ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่?

ภายในหอพัก

เย่เสี่ยวจิ่นยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ ฉินเหยาเดินเข้ามาหาเธออย่างยโสโอหัง ยื่นมือจะไปคว้าผ้านวมของเธอ

สายตาเย่เสี่ยวจิ่นเย็นชาลงอย่างสิ้นเชิง

แม้จะอายุยังน้อย แต่ตอนนี้ฉินเหยากลับรู้สึกถึงแรงกดดันอย่างรุนแรง มือที่ยื่นออกไปครึ่งทางชะงักค้างกลางอากาศ มีความรู้สึกว่าถ้าหล่อนกล้าคว้าจริง ๆ สิ่งที่จะถูกโยนลงไปคงไม่ใช่ผ้านวมแต่เป็นตัวหล่อนเอง

เหงื่อเย็น ๆ เริ่มผุดขึ้นมาบนหน้าผากของฉินเหยา

หวังเฟิ่งอิงได้สติกลับมาก่อนหล่อน สีหน้าทั้งโมโหทั้งโกรธ

ครึ่งหนึ่งเป็นเพราะตัวเองกลัวเด็กคนหนึ่งอีกแล้ว อีกครึ่งหนึ่งเป็นเพราะเย่เสี่ยวจิ่นกล้าท้าทายอำนาจของหล่อน!

“ยัยเด็กบ้านี่ เดี๋ยวฉันจะจัดการแกเอง ฉันเป็นผู้ดูแลหอพักมาหลายปี ไม่เคยเจอนักเรียนแย่ ๆ แบบแกมาก่อนเลย!”

จูซินอี้และอู๋เหม่ยฉีแทรกตัวผ่านฝูงชนเข้ามาในหอพัก และได้ยินประโยคนั้นพอดี

สีหน้าของทั้งสองคนเย็นชาลงทันที

หวังเฟิ่งอิงยืนหันหลังให้พวกเขา จึงยังไม่เห็นจูซินอี้และคนอื่น ๆ

แต่เย่เสี่ยวจิ่นและฉินเหยาเห็นพวกเขาแล้ว

เมื่อฉินเหยามองเห็นจูซินอี้และอู๋เหม่ยฉี ม่านตาของหล่อนก็หดเล็กลงทันที ใบหน้าตกตะลึง เอ่ยพึมพำ “อา…อาจารย์ใหญ่…”

จึงด่าฉินเหยาว่า “เธอนี่ไร้ประโยชน์จริง ๆ ถึงกับยอมให้เด็กคนหนึ่งมาขู่ได้”

หล่อนด่าพร่ำเพรื่อ เดินอย่างดุดันเข้าไปหาเย่เสี่ยวจิ่น ก่อนพับแขนเสื้อขึ้นและคว้าผ้านวมของเย่เสี่ยวจิ่น

ในตอนนั้นเอง เสียงทุ้มห้าวเต็มไปด้วยโทสะของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“หวังเฟิ่งอิง นี่คือวิธีปฏิบัติที่ผู้ดูแลหอพักอย่างคุณกระทำสินะ”

เมื่อจูซินอี้พูดจบ บริเวณรอบข้างก็เงียบกริบ

หวังเฟิ่งอิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังกลับไปด้วยความโกรธโดยไม่รู้ตัว

แต่เมื่อเห็นชัดว่าคนที่พูดเป็นใคร สีหน้าก็ซีดเผือดในทันที

“อ…อาจารย์ใหญ่จู!”

เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นมาบนหน้าผากทันที

ทำไมจูซินอี้ถึงมาที่นี่? ปกติเขาไม่เคยมาที่หอพักนักเรียนเลยนี่นา

ปกติจูซินอี้เป็นคนที่พูดคุยด้วยง่าย แต่เมื่อเกี่ยวกับเรื่องหลักการ โดยเฉพาะการรังแกผู้อื่น เขาไม่เคยปล่อยผ่านเลย

หวังเฟิ่งอิงรู้สึกสับสนวุ่นวายใจ คิดว่าต้องรีบพูดก่อน แล้วผลักความผิดทั้งหมดไปให้เย่เสี่ยวจิ่น

หล่อนคิดอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า “อาจารย์ใหญ่จู มาได้เหมาะเวลาพอดีเลยค่ะ”

หล่อนชี้ไปที่เย่เสี่ยวจิ่น”ฉันทำงานเป็นผู้ดูแลหอพักมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เจอนักเรียนที่ไม่ยอมเชื่อฟังแบบหล่อน”

“ฉันบอกให้หล่อนย้ายห้องพัก แต่หล่อนกลับไม่สนใจฉัน แถมยังข่มขู่นักเรียนคนอื่นด้วย”

หวังเฟิ่งอิงคิดว่าจูซินอี้จะถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้น หรือพูดว่าการกระทำของเย่เสี่ยวจิ่นส่งผลเสียต่อนักเรียนคนอื่นอย่างไรบ้าง

แต่ไม่คิดว่าสีหน้าของจูซินอี้จะแย่ลงกว่าเดิม

น้ำเสียงเย็นชาราวก้อนน้ำแข็ง

“ย้ายห้อง? ใครบอกคุณให้สั่งหล่อนย้ายห้อง?”

“ฉัน…”

ฉินเหยาเห็นว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดี อีกทั้งจูซินอี้ก็ดูเหมือนจะเข้าข้างเย่เสี่ยวจิ่น

ทำไมเย่เสี่ยวจิ่นถึงได้อยู่ในที่ดี ๆ แบบนี้

“ผู้อำนวยการจู ฉันเป็นคนขอให้หล่อนย้ายห้องเองค่ะ”

“เธอเหรอ?” สายตาของจูซินอี้มองไปที่ฉินเหยา เขาไม่รู้จักนักเรียนคนนี้เลย จึงขมวดคิ้ว

“เธอชื่ออะไร อยู่ห้องไหน?”

“ฉินเหยา ชั้นเรียน 1 ห้อง 3 ค่ะ”

“ฉินเหยา เธออยากย้ายมาอยู่ห้องนี้เหรอ?”

จูซินอี้ปกติจะใจดีกับนักเรียน แต่พอทำหน้าดุขึ้นมาก็ดูน่าเกรงขามและกดดันไม่น้อย

ฉินเหยากลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว

“ฉัน…ฉัน…”

“ฉันอยากอยู่ที่นี่ค่ะ”

จูซินอี้ไม่ใช่คนโง่

แค่คิดนิดเดียวก็รู้ว่า ฉินเหยาคงเล็งห้องนี้ที่เพิ่งตกแต่งใหม่เอาไว้

แต่ว่า…

ทำไมหวังเฟิ่งอิงถึงได้ออกหน้าให้ฉินเหยาล่ะ?

จูซินอี้กดความสงสัยในใจไว้ “ห้องพักห้องนี้จัดไว้สำหรับเย่เสี่ยวจิ่น”

“อะไรนะ เย่เสี่ยวจิ่น?” ฉินเหยาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร้องเสียงหลง

“หล่อนคือเย่เสี่ยวจิ่น?!”

เรื่องที่นักเรียนอันดับหนึ่งของเมืองจะมาเรียนที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดเป็นข่าวที่นักเรียนเกือบทุกคนในโรงเรียนรู้กันหมดแล้ว

แต่พวกเขาไม่รู้ว่าเย่เสี่ยวจิ่นหน้าตาเป็นอย่างไร

ฉินเหยาก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้เจอกับเธอโดยบังเอิญแบบนี้!

ขณะที่พูดประโยคนั้น เขามองไปที่หวังเฟิ่งอิง

หวังเฟิ่งอิงรู้สึกเย็นวาบไปทั้งใจ

หล่อนกำลังคิดอยู่ว่าทำไมถึงมีห้องพักดี ๆ แบบนี้เพิ่มขึ้นมาในหอพักหญิงโดยที่ตนไม่รู้

ที่แท้จูซินอี้แอบมาปรับปรุงเองตอนปิดเทอมฤดูร้อน…

คราวนี้หล่อนเจอของแข็งเข้าให้แล้ว

หวังเฟิ่งอิงรีบขอโทษทันที “ขอโทษค่ะอาจารย์ใหญ่ ฉันเข้าใจสถานการณ์แล้วค่ะ”

จูซินอี้ไม่พูดอะไร เพียงแค่หันไปกระซิบกับอู๋เหม่ยฉีสองสามประโยค

อู๋เหม่ยฉีหันหลังกลับมาพูดว่า “พวกเธอแยกย้ายกันไปได้แล้ว ไปจัดการห้องพักของตัวเองเถอะ อย่ามายืนล้อมวงอยู่แบบนี้”

นักเรียนทั้งหลายแยกย้ายกันไปทีละสองสามคน ในห้องพักจึงเหลือเพียงเย่เสี่ยวจิ่นและคนอื่น ๆ

ฉินเหยาแต่เดิมอาศัยการมีป้าอย่างหวังเฟิ่งอิงคอยหนุนหลัง พอเห็นว่าหวังเฟิ่งอิงยังต้องก้มหัวให้จูซินอี้ หล่อนก็หมดความมั่นใจไปด้วย

จูซินอี้ไพล่มือไว้ด้านหลัง สีหน้าดูย่ำแย่สุดขีด

“หวังเฟิ่งอิง คุณไม่ต้องทำหน้าที่ผู้ดูแลหอพักอีกต่อไปแล้ว อีกสองสามวันผมจะหาคนที่เหมาะสมมาแทน ก่อนที่คุณจะออกไป ให้ไปรับเงินเดือนที่ฝ่ายการเงินด้วยตัวเอง”

คำพูดนี้เป็นเหมือนสายฟ้าฟาดกลางวันแสก ๆ สำหรับหวังเฟิ่งอิง

งานผู้ดูแลหอพักของโรงเรียนสบายขนาดไหน แถมถ้าโดนไล่ออกในวัยปูนนี้ หล่อนจะไปหางานที่ไหนได้อีก?!

ที่บ้านยังมีทั้งคนแก่และเด็กที่ต้องพึ่งพาเงินเดือนของหล่อนในการดำรงชีวิต

หวังเฟิ่งอิงเหงื่อแตกพลั่ก เกือบจะคุกเข่าขอร้องจูซินอี้

“ท่านผู้อำนวยการ ฉันผิดไปแล้ว! ฉันรู้ตัวว่าผิดจริง ๆ”

“ต่อไปนี้ฉันจะไม่ทำเรื่องแบบนี้อีกเด็ดขาด”

เรื่องนี้อาจจะเป็นเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็กก็ได้ จูซินอี้ไม่ได้ใส่ใจอะไร

แต่เขากลับเป็นห่วงว่าเย่เสี่ยวจิ่นจะรู้สึกไม่พอใจ

เขาจึงพูดว่า “เรื่องนี้แค่ขอให้ผมยกโทษให้มันไม่พอหรอก เมื่อกี้คนที่คุณจะไล่ออกไปคือเย่เสี่ยวจิ่น คุณก็ควรจะขอโทษหล่อนด้วย”

หวังเฟิ่งอิงไม่มีความคิดอื่นใดอีกแล้ว หล่อนแค่กลัวว่าจูซินอี้จะไล่ตนออกไป จึงรีบเดินไปหน้าเย่เสี่ยวจิ่นแล้วอ้อนวอนว่า “นักเรียนเย่เสี่ยวจิ่น เรื่องวันนี้ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ควรไล่เธอออกไป ขอโทษด้วยนะ!”

เย่เสี่ยวจิ่นชายตามองหล่อนแวบหนึ่ง

สายตาเย็นชาสุดขีด

หวังเฟิ่งอิงรู้สึกใจหายวาบ มองเธอด้วยความประหม่า

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

ไปหาเรื่องนักเรียนวีไอพีแบบนี้ ไม่ใช่หมูเด้งก็เด้งได้นะป้า ชะตาชีวิตป้าตอนนี้ขึ้นอยู่กับคำตัดสินของนักเรียนที่ป้าเพิ่งจะไล่ออกจากห้องแล้วล่ะ

ไหหม่า(海馬)

………………..