ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 504 ป้าหลานจอมเหิมเกริม

บทที่ 504 ป้าหลานจอมเหิมเกริม

………………..

บทที่ 504 ป้าหลานจอมเหิมเกริม

“ฉันก็คิดแบบนั้น”

นักศึกษาหญิงที่มาด้วยกันชะโงกเข้ามามองข้างใน “ห้องพักนี้ดีกว่าห้องของพวกเรามากเลย”

ฉินเหยาโกรธจัดจนควันออกหู หล่อนเตะประตูทันที

เย่เสี่ยวจิ่นที่กำลังจดจ่อกับงานอยู่พลันสะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินเสียงดังกล่าว

หญิงวัยกลางคนที่กำลังสวมปลอกผ้านวมก็ตกใจเช่นกัน มองออกไปด้านนอกด้วยความงุนงง

นักศึกษาหญิงคนหนึ่งยืนเชิดหน้าอย่างหยิ่งผยองที่หน้าประตู สีหน้าเย่อหยิ่ง “ไม่ต้องปูเตียงต่อแล้ว”

หล่อนเดินตรงไปหาเย่เสี่ยวจิ่น

เย่เสี่ยวจิ่นนั่งอยู่บนเก้าอี้ ฉินเหยายืนมองลงมาที่เย่เสี่ยวจิ่นอย่างเหยียดหยาม

“เธออยู่ห้องนี้เหรอ?”

“อืม”

ฉินเหยาหัวเราะเยาะ พูดตรง ๆ ว่า “เธอย้ายไปแลกห้องกับฉัน ฉันจะอยู่ห้องนี้”

หญิงวัยกลางคนที่กำลังช่วยจัดห้องพักชะงักไปครู่ด้วยความประหลาดใจ

เด็กสาวคนนี้มาจากไหนกัน พอเข้ามาก็ให้เย่เสี่ยวจิ่นย้ายออกจากห้องพักเลย

หล่อนได้ยินจากหลินหงป๋อว่าผู้อำนวยการจูซินอี้แห่งโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดได้ควักกระเป๋าตัวเองเพื่อปรับปรุงห้องพักให้เย่เสี่ยวจิ่นนักเรียนคนเก่งคนนี้โดยเฉพาะ

เด็กผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน มาไล่คนแบบนี้ได้อย่างไร

ขณะที่เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ป้าวัยกลางคนสวมเสื้อแขนสั้นสีแดงขาว มือถือพวงกุญแจก็ปรากฏตัวที่หน้าประตู

ฉินเหยาหันกลับไป เมื่อเห็นหญิงคนนั้นก็ยิ้มสดใส

“ป้า ดูสิคะ ห้องพักนี้ดีมาก หนูอยากได้ห้องนี้”

ป้าวัยกลางคนคือป้าของฉินเหยา ทำงานเป็นผู้ดูแลหอพัก

หอพักของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดเก่าคร่ำคร่ามาตลอด ห้องนี้ได้รับการปรับปรุงใหม่ตั้งแต่เมื่อใดกัน

หวังเฟิ่งอิงไม่รู้เรื่องที่ผู้อำนวยการจูซินอี้ควักกระเป๋าปรับปรุงห้อง คิดว่าอาจเป็นนักเรียนคนก่อนทำไว้ จึงหันไปมองเย่เสี่ยวจิ่น

“ฉันเป็นผู้ดูแลหอพักที่นี่ ฉันจะจัดห้องใหม่ให้เธอ”

“เธอไม่ต้องจัด ๆ” หล่อนตะโกน “รีบย้ายออกไปจากที่นี่เร็ว แล้วให้ห้องนี้กับหลานสาวฉัน”

เย่เสี่ยวจิ่นวางหนังสือลง ดวงตาฉายแววเย็นชา

“ย้ายออกไป? ทำไมฉันต้องย้ายออกไปด้วย?”

ที่หอพักโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด หวังเฟิ่งอิงพูดอะไรก็ต้องเป็นอย่างนั้น ไม่มีนักเรียนคนไหนกล้าโต้แย้งหล่อน

โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดมีกฎห้ามออกนอกเวลา ถ้าใครทำให้หล่อนไม่พอใจ หล่อนจะแกล้งขังคน ๆ นั้นไว้นอกหอพัก

นักเรียนที่อยู่หอพักต่างก็กลัวหล่อน

นักเรียนที่พักอยู่ในหอพักโรงเรียนส่วนใหญ่มีฐานะทางบ้านไม่ค่อยดี ไม่อย่างนั้นก็คงเช่าห้องอยู่ข้างนอกแล้ว

หวังเฟิ่งอิงเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาที่เฉียงขึ้นดูดุดัน “เธอกล้าขัดใจฉันเหรอ เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?!”

เย่เสี่ยวจิ่นไม่สนใจ

เธอเหลือบมองอีกฝ่ายแวบหนึ่งแล้วละสายตากลับไปอย่างเฉยชา

หวังเฟิ่งอิงไม่เคยถูกนักเรียนคนไหนเมินเฉยแบบนี้มาก่อน จึงโกรธจัด “แกหูหนวกหรือไม่มีหูกันแน่? ฉันบอกให้แกย้ายออกไปเดี๋ยวนี้”

“ไปอยู่ห้อง 302”

302 เป็นห้องพักที่แย่ที่สุดในชั้นนี้ของหอพักหญิง

เย่เสี่ยวจิ่นไม่สนใจหวังเฟิ่งอิง เหลือบมองป้าที่กำลังจัดเก็บผ้านวมอยู่แล้วพูดว่า “ป้าคะ จัดเก็บต่อไปได้เลย”

“ได้ค่ะ”

หญิงคนนั้นรับคำแล้วรีบจัดเก็บต่ออย่างคล่องแคล่ว

หวังเฟิ่งอิงพบว่าตัวเองถูกเมินอย่างสิ้นเชิง สีหน้าของหล่อนดำมืดลงทันที

“คุณทำอะไรน่ะ?!” ป้าตกใจ โมโหขึ้นมา

หวังเฟิ่งอิงหัวเราะเยาะ กอดอก ท่าทางยโสโอหัง “ตอนนี้ไม่แกล้งทำเป็นใบ้หูหนวกแล้วสินะ?”

“พูดดี ๆ กับพวกคุณก็ไม่ฟัง”

“รีบย้ายออกไป เอาห้องคืนมา ไม่งั้นไม่ใช่แค่โยนผ้านวมเท่านั้นนะ”

เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมา

สายตาเต็มไปด้วยความรำคาญ เธอแค่อยากอ่านหนังสืออย่างสงบ ทำไมถึงได้เจอคนโง่ในทุกที่กันนะ

เย่เสี่ยวจิ่นลุกขึ้นยืน บิดข้อมือ ท่าทางดุดัน

ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนเธอตัวสูงขึ้นมาก แม้จะดูผอมบาง แต่ความจริงแล้วเมื่อยืนขึ้นกลับสูงกว่าหวังเฟิ่งอิงอีก

หวังเฟิ่งอิงถูกรังสีกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างของเธอบีบบังคับจนต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

ทันทีที่รู้ตัวว่าตนเองกำลังกลัวเด็กคนหนึ่ง สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วยืดอกขึ้น

“หอพักหญิงนี้ต่อไปฉันเป็นคนดูแล ถ้าวันนี้เธอยังดื้อดึงจะขัดใจฉัน ต่อไปเธอจะไม่มีวันสบาย”

ฉินเหยาอยู่ข้าง ๆ กอดอกดูการแสดงอย่างสนุก

ป้าของหล่อนมีวิธีจัดการคนมากมาย

ไม่เคยมีนักเรียนคนไหนไม่กลัวป้าของหล่อน

ฉินเหยามองสำรวจห้องนี้ ยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ

รอดูหวังเฟิ่งอิงไล่เย่เสี่ยวจิ่นออกไป

หวังเฟิ่งอิงข่มขู่คุกคาม “ฉันเตือนเธอด้วยความหวังดี อย่าทำตัวไม่รู้จักบุญคุณ ตอนนี้ฉันยังพูดดี ๆ อยู่ ถ้าเธอยังดื้อดึงไม่เชื่อฟัง อย่าโทษฉันที่จะโยนของของเธอทิ้งหมด”

หวังเฟิ่งอิงไม่รู้สึกว่าการกระทำแบบนี้ของตัวเองมีอะไรผิด

หล่อนเป็นผู้ดูแลหอพัก การจัดสรรห้องพักทั้งหมดเป็นหน้าที่ของหล่อน แน่นอนว่าหล่อนมีอำนาจที่จะให้ใครอยู่ห้องไหนก็ได้

เสียงอึกทึกครึกโครมตรงนี้ดึงดูดความสนใจของนักเรียนคนอื่น ๆ ไปแล้ว

บางคนเป็นนักเรียน ที่เหลือเป็นผู้ปกครอง

ที่ชั้นล่างของหอพัก

จูซินอี้จัดการงานในมือเสร็จแล้ว นึกขึ้นได้ว่าเย่เสี่ยวจิ่นจะย้ายเข้าหอพักบ่ายนี้ เขาจึงชวนอู๋เหม่ยฉีมาดูด้วยกัน

หอพักนี้เขาเป็นคนสั่งให้คนมาตกแต่งใหม่ ไม่รู้ว่าเย่เสี่ยวจิ่นจะพอใจหรือเปล่า

ไม่แปลกที่จูซินอี้จะระมัดระวังขนาดนี้

หลังเปิดเทอมหนึ่งเดือน เมืองซิงเฉิงจะมีการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิกระดับมัธยมปลาย โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดเคยยอมแพ้การแข่งขันนี้มาตลอด

แค่คณิตศาสตร์พื้นฐาน นักเรียนโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดยังเรียนไม่เข้าใจ จะไปพูดถึงคณิตศาสตร์โอลิมปิกได้อย่างไร

ทุกครั้งที่มีการประชุมสรุปผลงานของผู้อำนวยการ จูซินอี้ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาเลย

แต่ปีนี้ต่างออกไป

มีเย่เสี่ยวจิ่นอยู่ โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดจะต้องหลุดพ้นจากชะตากรรมที่ต้องรั้งท้ายอย่างแน่นอน

“อาจารย์อู๋ พวกเราขึ้นไปดูกันเถอะ” จูซินอี้มองนาฬิกาข้อมือ “ไปดูว่าเย่เสี่ยวจิ่นมีอะไรให้ช่วยไหม”

อาจารย์อู๋เหม่ยฉีมีความอดทนกับนักเรียนที่ตั้งใจเรียนมาก

หล่อนพยักหน้า “ได้”

“คุณคิดว่าเย่เสี่ยวจิ่นเด็กคนนี้เป็นยังไงบ้าง?” จูซินอี้ถามหล่อนระหว่างเดินขึ้นบันได

“ไม่หยิ่งไม่ก้าวร้าว แววตาใสซื่อบริสุทธิ์ เป็นนักเรียนที่ดีที่หาได้ยาก”

อาจารย์อู๋เหม่ยฉีสอนวิชาฟิสิกส์ ด้วยความสามารถของหล่อนแล้ว ไปสอนที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งก็ยังได้สบาย ๆ

แต่หล่อนเป็นคนรักษาน้ำใจเก่า เมื่อก่อนจูซินอี้เคยช่วยหล่อนไว้ ดังนั้นหลายปีมานี้ หล่อนจึงยังคงอยู่ที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดโดยไม่ย้ายไปไหน

จูซินอี้ไม่แปลกใจกับการประเมินเย่เสี่ยวจิ่นของอาจารย์อู๋เหม่ยฉี

เขาเสริมอีกประโยค “เด็กคนนี้อายุแค่สิบกว่า แต่เวลาผมมองดวงตาของหล่อน มักรู้สึกว่าหล่อนผ่านอะไรมามาก ราวกับมีประสบการณ์ชีวิตมาหลายสิบปี”

ทั้งสองคนคุยกันไปจนมาถึงชั้นหอพักหญิง

ยังไม่ทันถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงหยิ่งผยองดังมา

“ได้เลย ไม่ยอมย้ายออกใช่ไหม?”

“เหยาเหยา โยนของของหล่อนทิ้งลงไปจากชั้นสามเลย!”

“ฉันต้องสั่งสอนให้เธอรู้ซะบ้างว่าที่นี่ใครกันแน่ที่เป็นคนกำหนดกฎ!”

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

เป็นผู้คุมหอก็อย่ากร่างนักนะป้า ระวังจะตกงานไม่รู้ตัว ผอ.กับอาจารย์เดินขึ้นมาแล้ว จากนั้นป้าก็จะได้รู้แหละว่าใครกันแน่ที่ใหญ่

ไหหม่า(海馬)

………………..