ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 501 ขอโทษนะ ยังขาดอีกสิบคะแนนจะได้คะแนนเต็ม

บทที่ 501 ขอโทษนะ ยังขาดอีกสิบคะแนนจะได้คะแนนเต็ม

………………..

บทที่ 501 ขอโทษนะ ยังขาดอีกสิบคะแนนจะได้คะแนนเต็ม

พอจี้เหม่ยอวี้ปรากฏตัว จี้เหม่ยหลิงก็หุบปากทันที ราวกับมีความกังวลบางอย่าง

หล่อนมองท่าทางกระตือรือร้นของเย่เสี่ยวจิ่นแล้วก็เหลือบมองลูกชายของตัวเอง ในใจพลันโกรธจัด ยื่นมือบีบต้นขาของสวีจื่ออี้อย่างแรง

สีหน้าของสวีจื่ออี้เปลี่ยนไป เกือบจะร้องออกมา แต่ก็ตกใจจนต้องเงียบเมื่อเห็นสายตาของจี้เหม่ยหลิง

จี้เหม่ยหลิงลดเสียงลงพูดกับเขา “ตอนที่มาเมืองซิงเฉิง แม่พูดอะไรกับแก แกลืมเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?!”

สีหน้าของสวีจื่ออี้เปลี่ยนไปมา ลุกขึ้นยืนอย่างไม่เต็มใจ

พึมพำเบา ๆ “แม่รู้แต่จะให้ผมเอาใจป้าใหญ่ คิดแต่จะเอาใจคนอื่น ทำไมพวกคุณไม่ทำตัวให้ดี ๆ บ้าง…”

เสียงของเขาเบามาก จี้เหม่ยอวี้ได้ยินแค่เขาพึมพำอะไรบางอย่าง จึงหันมามอง “เสี่ยวอี้ หลานพูดอะไรเหรอ?”

หน้าตาของจี้เหม่ยอวี้ไม่มีความดุดัน ตอนยิ้มยิ่งดูอ่อนโยนสง่างาม ถึงสวีจื่ออี้จะรำคาญจี้เหม่ยหลิงมาก แต่ก็ยังชอบป้าใหญ่จี้เหม่ยอวี้มาก

เขายิ้มแหย ๆ “ไม่มีอะไรครับ มีอะไรต้องยกอีกไหมครับ? ผมจะช่วยยกด้วย”

จี้เหม่ยหลิงนั่งลงนานแล้ว

ระหว่างกินข้าว หลินหงป๋อมองไปที่เย่เสี่ยวจิ่นพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เสี่ยวจิ่น หนูเตรียมของที่ต้องใช้สำหรับที่พักครบแล้วหรือยัง? ถ้ายังไม่พร้อม ลุงช่วยเตรียมให้ก็ได้นะ”

“พอดีจื่ออี้ก็เรียนอยู่ที่เมืองซิงเฉิงเหมือนกัน”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น จี้เหม่ยหลิงรีบกลืนอาหารในปากลงคอ

รีบถามขึ้นว่า “เสี่ยวจิ่น ได้ยินมาว่าผลการเรียนของเธอดีมาก งั้นเธอต้องได้เข้าโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งแน่ ๆ ใช่ไหม?”

“จื่ออี้ก็ไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมซิงเฉิงหมายเลขหนึ่งเหมือนกัน พอดีเลย พวกเธอสองคนจะได้มีเพื่อนกลับบ้านในช่วงสุดสัปดาห์”

จี้เหม่ยอวี้พยักหน้าตาม “ดีเลย สองคนจะได้มีเพื่อน จะได้ดูแลกันและกัน”

ความจริงแล้วหล่อนรู้สึกกังวลอยู่บ้าง

เย่เสี่ยวจิ่นดูเรียบร้อยน่ารัก ท่าทางบอบบางอ่อนแอ ทำให้หล่อนกังวลว่าเด็กคนนี้จะถูกรังแกที่โรงเรียน

การที่ต้องจากบ้านมาเรียนที่เมืองซิงเฉิงคนเดียว ทั้งพ่อและแม่ก็ไม่ได้อยู่ข้าง ๆ เมื่อคืนหลินจิงยังโทรมาขอให้หล่อนช่วยดูแลเย่เสี่ยวจิ่นเป็นพิเศษ

จี้เหม่ยอวี้ย่อมรับปากทันที

หลินหงป๋อและคนอื่น ๆ ยังไม่รู้ว่าเย่เสี่ยวจิ่นจะไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด

เย่เสี่ยวจิ่นกำลังกัดข้าวโพดอยู่ในปาก รอจนกินเสร็จจึงค่อย ๆ พูดว่า “คุณลุงหลิน คุณป้าจี้ หนูไม่ได้ไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งค่ะ”

“อะไรนะ?” หลินหงป๋อชะงัก

โรงเรียนมัธยมซิงเฉิงหมายเลขหนึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมที่ดีที่สุดในเมืองซิงเฉิง ถ้าเย่เสี่ยวจิ่นไม่ไปโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งแล้วจะไปที่ไหน?

หรือจะเป็นโรงเรียนมัธยมหมายเลขสองไม่ก็หมายเลขสาม?

“ไม่ไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งเหรอ?” จี้เหม่ยหลิงเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ทำท่าทางอยากรู้อยากเห็น “ทำไมถึงไม่ไปมัธยมหมายเลขหนึ่งล่ะ? เป็นเพราะไม่อยากไปหรือว่าไปไม่ได้กันแน่?”

น้ำเสียงของหล่อนมีความกดข่มอยู่ในที

จี้เหม่ยอวี้รู้สึกไม่สบายใจกับคำพูดของน้องสาว จึงมองจี้เหม่ยหลิงแวบหนึ่ง เป็นการเตือนให้หล่อนระวังตัว

แต่จี้เหม่ยหลิงทำเป็นมองไม่เห็น

หล่อนเอามือปิดปากหัวเราะเบา ๆ “คนต่างจังหวัดอย่างเธอน่ะเหรอจะตั้งใจเข้ามัธยมหมายเลขหนึ่ง ขนาดลูกชายฉันอย่างจื่ออี้ยังเกือบไม่ได้เข้าเลย”

“มัธยมหมายเลขหนึ่งมีเกณฑ์การเข้าเรียนสูงอยู่นะ หักคะแนนได้มากสุดห้าสิบคะแนน”

“คนได้ที่หนึ่งจากที่กันดารแบบนั้นคงได้คะแนนไม่สูงหรอก”

“ไม่เป็นไรหรอก ในเมื่อไม่ได้เข้ามัธยมหมายเลขหนึ่ง มัธยมหมายเลขสองก็เหมือนกัน”

“โรงเรียนมัธยมหมายเลขสองก็ไม่เลวนะ ปีที่แล้วมีอัตราการเข้ามหาวิทยาลัยถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ถ้าเสี่ยวจิ่นไปเรียนที่นั่น อย่างน้อยก็น่าจะหางานที่มั่นคงได้”

ซี่โครงหมูต้มข้าวโพดที่จี้เหม่ยอวี้ทำอร่อยมาก ข้าวโพดหวานกรอบ เนื้อหมูนุ่ม พอเอาเข้าปากก็ดึงกระดูกออกมาได้ทั้งชิ้น

เย่เสี่ยวจิ่นก้มหน้าตั้งใจกินซี่โครงหมูกับข้าวโพด ไม่ได้สนใจคำพูดของจี้เหม่ยหลิงแม้แต่คำเดียว

ฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา

เธอแสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากสนใจใคร

จี้เหม่ยอวี้รู้สึกอึดอัดใจ กำลังจะโมโห แต่หลินหงป๋อทำหน้าเย็นชาก่อนหล่อนเสียอีก

พอพูดจบ สวีจื่ออี้ก็เงยหน้าขึ้นมามองดูเย่เสี่ยวจิ่นด้วยความตกตะลึง

ห่างจากคะแนนเต็มแค่สิบคะแนน?! นี่มันอะไรกัน?!?

สวีจื่ออี้ที่แต่เดิมไม่สนใจเย่เสี่ยวจิ่นเลย ตอนนี้ดวงตากลับเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

หลินหงป๋อมองจี้เหม่ยหลิงด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“ผมเป็นคนเชิญเสี่ยวจิ่นมาที่บ้านเอง ถ้าใครควบคุมปากตัวเองไม่ได้ ก็ขอให้ออกไปจากบ้านผม”

จี้เหม่ยหลิงชะงักด้วยความตกใจ หยุดพูดกลางคัน “พี่เขย ฉัน…”

หลินหงป๋อมองด้วยสายตาเย็นชา ไม่แม้แต่จะมองหล่อน ไม่ตอบสนองต่อคำเรียกว่าพี่เขยของหล่อน

จี้เหม่ยหลิงกำหมัดแน่นใต้โต๊ะ พยายามฝืนยิ้มบางๆ เพื่อกลบเกลื่อนความอึดอัด “พี่สาว อาหารที่พี่ทำอร่อยมากเลย พี่ทำยังไงเหรอ?”

ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นน้องสาวแท้ ๆ แม้จี้เหม่ยอวี้จะไม่ค่อยชอบท่าทีแบบนี้ของจี้เหม่ยหลิง ก็ยังช่วยรักษาหน้าให้หล่อน

พูดอธิบายเบา ๆ กับหล่อนสองสามประโยค

สวีจื่ออี้อุ้มชามข้าว มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แฝงแววเยาะหยัน

หลังจี้เหม่ยหลิงหุบปาก บรรยากาศที่โต๊ะอาหารจึงผ่อนคลายลงมาก

หลินหงป๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เสี่ยวจิ่น เธอไปเรียนที่โรงเรียนไหนเหรอ?”

“โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด”

น้ำเสียงของเธอเรียบเฉย แต่ทำเอาหลินหงป๋อและจี้เหม่ยอวี้ตกใจ

พวกเขาใช้ชีวิตในเมืองซิงเฉิงมาครึ่งชีวิต ย่อมรู้ดีว่าโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดเป็นอย่างไร

ย้อนกลับไปหลายสิบปีก่อน โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดยังถือว่าเป็นโรงเรียนที่ดี แต่ไม่กี่ปีมานี้กลับเสื่อมถอยลงเรื่อยๆ

หลินหงป๋อมีเส้นสายกว้างขวาง ยิ่งรู้ดีว่าโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดไม่ได้รับอนุมัติงบประมาณมาหลายปีแล้ว

ทำไมเย่เสี่ยวจิ่นถึงเลือกไปเรียนที่โรงเรียนแบบนั้น?

หลินหงป๋อคิดไม่ออก จึงถามอย่างลังเล “เสี่ยวจิ่น หนูรู้สภาพของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดดีหรือเปล่า?”

“รู้ดีค่ะ”

โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดอยู่ในสภาพแบบนี้ ต่อให้ทำอะไรไปอีกหลายปี โรงเรียนนี้ก็คงจะกลายเป็นโรงเรียนร้างอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เย่เสี่ยวจิ่นเป็นคนฉลาด เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะไม่รู้เรื่องร้ายแรงแบบนี้

เย่เสี่ยวจิ่นรู้ว่าหลินหงป๋อกำลังกังวลเรื่องอะไร แต่ในใจเธอมีความมั่นใจ

“คุณลุงหลิน เรื่องพวกนี้ฉันเข้าใจดี ฉันย่อมมีจุดประสงค์ของตัวเองที่จะเลือกไปโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดค่ะ”

จี้เหม่ยอวี้อดถามไม่ได้ “เพื่ออะไรกันล่ะ?”

สำหรับจี้เหม่ยอวี้ เย่เสี่ยวจิ่นมีความอดทนกับหล่อนมาก

“ที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดมีห้องสมุดขนาดใหญ่ ข้างในมีหนังสือเก็บไว้มากมาย”

หลินหงป๋อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็นึกขึ้นได้ “จริงด้วย! แต่ก่อนห้องสมุดของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดถูกใช้เป็นห้องสมุดของเมืองซิงเฉิง หลังจากที่สร้างห้องสมุดใหม่ข้างนอกแล้ว หนังสือพวกนั้นก็ไม่ได้ย้ายไปที่ใหม่”

ตอนนี้สิ่งที่มีค่าที่สุดของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด คงจะเป็นหนังสือในห้องสมุดของโรงเรียนแล้ว

หลินหงป๋อและคนอื่น ๆ เคยได้ยินหลินจิงพูดว่าเย่เสี่ยวจิ่นชอบอ่านหนังสือมาตั้งแต่เด็ก บางครั้งถึงขั้นถือหนังสือติดมือตลอดเวลา การที่เธอสนใจโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดเพราะห้องสมุดก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

และด้วยความฉลาดของเย่เสี่ยวจิ่น จริง ๆ แล้วไปโรงเรียนไหนก็ไม่ต่างกัน

หลินหงป๋อพูดชื่นชมเย่เสี่ยวจิ่นตลอด ทำให้จี้เหม่ยหลิงที่ได้ยินรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก แต่เพราะเพิ่งถูกตักเตือนมา จึงไม่กล้าส่งเสียงอะไร

ได้แต่จ้องมองเย่เสี่ยวจิ่นด้วยความเคียดแค้นเป็นระยะ

เย่เสี่ยวจิ่นทำเหมือนหล่อนเป็นอากาศ ไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

วันที่ 30 และ 31 สิงหาคม โรงเรียนทั้งหมดเริ่มเปิดรับสมัครอย่างเป็นทางการ แต่จูซินอี้โทรมาบอกเย่เสี่ยวจิ่นว่าไม่ต้องมา ให้ไปสมัครตรงวันที่ 1 กันยายนได้เลย

ในช่วงไม่กี่วันนี้ เขายังไปที่สำนักงานการศึกษาเป็นพิเศษ เพื่อขอทุนการศึกษาแรกเข้าให้เย่เสี่ยวจิ่น และยังยกเว้นค่าธรรมเนียมการศึกษาทั้งหมดตลอดสามปีมัธยมปลายด้วย

หลังจากวุ่นวายกับเรื่องราวทั้งหมดนี้ ผมบนหัวของจูซินอี้ก็ร่วงไปอีกหลายเส้น

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

โทษนะป้า นี่ป้ากำลังดูถูกแชมป์คณิตศาสตร์โอลิมปิกระดับประเทศอยู่นะคะ

ไหหม่า(海馬)

………………..