ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 500 โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดยินดีต้อนรับคุณ

บทที่ 500 โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดยินดีต้อนรับคุณ

………………..

บทที่ 500 โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดยินดีต้อนรับคุณ

จูซินอี้มองเย่เสี่ยวจิ่นครู่หนึ่ง

เด็กคนนี้ไม่ถือตัวและมีความสง่างาม แววตากระจ่างสดใส เมื่อจูซินอี้เห็นครั้งแรก เขาก็คิดว่าเธอเป็นคนที่น่าประทับใจ

เพื่อป้องกันความผิดพลาด จูซินอี้จึงถามอีกครั้งว่า “เธอมาที่นี่เพื่อ…”

เขาถามตรงไปตรงมา เย่เสี่ยวจิ่นก็ตอบตรงไปตรงมาเช่นกันว่า “ฉันอยากมาเรียนที่โรงเรียนหมายเลขเจ็ดค่ะ”

“ทำไม?” จูซินอี้อดถามไม่ได้ “ทำไมเธอถึงอยากมาเรียนที่โรงเรียนหมายเลขเจ็ด?”

“ถึงในใจฉันจะคิดว่าโรงเรียนหมายเลขเจ็ดดีมาก”

“แต่ก็ต้องยอมรับว่า โรงเรียนหมายเลขหนึ่งกับหมายเลขสองนั้นดีกว่าโรงเรียนหมายเลขเจ็ดมากในหลาย ๆ ด้าน ทั้งหมดล้วนเหนือกว่าโรงเรียนหมายเลขเจ็ดมากมาย”

ในสถานการณ์แบบนี้ เย่เสี่ยวจิ่นจะเลือกโรงเรียนหมายเลขเจ็ดไปทำไมกันนะ?

มันก็เหมือนกับมีทองคำและก้อนหินวางอยู่ข้างหน้าใครสักคน แต่คนคนนั้นกลับเลือกหยิบก้อนหิน

คำพูดของเขาทำให้เย่เสี่ยวจิ่นพอใจในโรงเรียนหมายเลขเจ็ดมากยิ่งขึ้น

นี่มันเป็นสถานที่ที่เหมาะเจาะอย่างแท้จริงไม่ใช่หรือ

เย่เสี่ยวจิ่นกระพริบตาแล้วยิ้มและพูดว่า “ฉันว่าโรงเรียนหมายเลขเจ็ดก็ดีมากจริง ๆ นะคะ”

คำพูดนี้ทำให้จูซินอี้หยุดพูด

ในเมื่ออัจฉริยะตัวน้อยยังคิดว่าดี เขาก็ไม่ปฏิเสธต่อไป

จูซินอี้ฝันว่าจะมีนักเรียนที่เก่งขนาดนี้มาที่โรงเรียน เพื่อทำให้โรงเรียนกลับมามีชีวิตชีวา

เขาเสนอที่จะพาตัวเองและเย่เสี่ยวจิ่นไปเดินเล่นรอบโรงเรียน

เย่เสี่ยวจิ่นรีบปฏิเสธ

เธอเพิ่งจะเดินไปรอบหนึ่งเอง

“งั้นไปกินข้าวกัน” จูซินอี้มองนาฬิกา “ตอนนี้กำลังพอดีกับเวลาอาหาร บริเวณใกล้โรงเรียนมีร้านอาหารส่วนตัวอยู่ร้านหนึ่ง รสชาติดีมาก”

หลังจากกินอาหารร่วมกัน เย่เสี่ยวจิ่นก็มีความเข้าใจในตัวจูซินอี้มากขึ้น

คนนี้ไม่มีเจตนาแอบแฝง เห็นได้ชัดว่าเขารักงานการสอนจริง ๆ

ก่อนจะแยกกัน ผู้อำนวยการโรงเรียนชราคนนี้ก็เหมือนมีน้ำตาคลอเบ้า “นักเรียนเย่เสี่ยวจิ่น โรงเรียนหมายเลขเจ็ดยินดีต้อนรับเธอ!”

เมื่อรู้ว่าเย่เสี่ยวจิ่นมาเมืองซิงเฉิง หลินหงป๋อก็โทรศัพท์หาเธอเป็นพิเศษ เพื่อชวนเธอไปกินข้าวด้วยกันและแนะนำเพื่อน ๆ ให้เธอรู้จัก

ก่อนหน้านี้หลินหงป๋อมีท่าทีค่อนข้างเย็นชาต่อคนในตระกูลเย่ แต่ตอนนี้เรียกได้ว่าอบอุ่นมาก

เพื่อน ๆ ของหลินหงป๋อส่วนใหญ่เป็นคนในแวดวงธุรกิจ ดวงตาที่มองเย่เสี่ยวจิ่นนั้นเต็มไปด้วยความเฉียบคมที่ได้ขัดเกลามาจากแวดวงธุรกิจ

เย่เสี่ยวจิ่นเผชิญหน้ากับกลุ่มคนเจ้าเล่ห์เหล่านี้โดยไม่กลัวเลยสักนิด

พวกเขาจึงแปลกใจอยู่ไม่น้อย

ได้ยินว่าเย่เสี่ยวจิ่นเป็นคนชนบท

พวกเขายังคิดว่าคนที่มาจากที่เล็ก ๆ เมื่อเผชิญหน้ากับพวกเขาจะต้องมีความประหม่าและหวาดกลัวบ้าง

แม้กระทั่งในแววตายังเผยถึงความสบาย ๆ และความเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่เข้ากับวัยของเธอ

คนเหล่านั้นพากันชะงัก คำพูดเหน็บแนมที่เตรียมไว้ล้วนค้างเติ่งในปาก พูดออกมาไม่ได้

จบมื้ออาหาร บรรยากาศกลับกลมเกลียว

แน่นอนว่าเย่เสี่ยวจิ่นสังเกตเห็นเจตนาของพวกเขา แต่เธอก็ไม่ใส่ใจ เลือกที่จะทำเหมือนไม่เห็น พร้อมกับพูดประโยคจำเจไปเรื่อย ๆ

ถือว่าได้จำหน้าค่าตากันไว้

มื้อนี้จบลงอย่างรวดเร็ว พอได้ยินว่าเย่เสี่ยวจิ่นจะมาเรียนที่ซิงเฉิง หลินหงป๋อก็เสนออย่างอบอุ่นทันที “เสี่ยวจิ่น เธอจะพักที่หอหรือไปกลับ”

“พักที่หอค่ะ” เย่เสี่ยวจิ่นดื่มน้ำเข้าไปหนึ่งอึกเพื่อให้คอชุ่มชื่น

“พักที่หอเหรอ” หลินหงป๋อมองตาปริบๆ แล้วกล่าว “ถ้าสุดสัปดาห์นี้เธอว่างก็มาเล่นบ้านลุงหลินได้นะ ฉันจะเตรียมห้องให้ เธอมาเมื่อไหร่ก็ได้”

ความคิดของหลินหงป๋อไม่ยากที่จะคาดเดา เย่เสี่ยวจิ่นก็ยินดีตอบแทนเขาด้วยดี จึงพยักหน้า “ได้ค่ะ งั้นก็ขอบคุณลุงหลินล่วงหน้านะคะ”

หลังจากโรงเรียนได้ข้อสรุปเรียบร้อยแล้ว ก็เป็นเรื่องการย้ายและถ่ายโอนประวัติ ซึ่งจูซินอี้ก็ถือว่าเย่เสี่ยวจิ่นเป็นเหมือนสมบัติที่เขาต้องดูแล ไม่มีทางให้หลี่ชุ่ยชุ่ยและคนอื่นต้องหาเรื่องให้เหนื่อยใจ

วันคลอดของหลิวเยว่ใกล้เข้ามาแล้ว เย่เสี่ยวจิ่นเลยให้หลี่ชุ่ยชุ่ยอยู่บ้านดูแลหล่อนส่วนตัวเองก็เดินทางไปยังเมืองซิงเฉิง

แม้จะเป็นเดือนกันยายน เมืองซิงเฉิงก็ยังร้อนเหมือนเตาอบ

เย่เสี่ยวจิ่นปฏิเสธที่จะให้คนของหลินหงป๋อมารับ เธอถือสัมภาระเดินออกจากประตูชุมชนมาจนถึงประตูบ้านตระกูลหลินด้วยสภาพเหงื่อท่วมเต็มตัว

เธอสวมเสื้อแขนสั้นสีขาว และกางเกงยีนส์สีฟ้าอ่อน

ตอนนี้กำลังเติบโตเป็นสาวเต็มตัว

เมื่อรู้ว่าเย่เสี่ยวจิ่นจะมาค้างที่บ้านตระกูลหลินในคืนนี้ จี้เหม่ยอวี้ก็เริ่มจัดเตรียมอาหารเต็มโต๊ะตั้งแต่ช่วงบ่าย

จี้เหม่ยหลิงน้องสาวของจี้เหม่ยอวี้พร้อมครอบครัวของหล่อนก็มาถึงแล้ว

จี้เหม่ยหลิงมีลูกชายคนหนึ่งซึ่งอายุพอ ๆ กับเย่เสี่ยวจิ่น และก็ย้ายมาเรียนที่เมืองซิงเฉิงในปีนี้เหมือนกัน

เย่เสี่ยวจิ่นกดกริ่ง

หลินหงป๋อกำลังช่วยงานในครัว ได้ยินเสียงกริ่งก็ยิ้มออกมา “ต้องเป็นเสี่ยวจิ่นมาแน่ ๆ เดี๋ยวผมไปเปิดประตูเอง”

“อยากไปอาบน้ำก่อนไหม?”

เย่เสี่ยวจิ่นยิ้มอย่างน่ารัก “ไม่เป็นไรค่ะ คุณลุงหลิน เดี๋ยวอีกสักพักเหงื่อก็แห้ง พอไม่ร้อนก็จะไม่เหงื่อออกแล้วค่ะ”

หลินหงป๋อก็ไม่เร่งรัด ช่วยเธอยกกระเป๋าเข้าไปข้างใน “อาหารใกล้จะเสร็จแล้ว เธอไปดูทีวีในห้องรับแขกก่อนสิ”

เย่เสี่ยวจิ่นมองไปรอบ ๆ ห้องรับแขก

บนโซฟาในห้องรับแขกมีผู้ชายนั่งอยู่คนหนึ่ง ผู้หญิงอีกคนหนึ่ง และวัยรุ่นคนหนึ่งที่อายุใกล้เคียงกับเธอ

เด็กหนุ่มนอนอยู่บนโซฟาอย่างสบาย ๆ วางขาบนโต๊ะกาแฟโดยที่ไม่ถอดรองเท้าออก

เย่เสี่ยวจิ่นกระพริบตาและนั่งไปยังอีกฝั่งหนึ่ง

เธอไม่ได้คิดจะพูดคุยกับพวกเขา แต่จี้เหม่ยหลิงกลับรู้สึกสนใจเธออย่างมาก

หล่อนได้ยินว่าเย่เสี่ยวจิ่นเป็นนักเรียนที่ได้อันดับหนึ่งของเมืองหวายฮว่า แต่ก็ไม่รู้ว่าอันดับหนึ่งคนนี้เมื่อเปรียบเทียบกับลูกชายของหล่อนแล้วใครจะเก่งกว่ากัน

จี้เหม่ยหลิงดูแลตัวเองดีมาก ถึงแม้อายุสามสิบกว่าแล้ว แต่ใบหน้ายังสะอาดเกลี้ยงเกลา ไม่มีริ้วรอยใด ๆ

เย่เสี่ยวจิ่นเงยหน้าขึ้น มองสบตากับหล่อนแล้วพยักหน้าเป็นการตอบ

ท่าทีของเธอนั้นดูก้าวร้าวเล็กน้อย ทำให้จี้เหม่ยหลิงขมวดคิ้วเล็กน้อยในใจ แสดงอาการไม่พอใจ

“ได้ยินว่าเธอสอบได้ที่หนึ่งในครั้งนี้ ได้กี่คะแนนเหรอ?”

“ฉันได้ยินมาว่า เมืองหวายฮว่านี่เป็นเมืองเล็ก ๆ ไม่มีคนที่มีความสามารถ คาดว่าอันดับหนึ่งที่นั่น พอไปที่อื่นอาจจะไม่ติดแม้แต่หนึ่งร้อยอันดับแรกด้วยซ้ำ”

ห้องครัวและห้องนั่งเล่นนั้นอยู่ห่างกันพอสมควร ดังนั้นจี้เหม่ยอวี้และหลินหงป๋อจึงไม่ได้ยินว่าที่นี่พูดอะไรกัน

เย่เสี่ยวจิ่นไม่สนใจจะยุ่งกับหล่อน เธอไม่ตอบอะไร แค่ละสายตากลับมา

ท่าทางของเธอที่จี้เหม่ยหลิงมองเห็นนั้นดูเหมือนกับว่าถูกพูดแทงใจดำ

หล่อนพลันรู้สึกเหนือกว่าเล็กน้อย ยิ้มกว้างมากขึ้น “แต่อย่างนั้นก็ไม่เป็นไร ลูกชายของฉันเรียนเก่ง เป็นที่หนึ่งของพวกเราด้วย”

“ต่อไปเราทุกคนก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ถ้าเธอมีอะไรที่ไม่เข้าใจ ก็ไปถามลูกชายของฉันได้”

สวีจื่ออี้ได้ยินคำนี้ก็เงยหน้าขึ้น “แม่ ผมกับยัยบ้านนอกนี่ไม่มีอะไรต้องคุยกัน ผมไม่สอน”

คำพูดของหล่อนเหมือนเป็นการตำหนิสวีจื่ออี้ แต่น้ำเสียงกลับเรียบเฉย

เย่เสี่ยวจิ่นยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ไม่พูดอะไร

พอดีจี้เหม่ยอวี้ถือชามอาหารออกมา เย่เสี่ยวจิ่นเห็นความเคลื่อนไหวก็ลุกขึ้นไปช่วยเธอ

“คุณป้าจี้ ให้หนูช่วยนะคะ”

จี้เหม่ยอวี้เอ็นดูเย่เสี่ยวจิ่นเด็กคนนี้มาก ปกติก็เรียบร้อยรู้ความ น่ารักกว่าสวีจื่ออี้เป็นหลายเท่า

หล่อนแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “ในครัวมีกับข้าวอีกอย่างหนึ่ง ไปยกมาให้หน่อยสิจ๊ะ”

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

มาเจอญาติเด็กเปรตอีกคนแล้ว เดี๋ยวก็รู้ว่าการท้าทายแชมป์โอลิมปิกคณิตศาสตร์มันเป็นยังไง

ไหหม่า(海馬)

………………..