ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 498 มองคนด้วยสายตาสุนัข

บทที่ 498 มองคนด้วยสายตาสุนัข

………………..

บทที่ 498 มองคนด้วยสายตาสุนัข

เย่เสี่ยวจิ่นยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับน้ำเสียงเย็นชา “ฉันบอกว่า ฉันไม่ได้วางแผนจะไปโรงเรียนมัธยมซิงเฉิงหมายเลขหนึ่งค่ะ”

“เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?” ติงเหวินเหว่ยพูดซ้ำอย่างไม่อยากเชื่อ “เธอปฏิเสธที่จะไปโรงเรียนมัธยมซิงเฉิงหมายเลขหนึ่งงั้นเหรอ?”

เธอรู้หรือเปล่าว่ากำลังสูญเสียโอกาสในการเรียนรู้ที่มีค่ามากแค่ไหน?

มีคนมากมายแย่งกันจนหัวปูดที่จะเข้าโรงเรียนมัธยมซิงเฉิงหมายเลขหนึ่ง

ถ้าได้เข้าโรงเรียนมัธยมซิงเฉิงหมายเลขหนึ่ง ก็มีโอกาสเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้

เข้ามหาวิทยาลัยได้ก็เท่ากับมีงานที่มั่นคง ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องไปตลอดชีวิต

ติงเหวินเหว่ยคิดไม่ออกว่าทำไมเย่เสี่ยวจิ่นถึงปฏิเสธ

“ฉันแนะนำให้เธอคิดให้ดี ๆ มีคนมากมายอยากเข้าโรงเรียนซิงเฉิงหมายเลขหนึ่งแต่ก็เข้าไม่ได้”

อย่ามาทำตัวไม่รู้จักบุญคุณ

แต่ความหมายก็ประมาณนั้น

เย่เสี่ยวจิ่นตอบอย่างเย็นชา “งั้นขอให้คุณมอบโอกาสนี้ให้คนอื่นแทนเถอะค่ะ ฉันไม่ต้องการ”

“เธอ!” ติงเหวินเหว่ยถูกสกัดจนพูดไม่ออก

เขาเคยผ่านพายุลูกใหญ่มาแล้ว ไม่ถึงกับต้องโมโหเด็กที่ยังไม่โตเต็มที่คนหนึ่ง เขาจึงรีบกดความโกรธในใจลงอย่างรวดเร็ว

“อายุยังน้อยแต่นิสัยร้ายกาจเหลือเกิน” ติงเหวินเหว่ยทำท่าทางเป็นผู้มีประสบการณ์ “สักวันเธอต้องเสียใจกับการตัดสินใจในวันนี้แน่”

พูดจบ เขาก็แค่นเสียงเย็นชาแล้วเดินจากไป

“จิ่นเป่า ทำไมลูกไม่ไปล่ะ? ลูกไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าเตรียมจะไปเรียนมัธยมที่เมืองซิงเฉิง?”

หลี่ชุ่ยชุ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง

“ไปเมืองซิงเฉิงก็จริง แต่ไม่จำเป็นต้องไปโรงเรียนมัธยมซิงเฉิงหมายเลขหนึ่งเสมอไปน่ะค่ะ”

ตอนแรก เธอก็พิจารณาโรงเรียนมัธยมซิงเฉิงหมายเลขหนึ่งอยู่

แต่หลังจากได้เจอติงเหวินเหว่ยแล้ว ก็ไม่มีความคิดนั้นอีกต่อไป

เมื่อเทียบกันแล้ว โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดเหมาะกับเธอมากกว่า

ตอนกลางคืน เย่เสี่ยวจิ่นก็ติดต่อกู้กั๋วเฉียง ให้เขาช่วยติดต่อผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมซิงเฉิงหมายเลขเจ็ด

ในขณะเดียวกัน ที่เมืองซิงเฉิง

ทุกครั้งที่มีการประชุมใหญ่เปิดเทอมใหม่ ผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดก็รู้สึกกลุ้มใจ

อัตราการเข้าเรียนต่อของโรงเรียนไม่สูงขึ้น งบประมาณต่าง ๆ ก็ไม่ได้รับการอนุมัติ ตอนนี้โรงเรียนยังมีอาคารอิฐแดงที่สร้างค้างไว้ครึ่งหลังอีก!

โรงเรียนมัธยมปลายซิงเฉิงหมายเลขหนึ่งเป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดในเมืองซิงเฉิง มีอัตราการเข้าเรียนต่อสูง สิ่งอำนวยความสะดวกก็ดี ผู้ปกครองที่มีฐานะในเมืองซิงเฉิงต่างแย่งกันส่งลูกเข้าเรียนที่นี่

แล้วมาดูโรงเรียนมัธยมปลายหมายเลขเจ็ดสิ…

จูซินอี้ถอนหายใจอีกครั้ง

ปีที่แล้วทั้งระดับชั้นมีนักเรียนไม่ถึงพันคน ในขณะที่โรงเรียนมัธยมปลายซิงเฉิงหมายเลขหนึ่งมีนักเรียนใหม่ชั้นมัธยมปลายปีที่หนึ่งตั้งห้าพันคน!

ยิ่งไปกว่านั้น นักเรียนพันคนของโรงเรียนมัธยมปลายหมายเลขเจ็ดล้วนเป็นนักเรียนที่จบมัธยมต้นมาด้วยคะแนนพันอันดับสุดท้าย เป็นพวกที่ค่อนข้างจะไม่เอาไหน

นิสัยก็ดื้อรั้นและก้าวร้าว ทำให้ปวดหัวมาก

จูซินอี้ยกมือลูบศีรษะโดยไม่รู้ตัว

เขาอายุยังไม่ถึงสี่สิบ แต่ผมร่วงไปเกือบครึ่งแล้ว

จูซินอี้เช็ดน้ำตาที่หัวตา พยายามรวบผมสองข้างมาปิดกลางศีรษะ แกล้งทำเป็นว่าตัวเองยังไม่หัวล้าน

ติงเหวินเหว่ยผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมปลายซิงเฉิงหมายเลขหนึ่งเห็นเขาแล้วยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ผู้อำนวยการจู ผมรู้จักแชมพูยี่ห้อหนึ่ง ช่วยป้องกันผมร่วงได้ดีมาก จะให้ผมแนะนำให้ไหม?”

จูซินอี้ได้ยินประโยคนี้แล้วรู้สึกเหมือนถูกคนจับหน้าเอาไปเหยียบกับพื้น

เรื่องผมร่วงเป็นจุดอ่อนของเขา ติงเหวินเหว่ยยังจงใจแหย่อีก

เขาตั้งใจแกล้งชัด ๆ!

“ไม่ต้อง!” จูซินอี้จ้องเขาอย่างแค้นเคือง “เก็บไว้ป้องกันผมร่วงของตัวเองเถอะ! ผมได้ยินมาว่าคุณไปเชิญเย่เสี่ยวจิ่นถึงบ้านแต่โดนปฏิเสธมา”

ในโลกนี้ไม่มีกำแพงที่กันลมได้สนิท ติงเหวินเหว่ยเพิ่งไปที่คฤหาสน์ตระกูลเย่ไม่กี่วัน ข่าวที่เย่เสี่ยวจิ่นปฏิเสธจะเข้าโรงเรียนมัธยมซิงเฉิงหมายเลขหนึ่งก็แพร่สะพัดไปทั่วแล้ว

สีหน้าติงเหวินเหว่ยหม่นลงทันทีที่ได้ยิน “เย่เสี่ยวจิ่นไม่อยากมาโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่ง ก็คงไม่มาโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งแน่นอน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณล่ะ?”

“ผู้อำนวยการจู โรงเรียนมัธยมหนึ่งไม่ได้ขาดเย่เสี่ยวจิ่นคนเดียว แต่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดไม่เหมือนกัน”

ติงเหวินเหว่ยยิ้มเล็กน้อย ชำเลืองมองจูซินอี้ “ถ้าผมจำไม่ผิด โรงเรียนของคุณยังมี ‘ตึกร้าง’ อยู่ใช่ไหม ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ทำไมยังซ่อมไม่เสร็จล่ะ”

เขาทำท่าถอนหายใจ “ดูสิ แบบนี้มันส่งผลกระทบต่อการเรียนของนักเรียนมากเลยนะ”

“หอพักของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดก็เป็นหอพักเก่าทั้งนั้น ฝนตกหนักยังรั่วอีก ผู้อำนวยการจู คุณต้องพยายามหน่อยนะ สภาพโรงเรียนแบบนี้จะไปดึงดูดนักเรียนเก่ง ๆ ได้ยังไง”

ติงเหวินเหว่ยพูดแทงใจดำจูซินอี้ทุกประโยค

โรงเรียนมีตึกร้าง หอพักเป็นอาคารเก่า ฝนตกหนักยังรั่ว สภาพโรงเรียนย่ำแย่รับนักเรียนไม่ได้

ทั้งหมดนี้คือจุดอ่อนของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด

หากโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดยังคงเป็นแบบนี้ต่อไป ในอนาคตเมืองซิงเฉิงอาจจะไม่มีโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดอีกแล้ว

ต่อหน้าติงเหวินเหว่ย เขาไม่มีทางแสดงความอ่อนแอของตัวเองออกมาแน่นอน

“เรื่องนี้ไม่ต้องให้ผู้อำนวยการติงต้องกังวลหรอกครับ” จูซินอี้ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากใจ

เหมือนกับครั้งก่อน ๆ วันนี้ผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมปลายทุกแห่งในเมืองซิงเฉิงมาร่วมประชุมใหญ่กันหมด โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดในฐานะโรงเรียนที่อยู่อันดับท้ายสุด ชื่อของพวกเขาก็ปรากฏอยู่ในรายชื่อโรงเรียนที่ต้องพยายามมากขึ้นเป็นธรรมดา

จูซินอี้ยังคงรักษารอยยิ้มไว้ แต่ในใจกลับขมยิ่งกว่ากินหวงเหลียน*

(*黄莲 หวงเหลียนหรืออึ่งโน้ย คือรากของต้น Coptis chinensis เป็นยาสมุนไพรจีนที่ขึ้นชื่อเรื่องความขม)

หลังเลิกประชุม เขารอจนคนในห้องประชุมเดินออกไปเกือบหมดแล้ว จึงหลบคนอื่น ๆ ไปหาผู้บริหารที่รับผิดชอบเรื่องการจัดสรรงบประมาณก่อสร้างโรงเรียน

พอเขาเคาะประตูเดินเข้าไปในห้องทำงาน ผู้บริหารเห็นหน้าเขาก็รู้ทันทีว่าเขาจะพูดเรื่องอะไร

ผู้บริหารวางกระติกน้ำร้อนลงแล้วยกมือขึ้นห้ามไม่ให้จูซินอี้พูด

พูดอย่างจนปัญญาว่า “ผู้อำนวยการจูครับ ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่อยากจัดสรรงบประมาณให้คุณหรอกนะ แต่ช่วงนี้งบประมาณค่อนข้างตึงตัว โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งกับหมายเลขสองก็เร่งขอเงินกันอยู่”

“คุณก็รู้นี่ว่าสองปีนี้โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งกับหมายเลขสองมีนักเรียนเข้าเรียนเกินจำนวนที่รับได้ ล่าสุดทั้งสองโรงเรียนก็ยื่นเรื่องขอสร้างอาคารเรียนเพิ่มอีกหลัง ไม่งั้นก็ไม่มีที่ให้นักเรียนเรียนแล้ว”

ผู้บริหารพูดอย่างไม่สุภาพ

พูดทุกอย่างที่จูซินอี้อยากจะพูด

ท่าทีของเขาก็คือ ถ้าโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งหรือหมายเลขสองมาขอเงิน ทางนี้มีให้

แต่ถ้าโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดมาขอเงิน?

ขอโทษนะ ไม่มีทาง

โดนปฏิเสธอีกครั้ง จูซินอี้ชินชาเสียแล้ว

ถ้าตอนนี้ผู้บริหารตกลงจะจัดสรรงบประมาณให้ เขากลับจะรู้สึกแปลกใจเสียอีก!

“เฮ้อ” ระหว่างทางกลับโรงเรียน จูซินอี้ถอนหายใจซ้ำ ๆ

ถ้าโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดเป็นแบบนี้ต่อไป ก็จะยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ

นึกย้อนไปถึงตอนที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดเคยรุ่งเรืองมาก่อน เคยผลิตคนดังออกมาคนหนึ่งด้วย ไม่นึกว่าตอนนี้จะมาตกต่ำในมือของเขา

จูซินอี้มีอุดมการณ์ด้านการศึกษาอยู่บ้าง แต่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดมีนักเรียนเก่งน้อยเกินไป ต่อให้เขาสอนอย่างไรก็ไม่สามารถทำให้นักเรียนหัวอ่อนทั้งหมดกลายเป็นนักเรียนหัวกะทิได้

สิ่งอำนวยความสะดวกและอุปกรณ์ของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดล้วนเก่ามากแล้ว

จูซินอี้เดินกลับไปที่สำนักงาน มองซ้ายมองขวารอบหนึ่ง และยังมีอารมณ์ขันพอที่จะพูดเล่น

เขาพูดกับตัวเอง “คิดในแง่ดี แม้โรงเรียนมัธยมเจ็ดของเราจะไม่ได้ปรับปรุงใหม่ ไม่เหมือนโรงเรียนมัธยมหนึ่งและสอง แต่ร่องรอยพวกนี้ล้วนเป็นประจักษ์พยานทางประวัติศาสตร์”

“การรักษาความคลาสสิกไว้ก็เป็นเอกลักษณ์อย่างหนึ่งนะ!”

เขาเป็นคนค่อนข้างมองโลกในแง่บวก

คิดไปคิดมา จิตใจก็เบาสบายขึ้นมาก

กลับมาถึงห้องทำงานผู้อำนวยการ จูซินอี้จัดการเอกสารอยู่สักพัก กำลังจะลุกออกไป ในตอนนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดมีสภาพไม่ค่อยดี ผู้อำนวยการก็ไม่ได้ยุ่งมาก ปกติโทรศัพท์ในห้องผู้อำนวยการจะดังสักครั้งทุก ๆ สามถึงห้าวัน

เขารับโทรศัพท์

จูซินอี้ขมวดคิ้ว ฟังน้ำเสียงแล้วเหมือนเป็นคนหนุ่ม

ช่วงนี้มักจะมีคนหนุ่ม ๆ โทรมาขายของบ่อย ๆ

“ขอโทษครับ ไม่ต้องการครับ” จูซินอี้ตัดบทคนที่อยู่ปลายสาย

ขณะกำลังจะวางสาย เสียงจากหูโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างสงสัย “ไม่ต้องการเหรอ?”

จูซินอี้ชะงักไป

เสียงนี้ทำไมฟังดูคล้ายกู้กั๋วเฉียงจังเลย?

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

จิ่นเป่าจะเข้าโรงเรียนหมายเลขเจ็ดในฐานะนักพัฒนาใช่ไหม ดูสภาพโรงเรียนแล้วมันร่อแร่เหลือเกิน

ไหหม่า(海馬)

………………..