หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 990 แผนการของเยี่ยนอ๋อง (2)

ตอนที่ 990 แผนการของเยี่ยนอ๋อง (2)

เยี่ยนอ๋องยิ้มจนตาแทบปิด เอ่ย “ข้าเพียงอยากให้เจ้ารู้ว่าบนโลกใบนี้มีวรยุทธ์ที่ยอดเยี่ยมและความสามารถที่น่าทึ่งคือทุกอย่างแล้ว อดีตฮ่องเต้เอ่ยถึงวรยุทธ์นั้นธรรมดา เอ่ยถึงสติปัญญาก็ไม่แน่ว่าจะดีกว่าที่ปรึกษารอบข้าง แต่สุดท้ายเป็นอย่างไร ผู้คนมีความสามารถในใต้หล้า เหล่าแม่ทัพผู้เก่งกล้าสามารถใครบ้างที่ไม่ได้เป็นเครื่องมือให้เขาใช้งาน”

สีหน้าของคุณชายเว่ยไม่น่ามองขึ้นมา ลุกขึ้นแล้วจึงเอ่ย “ไม่เกี่ยวกับข้า ในเมื่อเสด็จลุงเยี่ยนอ๋องคิดว่าตนเองทำถูกแล้วก็อาศัยช่วงเวลาในการรักษาบาดแผลชื่นชมตนเองไปเถิด หวังว่าสุดท้ายพระองค์จะไม่เล่นกับไฟจนมันเผาไหม้ตนเองต้องตายอยู่ในกำมือของเขา” คุณชายเว่ยอารมณ์ดี ในตอนที่เอ่ยประโยคสุดท้ายเขาก็เดินไปถึงประตูกระโจมแล้ว เปิดผ้าม่านออกก่อนจะเดินออกไป เหลือไว้เพียงเยี่ยนอ๋องที่ชะงักนิ่ง ก่นด่าด้วยรอยยิ้มออกมาอย่างจนปัญญา “ช่างเป็นเด็กเหลวไหลเสียจริง”

ภายในเขาชิงอวิ๋นห่างออกไปไกลนับพันลี้ หยวนชุนในชุดเกราะมีเคราและเส้นผมสีขาว ทว่าแผ่นหลังยังคงเหยียดตรง ยืนอยู่บนเนินเขามองออกไปยังธงที่พริ้วไสว กองทัพเฉินโจวและกองกำลังไท่หนิงร่วมมือกันราวกับทะเลสีดำปิดล้อมเขาชิงอวิ๋นแม้แต่น้ำก็ยังไม่อาจผ่านไปได้

“ท่านกั๋วกง” รองแม่ทัพคนหนึ่งเดินเข้ามา เอ่ยอย่างนอบน้อม

เอ้อกั๋วกงเอ่ยถาม “ว่าอย่างไร”

รองแม่ทัพส่ายศีรษะ ยิ้มเจื่อนเอ่ย “กองทัพเฉินโจวมีมากกว่าที่เราคิดเอาไว้มาก อีกทั้งกองกำลังไท่หนิงยังมุ่งหน้ามายังเฉินโจวไม่หยุด นอกจากนี้…มีทหารที่มีที่มาไม่ชัดเจนขัดขวางอยู่ทางขึ้นฝั่งของแม่น้ำหลี หน่วยลาดตระเวนรายงานมาว่า สงสัยว่าจะเป็น…ผู้สืบทอดคังอ๋องแห่งเหมียนโจวขอรับ”

“คังอ๋องก็มีส่วนร่วมด้วยหรือ”

รองแม่ทัพส่ายศีรษะ เอ่ย “เหมียนโจวไม่มีความเคลื่อนไหวขอรับ แต่ว่า…ว่ากันว่าคังอ๋องซื่อจื่อมีความสัมพันธ์อันดีกับคุณชายเว่ย” อีกทั้งยามนี้เห็นได้ว่าราชสำนักกำลังอ่อนแอ แม้แต่หนิงอ๋องยังแสดงตัวออกมาแล้ว โบราณว่าดันหลังฝั่งที่คนมาก ต่อให้คังอ๋องจะแสดงตัวบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

“ท่านกั๋วกง เฉินโจวนั้นไม่มีทางโจมตีได้ พวกเราถอนทัพเถิดขอรับ” รองแม่ทัพเอ่ยเสียงเข้ม รีบถอนทัพออกไป อย่างน้อยยังสามารถรักษากำลังเอาไว้ได้ หากยื้อเวลานานไปทหารหมดกำลังใจและเสบียง เช่นนั้นคงต้องตายอย่างไม่เป็นธรรมนัก เอ้อกั๋วกงส่ายศีรษะถอนหายใจออกมา “จะถอนทัพไปที่ใดเล่า” เส้นทางจินหลิงถูกเซวียเจินตัดขาดแล้ว เบื้องหลังพวกเขาเป็นภูเขาหินหนึ่งร้อยลี้อย่างเขาชิงอวิ๋น ด้านหน้าเป็นกองทัพเฉินโจวและกองกำลังไท่หนิง นอกเสียจากพลิกเขาชิงอวิ๋นหนี แต่ว่าทหารกว่าหกแสนจะข้ามเขาหินอย่างเขาชิงอวิ๋นไหนเลยจะง่ายเพียงนั้น ยิ่งไปกว่านั้น… “กองกำลังไท่หนิงและกองทัพโยวโจวเป็นทหารที่ฝีมือดีที่สุดของต้าเซี่ย เจ้าคิดว่า…เราจะหนีพวกเขาพ้นหรือ”

“หรือว่าจะต้องนั่งรอความตายอยู่เช่นนี้หรือขอรับ” รองแม่ทัพเริ่มร้อนรนขึ้นมา

เอ้อกั๋วกงแหงนหน้ามองฟ้า ถอนหายใจไม่เอ่ยสิ่งใด สวรรค์ต้องการให้ข้าตาย จะทำอันใดได้ ฝ่าบาทชอบอวดฉลาด ทว่าไม่รู้ว่าการใช้ทหารนั้นไม่อาจอาศัยเพียงจินตนาการ และไม่ใช่ใครก็จะอวดฉลาดได้ เพียงไม่ระวังก็จะกลายเป็นผลร้ายได้

ถนนอีกเส้นเข้าสู่เมืองเฉินโจว กลุ่มคนเดินทางอย่างสบายอกสบายใจ หนานกงมั่วนั่งอยู่บนหลังม้าพลางปรายตาไปมองหนิงอ๋องที่เดินอยู่ข้างกันอย่างเอือมระอา “หนิงอ๋อง เวลานี้พระองค์ควรไปอยู่ในกองทัพมิใช่หรือเพคะ ตามหม่อมฉันกลับเฉินโจว หากเสียเรื่องขึ้นมาแล้วจะทำเยี่ยงไร” หนิงอ๋องโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ เอ่ย “วางใจเถิด ไม่มีทางเสียเวลาหรอก หากบุกเข้าไปบีบหยวนชุนเกินไปจะทำให้พวกเขาต้องสู้จนสุดใจ ลากเวลาไปสักสิบวันครึ่งเดือนรอจนพวกเขาขาดน้ำขาดอาหารครึ่งเป็นครึ่งตายก่อนค่อยว่ากัน”

“…” นี่เป็นตัวอย่างการอาศัยความเจ็บป่วยเพื่อสังหารคนอย่างนั้นหรือ

หนิงอ๋องหันกลับมายิ้มตาหยีให้นาง เอ่ย “ทำไมหรือ ซิงเฉิงจวิ้นจู่เองก็รู้สึกว่าข้าปรีชาสามารถและปัญญาเฉียบแหลมใช่หรือไม่”

ผู้ติดตามที่อยู่รอบข้างรวมทั้งผู้ติดตามของหนิงอ๋องลอบเบนหน้าหนี หนิงอ๋อง ถือหางตนเองเช่นนี้จะดีหรือ

หนานกงมั่วไร้ซึ่งคำพูด

เพราะไม่ได้บอกล่วงหน้า เมื่อกลุ่มคนเดินทางมาถึงหน้าจวนใจกลางเมืองเฉินโจวแล้วคนในจวนเพิ่งรู้ข่าว ฉินจื่อซวี่และชวีเหลียนซิงรีบพาคนออกมาต้อนรับ

“คารวะจวิ้นจู่ ถวายพระพรหนิงอ๋อง”

หนิงอ๋องนั่งอยู่บนหลังม้าเลิกคิ้วไม่เอ่ยสิ่งใด หนานกงมั่วพลิกตัวลงจากหลังม้า ยิ้มบาง เอ่ย “ไม่ต้องมากพิธี จื่อซวี่ เหลียนซิง หลายวันมานี้ลำบากพวกเจ้าแล้ว” ชวีเหลียนซิงยิ้มเบิกบาน เอ่ย “จวิ้นจู่กล่าวหนักไปแล้วเจ้าค่ะ เป็นหน้าที่ของพวกข้า” ฉินจื่อซวี่ยิ้มขมขื่น เอ่ย “นอกเมืองและในเมืองเฉินโจวนั้นเงียบสงบ ไม่มีอันใดให้ลำบากนัก เพียงแต่ในจวน…”

หนานกงมั่วย่นคิ้ว “ในจวนทำไมหรือ”

ชวีเหลียนซิงยกมือปิดปาก ยิ้มพลางเอ่ย “จวิ้นจู่ยังไม่รู้ หลายวันมานี้คุณชายฉินถูกคุณชายน้อยคุณหนูน้อยก่อกวนไม่เบาเลยเจ้าค่ะ”

เอ๋ หนานกงมั่วตกใจ หากเป็นเยาเยาปีศาจน้อยที่ชอบพันแข้งพันขานั่นก็ช่างเถิด เพียงแต่เยาเยามีอาเจี้ยวคอยดูแลควรไม่มีอันใดสิจึงจะถูก ยิ่งไปกว่านั้นยังมีอานอานอีกด้วย หรือว่าพวกนางจากไปไม่กี่เดือน บุตรชายพลันนิสัยเปลี่ยนแล้วหรือ

ฉินจื่อซวี่ยิ้มเจื่อน “จวิ้นจู่และหนิงอ๋องเดินทางมาลำบาก เชิญเข้าไปพักในจวนก่อนเถิด”

หนานกงมั่วพยักหน้า เชิญหนิงอ๋องเข้าไปด้วยกัน ระหว่างทางฟังเรื่องราวคร่าวๆ จากชวีเหลียนซิงไปด้วย ที่แท้วันหนึ่งอานอานบังเอิญเห็นคุณชายฉินกำลังสอนหนังสือซังเจี้ยว วันต่อมาจึงหอบหนังสือที่รักของตนมาขอให้ฉินจื่อซวี่สอน คุณชายฉินเดิมทีประหลาดใจว่าเด็กอายุสามขวบทว่ารักการเรียนเพียงนี้ เวลาว่างไม่มีอันใดทำจึงมานั่งสอนหนังสืออานอาน ใครจะคิดว่าเมื่อเยาเยาเห็นพี่อาเจี้ยวและพี่ชายกำลังตั้งใจร่ำเรียนแล้วจึงเกิดความละอายและฮึกเหิมขึ้นมา จึงหอบเอาภาพเขียนพู่กันสะเปะสะปะของตนเองมาให้คุณชายฉินสอนด้วย คุณชายฉินเปลี่ยนจากผู้ดูแลของเมืองเฉินโจวมาเป็นหัวหน้าเด็กในจวนทันที

หากเป็นเพียงเท่านั้นก็ช่างเถิด คุณชายฉินผู้มีความรู้สูงร่ำเรียนมามากใช่ว่าจะสอนเด็กสามคนไม่ได้ แต่ว่าทั้งสามคนนอกจากนักเรียนซังเจี้ยวที่ปกติสักหน่อย อานอานนั้นมีนิสัยซักถามจนถึงต้นตอ คำถามเพียงคำถามเดียวสามารถถามออกมาได้เป็นหมื่นทำไม บางครั้งคุณชายฉินก็ได้แต่คิดอยู่ในใจ มิน่าเล่ายามนี้คุณชายเว่ยมีชื่อเสียงคับฟ้าทว่าไม่มีผู้ใดกล้าออกมาบอกว่าเป็นอาจารย์ของเขา บางทีหากสองพ่อลูกคู่นี้เป็นคนประเภทเดียวกัน อาจารย์ของคุณชายเว่ยคงได้เป็นบ้าตายเพราะคำถามมากมายเพียงนั้น ไหนเลยจะมีอายุมาอยู่รอดูลูกศิษย์มีชื่อเสียงก้องไปทั่วหล้าได้

เยาเยาเองก็เป็นเด็กฉลาดคนหนึ่ง แม้ว่านางจะไม่ใช่คนกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้นัก แต่ความสงสัยของนางนั้นมีมากกว่าพี่ชายร้อยเท่า ดังนั้นทุกๆ วันเยาเยาจะมาเฝ้ารอยามที่ซังเจี้ยวทำการบ้านคอยถามคุณชายฉินผู้มีความรู้กว้างขวาง อย่างเช่น “ไยมดจึงเป็นสีดำ ไยนกนางแอ่นข้างชายคาจึงออกแต่ไข่ไม่ออกเป็นนกนางแอ่นน้อย ไยไข่นกจึงเปลี่ยนเป็นนกน้อยได้ เยาเยาเองก็เปลี่ยนมาจากไข่หรือไม่ ท่านอาฉินไยจึงเป็นบุรุษ ท่านน้าชวีไยจึงเป็นสตรี” คำถามเช่นนี้ ทุกๆ ครั้งจะเห็นดวงตากลมโตเปล่งประกายอย่างมีความสุขของเยาเยาตัวน้อยขณะเอ่ย “ท่านอาฉิน เมื่อครู่ข้าเพิ่งเห็นxx ท่านว่าxxไยจึงไม่ใช่xx…” คุณชายฉินรู้สึกว่าอีกประเดี๋ยวตนเองคงอยากกระอักเลือดและชักตาย แต่ว่าเขาเกรงว่าเยาเยาตัวน้อยจะถามว่า “ท่านอาฉิน ไยน้ำลายท่านจึงเป็นสีแดง เยาเยาทำไมไม่มี”