หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 973 หลอกใช้และถูกหลอกใช้ (2)

ตอนที่ 973 หลอกใช้และถูกหลอกใช้ (2)

จูชูอวี้ถอนหายใจ “ไม่โทษเจ้า ในค่ายทหารเช่นนี้ พวกเราไม่มีใครที่ใช้การได้”

“เช่นนั้น…จวิ้นจู่ หากเราไม่อาจสืบได้จะทำเช่นไรเจ้าคะ ผู้นั้น…ฝั่งนั้น…” จูเอ๋อร์ติดตามจูชูอวี้มานานหลายปี นับว่ารู้เรื่องส่วนตัวเป็นอย่างดี แน่นอนว่ารู้เรื่องอยู่ไม่น้อย ครั้งนี้มายังกองทัพ พวกนางไม่อยากทำให้ซิงเฉิงจวิ้นจู่และคุณชายเว่ยต้องขุ่นเคือง แต่จนปัญญาที่พวกนางไม่ไปหาเรื่องแต่เรื่องก็มาหาพวกนาง คนของสำนักหอธาราไม่รู้ว่าซิงเฉิงจวิ้นจู่อยู่ที่ใด จึงโยนมาให้เป็นหน้าที่ของพวกนาง

“กงอวี้เฉิน” จูชูวี้ยกมือขึ้นมาสัมผัสภาพวาดดอกใบบนใบหน้า ลอบกัดฟัน สำหรับบุรุษผู้นั้น นางทั้งโกรธแค้นทั้งหวาดกลัว โกรธแค้นจนไม่อยากให้เขาตายดี ทว่าทั้งหวาดกลัวจนไม่อยากเจอเขาอีกไปทั้งชีวิต

จูชูอวี้หลุบตาครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ จึงเอ่ยเสียงเรียบ “ปล่อยข่าวไปให้ถึงกงเสี่ยวเตี๋ย บอกว่า…ไม่รู้ว่าซิงเฉิงจวิ้นจู่ไปทำอันใด พูดให้คลุมเครือสักหน่อย นางเพิ่งโกรธคุณชายเว่ย คงอยากเอาคืนแทบรอไม่ไหว”

จูเอ๋อร์ลังเลขึ้นมา เอ่ย “พระชายารองกงผู้นั้นเหมือนจะ…เป็นคนของผู้นั้น พวกเราไปหลอกใช้นาง จะไม่…”

จูชูอวี้ส่งเสียงหยัน กัดฟันพลางเอ่ย “ข้าสืบไม่ได้ ไม่ใช้กงเสี่ยวเตี๋ยแล้วแล้วจะทำเช่นไร หรือว่าเขายังจะสังหารข้า ใช่ว่าจะมีเขาเพียงคนเดียวที่มีจุดอ่อนอยู่ในมือ อย่าได้บีบบังคับข้านัก…” จูชูอวี้กลืนประโยคด้านหลังลงไป จูเอ๋อร์เห็นว่านางโกรธไม่เบา รีบเอ่ย “คุณหนู อย่าโกรธจนเป็นผลร้ายต่อตนเองนะเจ้าคะ เดี๋ยวบ่าวจะกลับไปจัดการให้เรียบร้อยเจ้าค่ะ”

จูชูอวี้ยกถ้วยชาตรงหน้าขึ้นจิบเบาๆ กดความโกรธในใจกลับคืนไป หลับตาลง เอ่ย “ข้าไม่โกรธ ข้าจะรอดู พวกเราผู้ใดจะหัวเราะไปจนถึงท้ายที่สุด อย่างมากก็ตายไปด้วยกัน”

จูเอ๋อร์ตกใจ “คุณหนู เอ่ยเช่นนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ” ขณะเดียวกันก็ลอบคิดไม่เข้าใจอยู่ในใจ เดิมทีคุณหนูมีความอดทน ไยพอเอ่ยถึงคนผู้นี้จึงได้กัดฟันเคียดแค้นเยี่ยงนี้ บุญคุณความแค้นและความโกรธต่อซิงเฉิงจวิ้นจู่ในตอนแรกไม่คุ้มที่จะเอ่ยขึ้นมาอีก

นางไหนเลยจะรู้ว่าในหัวใจของจูชูอวี้หนานกงมั่วเคยเป็นศัตรูของนาง ต่อมาเป็นเพียงสตรีที่ทำให้นางรู้สึกอิจฉาเท่านั้น ปะทะกันหลายครั้ง ความจริงเป็นเพียงปัญหาในจุดยืนและผลประโยชน์รวมไปถึงความริษยาและรู้สึกไม่ยุติธรรมเท่านั้น แต่ในใจของจูชูอวี้ กงอวี้เฉินนั้นราวกับการมีอยู่ของดาวหายนะ หลังจากที่เจอกับกงอวี้เฉิน นางก็ไม่เคยได้พบกับเรื่องดีๆ เลยสักครั้ง ยามนี้ยังเป็นคนถูกควบคุม นี่ทำให้จูชูอวี้ที่มั่นใจและภาคภูมิใจกับความเฉลียวฉลาดของตนรู้สึกไม่พอใจยิ่งนัก ทว่าหวาดกลัวต่ออำนาจและฝีมือของกงอวี้เฉินจึงจำเป็นต้องอดทน

ไม่เอ่ยถึงความคับแค้นและโกรธแค้นในใจของจูชูอวี้ที่มีต่อกงอวี้เฉิน ในกระโจมใหญ่อีกฝั่ง กงเสี่ยวเตี๋ยกำลังอารมณ์ไม่ดี เมื่อเทียบกับจูชูอวี้และหย่งเฉิงจวิ้นจู่ที่มีสาวใช้ติดตามเพียงหนึ่งคน กงเสี่ยวเตี๋ยกลับมีสาวใช้ติดตามกว่าแปดเก้าคน เพียงเพราะยังมีคุณชายที่ยังอยู่ในห่อผ้าต้องดูแล จึงไม่มีใครเอ่ยสิ่งใด

กงเสี่ยวเตี๋ยโบกมือส่งสัญญาณให้คนอุ้มเซียวเชียนซั่วออกไปอย่างเนือยๆ นั่งขยี้ผ้าเช็ดหน้าในมือด้วยความคับแค้น สาวใช้หน้าตาธรรมดาที่ยืนอยู่ข้างนางคุ้นเคยกับนางในอารมณ์นี้แล้วจึงไม่ได้ตกใจแต่อย่างใด เพียงเอ่ยเสียงเรียบ “คุณหนูเป็นอันใดหรือเจ้าคะ”

กงเสี่ยวเตี๋ยตบลงไปบนโต๊ะอย่างอดไม่ได้ “เมื่อวานคุณชายเว่ยว่าอันใดข้าเจ้าไม่ได้ยินหรือ”

สาวใช้ไร้ซึ่งคำพูด นางไม่ได้ยินจริงๆ เพราะเมื่อวานนางไม่ได้ติดตามไปยังกระโจมคุณชายเว่ย นางเป็นคนของสำนักหอธารา อีกทั้งยังเป็นคนของสำนักหอธาราที่มีวรยุทธ์ไม่ธรรมดา วิ่งไปอยู่ตรงหน้าคุณชายเว่ยและซิงเฉิงจวิ้นจู่ ใครจะรู้ว่าจะถูกจับได้หรือเป็นที่น่าสงสัยหรือไม่ แต่ว่าเมื่อวานเห็นกงเสี่ยวเตี๋ยดวงตาแดงก่ำกลับมา ก็พอเดาได้แล้วว่าโกรธอยู่ไม่น้อย

“คุณหนูใจเย็นเถิดเจ้าค่ะ เจ้าสำนักบอกแล้วมิใช่หรือ พวกเราอย่าได้หาเรื่องคุณชายเว่ยและซิงเฉิงจวิ้นจู่ ตอนนี้คุณหนูมีสายเลือดของเยี่ยนอ๋องแล้ว อีกทั้งยังเป็นที่โปรดปรานของเยี่ยนอ๋อง เห็นอยู่ว่าคุณชายทั้งสามของจวนเยี่ยนอ๋องนั้นไม่ได้เรื่อง วันข้างหน้าคงจะดีอย่างแน่นอน” สาวใช้เอ่ยเกลี้ยกล่อม

กงเสี่ยวเตี๋ยส่งเสียงหยัน กัดฟันพลางเอ่ย “ข้าต้องทนไปอย่างนี้หรือ ในเมื่อท่านอ๋องดีกับข้า ไยจึงไม่ไล่เว่ยจวินมั่วและหนานกงมั่วไปเพื่อข้าเล่า สองคนนี้ช่างขัดตายิ่งนัก” สาวใช้คนนั้นกระตุกมุมปากอย่างอดไม่ได้ สายตาที่มองไปยังกงเสี่ยวเตี๋ยนั้นแปลกประหลาดและหมดคำพูด คนมีตาต่างก็ดูออกกันทั้งนั้นว่าเยี่ยนอ๋องให้ความสำคัญและเชื่อมั่นต่อคุณชายเว่ยมากเพียงใด แม้แต่คุณชายทั้งสามยังไม่อาจเทียบได้ จะมาไล่คุณชายเว่ยและซิงเฉิงจวิ้นจู่ไปเพราะเจ้าได้เยี่ยงไร เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน

ตลอดสามปีมานี้ สาวใช้ลอบบ่นสายตาของเจ้าสำนักตนอยู่ในใจ กงเสี่ยวเตี๋ยนอกจากเป็นน้องสาวของเจ้าสำนักแล้วมีคุณสมบัติอันใดถึงมารับหน้าที่นี้ ส่งสตรีที่เป็นสายสืบสำนักหอธารามาสักคนคงฉลาดกว่านางมากทีเดียวกระมัง และยังไม่ต้องส่งตนเองมาคอยช่วยปิดช่องโหว่ของนาง สองปีมานี้หากไม่มีตนอยู่ ไม่รู้ว่ากงเสี่ยวเตี๋ยจะต้องตายเพราะนางในเรือนหลังของเยี่ยนอ๋องไปกี่ครั้งต่อกี่คร้ง อย่าคิดว่าสตรีที่ไม่มีบุตรชายบุตรสาวจะไม่มีพลังการสังหาร ส่วนรูปร่างหน้าตา…อย่างไรใบหน้านั้นของนางก็ไม่ใช่ของจริง ตนเองคิดอยู่ในใจว่าครั้งหน้ากลับไปพบเจ้าสำนักจะเอ่ยกับเจ้าสำนักให้ส่งคนใหม่มาแทนกงเสี่ยวเตี๋ยดีหรือไม่ อย่างไรเลือดเนื้อของเยี่ยนอ๋องที่เจ้าสำนักต้องการก็มีแล้วมิใช่หรือ

“คุณหนู ยามนี้ไม่ใช่เวลามาหาเรื่องใส่ตัว รอเยี่ยนอ๋องจัดการภารกิจใหญ่สำเร็จแล้ว ท่านก็จะกลายเป็นพระสนม ถึงตอนนั้นยังมีสิ่งใดที่ไม่อาจทำได้อีกหรือ” รู้นิสัยของกงเสี่ยวเตี๋ย อย่างน้อยสาวใช้จึงทำได้เพียงเอ่ยเกลี้ยกล่อม

กงเสี่ยวเตี๋ยกัดริมฝีปาก เนิ่นนานไม่เอ่ยวาจา ทว่าในตอนที่คนด้านหลังคิดว่านางจะยอมแพ้ พลันเอ่ยถามขึ้นมา “ข้าได้ยินมาว่าเมื่อวานหนานกงมั่วออกไปจากค่ายทหาร ยังไม่กลับมาตลอดคืนเลยหรือ”

สาวใช้ชะงัก พยักหน้า เอ่ย “เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ”

กงเสี่ยวเตี๋ยเอ่ย “เป็นสตรี กลางค่ำกลางคืนไม่กลับเข้ามาในค่าย แม้แต่ไปที่ใดก็ไม่บอกกล่าว ในเมื่อท่านอ๋องรักคุณชายเว่ยเพียงนี้ คิดว่าคงไม่ชอบใจนักหากมีหลานสะใภ้ที่ไม่รู้กฎเกณฑ์เช่นนี้หรือไม่”

“เอ่อ…” สาวใช้ลังเล นางเองก็สงสัยว่าซิงเฉิงจวิ้นจู่ไปที่ใด แต่ไม่ได้รับคำสั่งจากกงอวี้เฉินว่าให้พวกนางไปสืบ ไม่ว่าเจ้าสำนักไม่สนใจเรื่องนี้หรือไม่อยากให้พวกนางเข้าไปยุ่ง ในเมื่อไม่มีคำสั่งเช่นนั้นซิงเฉิงจวิ้นจู่จะไปทำสิ่งใดก็ไม่เกี่ยวกับพวกนาง

“บางทีอาจมีธุระหรือไม่เจ้าคะ” สาวใช้เอ่ย “ซิงเฉิงจวิ้นจู่ไม่ใช่ขุนพลในกองทัพ ไม่เกี่ยวอันใดกับพวกเรา ไยคุณหนูต้องสนใจนางด้วยเจ้าคะ”

กงเสี่ยวเตี๋ยส่งเสียงหยัน “ไม่ใช่ขุนพลในกองทัพ ไม่แน่อาจเป็นเป็นสายสืบก็เป็นได้ อย่าลืมเสียว่าตอนนี้แม่ทัพใหญ่ของราชสำนักคือบิดาของซิงเฉิงจวิ้นจู่”

เห็นนางเดินออกไปข้างนอก สาวใช้จึงรีบเอ่ยถาม “คุณหนู ท่านจะไปไหนเจ้าคะ”

กงเสี่ยวเตี๋ยหันกลับมา ยิ้มพลางเอ่ย “ข้าจะไปคุยเป็นเพื่อนท่านอ๋อง”

สตรีด้านหลังโกรธจนต้องกระทืบเท้า บรรพบุรุษ ท่านลืมไปแล้วหรือ ท่านต่างหากเล่าที่เป็นสายลับ

กงเสี่ยวเตี๋ยลืมไปแล้วจริงๆ ต่อให้จำได้นางก็ไม่สนใจ นางถูกกงอวี้เฉินบีบบังคับ นางเองก็ไม่มีเรื่องใดที่ทำผิดต่อเยี่ยนอ๋อง ท่านอ๋องดีกับนางเพียงนั้น พวกเรายังมีบุตรชายด้วยกันหนึ่งคน ต่อให้สุดท้ายท่านอ๋องจะรู้ ก็ไม่มีทางถือโทษนาง