หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 974 หลอกใช้และถูกหลอกใช้ (3)

ตอนที่ 974 หลอกใช้และถูกหลอกใช้ (3)

เดินเข้ามาในกระโจมของเยี่ยนอ๋อง พลันมองเห็นหย่งเฉิงจวิ้นจู่กำลังนั่งป้อนยาให้เยี่ยนอ๋องอยู่ข้างเตียง ห่างออกไปไม่ไกล เว่ยจวินมั่วกำลังนั่งใบหน้าเรียบนิ่งอยู่ด้านข้าง เยี่ยนอ๋องกินยาพร้อมเอ่ยขึ้นประโยคสองประโยค มองเห็นนางเข้ามา น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยขึ้น “ไยเจ้าจึงมาได้ ซั่วเอ๋อร์เล่า”

กงเสี่ยวเตี๋ยยิ้ม เอ่ย “ซั่วเอ๋อร์หลับแล้วเพคะ หม่อมฉันมาดูท่านอ๋อง วันนี้สีหน้าของท่านอ๋องดีขึ้นมากทีเดียว”

เอ่ยพร้อมเดินเข้าไปรับถ้วยยามาจากมือของหย่งเฉิงจวิ้นจู่ หย่งเฉิงจวิ้นจู่ปรายตามองนาง ทว่าไม่เอ่ยสิ่งใดมากปล่อยถ้วยยาให้นางพร้อมลุกยืนขึ้น กงเสี่ยวเตี๋ยเข้าไปแทนที่หย่งเฉิงจวิ้นจู่ ป้อนยาเยี่ยนอ๋องด้วยความอ่อนโยน หันมามองเว่ยจวินมั่วเล็กน้อย “คุณชายเว่ยก็อยู่ด้วยหรือ”

เว่ยจวินมั่วนิ่งเงียบ เพียงปรายตามองนางเงียบๆ ราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่นางเอ่ย สนทนาเรื่องในกองทัพต่อไป

กงเสี่ยวเตี๋ยโมโหขึ้นมา ไม่ว่าอย่างไรนางก็เป็นสตรีงดงามผู้หนึ่ง และไม่ว่าเป็นสตรีเช่นไร สิ่งที่ยากจะรับได้ที่สุดคือถูกคนเมินเฉย

“คุณชายเว่ย ไยจึงไม่สนใจข้าเลยเล่า หรือว่าข้าทำผิดอันใดหรือ” กงเสี่ยวเตี๋ยเอ่ยเชื่องช้า

เยี่ยนอ๋องเลิกคิ้ว มองดูทั้งสองไม่เอ่ยสิ่งใด ราวกับกำลังกระตุกแขนเสื้อตั้งใจฟัง เขารู้สึกประหลาดใจ นิสัยเย็นชาอย่างหลานชายผู้นี้จะไปบาดหมางกับกงเสี่ยวเตี๋ยได้เยี่ยงไร

คุณชายเว่ยเอ่ยเสียงเรียบ “พระชายารองกงเป็นคนของเสด็จลุง เดินผ่านสวนแตงสวนพลัมอย่าได้ทำน่าสงสัย[1] หลีกเลี่ยงจะดีที่สุด”

“พรวด! แค่กแค่ก…” เยี่ยนอ๋องอดสำลักขึ้นมาไม่ได้ บาดแผลหดเกร็งเจ็บปวดขึ้นมาไม่น้อยจนต้องจ้องเขม็งไปยังคุณชายเว่ย เดินผ่านสวนแตงสวนพลัมอย่าได้ทำน่าสงสัยอันใดกัน เหลวไหลทั้งเพ เอ่ยเช่นนี้ได้หรือซ้ำยังเอ่ยต่อหน้าเขาอีก นี่ไม่ได้หมายความว่ากงเสี่ยวเตี๋ยไปล่อลวงเขาหรือ

“เจ้า…เจ้า…” กงเสี่ยวเตี๋ยเองก็ไม่คิดว่าเว่ยจวินมั่วจะเอ่ยออกมาเช่นนี้ ใบหน้าพลันแดงขึ้นมา มีเพียงหย่งเฉิงจวิ้นจู่เท่านั้นที่อารมณ์ดีไม่เลว มุมปากกระตุกขึ้นมาโดยไม่อาจห้ามได้ ลอบยกนิ้วหัวแม่มือให้กับเว่ยจวินมั่ว พี่ชายร้ายกาจที่สุด

กงเสี่ยวเตี๋ยกัดฟัน นึกถึงเป้าหมายที่ตนมาครั้งนี้ ในที่สุดก็ไม่แสดงท่าทีโมโหทว่ากลับยิ้มออกมา “จะว่าไป วันนี้ยังไม่เห็นซิงเฉิงจวิ้นจู่เลยนี่”

เยี่ยนอ๋องเลิกคิ้ว พยักหน้า เอ่ย “เอ่ยไม่ผิด อู๋สยาไปที่ใดแล้วเล่า” ก่อนหน้านี้หนานกงมั่วจะมาตรวจชีพจรให้เขาทุกวัน วันนี้จนยามนี้แล้วยังไม่เห็นแม้แต่เงา

หย่งเฉิงจวิ้นจู่ไม่พอใจขึ้นมา “พระชายารองกง ท่านก็รู้อยู่ว่าพี่สะใภ้ออกไปข้างนอก เอ่ยถามเรื่องที่ตนเองก็รู้อยู่แล้วต่อหน้าเสด็จพ่อหมายความเยี่ยงไร”

กงเสี่ยวเตี๋ยกะพริบตาปริบ “อันใดกัน เมื่อวานข้ารู้ว่าซิงเฉิงจวิ้นจู่ออกไปข้างนอก แต่ว่า…ไม่รู้นี่ว่าเมื่อคืนนางมิได้กลับมาตลอดทั้งคืน”

เยี่ยนอ๋องมีท่าทีสนอกสนใจขึ้นมา “อู๋สยามีเรื่องต้องออกไป ออกไปที่ใดเล่า อวิ๋นตูหรือ”

เว่ยจวินมั่วส่ายศีรษะไม่เอ่ยวาจา เยี่ยนอ๋องย่นคิ้ว เอ่ย “อย่างนั้นแล้วไปที่ใดเล่า”

กงเสี่ยวเตี๋ยเม้มปาก ยิ้มพลางเอ่ย “คงมิใช่ว่าคุณชายเว่ยและจวิ้นจู่ทะเลาะกันแล้ว แม้แต่คุณชายเว่ยเองก็ไม่รู้ว่าจวิ้นจู่ไปไหนกระมัง เช่นนี้คงไม่ดี จวิ้นจู่เป็นภรรยา ไยจึงไม่กลับมาตลอดทั้งคืน เอ่ยออกไปจะเป็นเรื่องน่าขันเอาได้”

เว่ยจวินมั่วปรายตาเย็นชามองนาง เอ่ย “อู๋สยาไปที่ใด ไม่เกี่ยวข้องกับชายารอง”

กงเสี่ยวเตี๋ยเอนตัวพิงไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว เอ่ยด้วยท่าทีน้อยอกน้อยใจ “ข้าเพียงเป็นห่วงความปลอดภัยของจวิ้นจู่ ยามนี้กำลังมีสงคราม หากออกไปแล้วเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำเช่นใด”

เยี่ยนอ๋องนวดหัวคิ้วปวดศีรษะ เอ่ย “เอาล่ะ จวินเอ๋อร์ อู๋สยาไปที่ใดกันแน่”

เว่ยจวินมั่วขมวดคิ้ว เอ่ยอย่างไม่พอใจ “อู๋สยามีเรื่องต้องออกไปข้างนอก ไม่นานก็กลับมา”

เยี่ยนอ๋องจ้องเขาเขม็ง เอ่ย “ข้าถามเจ้าว่านางไปทำอันใดแล้ว ที่นี่คนกันเองทั้งนั้น มีอันใดไม่อาจบอกได้เล่า ต่อให้พวกเจ้าทะเลาะกันจริงๆ ข้าก็จะไม่หัวเราะเจ้า” เว่ยจวินมั่วนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “อู๋สยาไปรับใครบางคนแทนกระหม่อม”

“เอ๋ ใครกัน” เยี่ยนอ๋องแสดงท่าทีประหลาดใจขึ้นมา

เว่ยจวินมั่วหรี่ตาลง เอ่ย “คนสำคัญมากๆ ผู้หนึ่ง เป็นผู้มีความเกี่ยวข้องถึงการแพ้ชนะของสงคราม เดิมทีควรเป็นกระหม่อมที่ไปรับด้วยตนเอง แต่ว่าไม่อาจไปได้ จึงต้องรบกวนอู๋สยาช่วยไปรับแทน”

“สำคัญเพียงนี้เลยหรือ…” เยี่ยนอ๋องเอ่ยเสียงเข้ม “อู๋สยาพาคนไปมากเพียงใด ต้องส่งคนไปรับหรือไม่”

เว่ยจวินมั่วส่ายศีรษะ “ไม่ต้อง คนมากเป็นที่น่าสงสัย เขาชังหมิงไม่ได้อยู่ไกล ภายในสามห้าวันอู๋สยาก็กลับมาถึงแล้ว”

เยี่ยนอ๋องเลิกคิ้ว “อ้อ เช่นนั้นก็ดี ข้าอยากรู้นัก ใครกันที่จะมีผลต่อการแพ้ชนะของสงคราม”

“ถึงตอนนั้น เสด็จลุงจะรู้เองพ่ะย่ะค่ะ” เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเรียบ

รอจนกงเสี่ยวเตี๋ยและหย่งเฉิงจวิ้นจู่เดินออกไปแล้ว ความเงียบเข้าปกคลุมกระโจมใหญ่ เนิ่นนานเยี่ยนอ๋องจึงเอ่ยถาม “เจ้าคิดว่า…ครั้งนี้กงอวี้เฉินจะติดกับหรือ”

ใบหน้าคุณชายเว่ยแสดงความเจ้าเล่ห์อย่างน่าหลงใหลออกมา เอ่ยเสียงเรียบ “หากครั้งนี้เขาไม่ติดกับ กระหม่อมคิดว่าเสด็จลุงก็ไม่ต้องคิดกำจัดกงอวี้เฉินผู้นี้แล้ว พระองค์คงไม่อาจจับเขาได้ อีกทั้งครั้งนี้สังหารเสด็จลุงไม่สำเร็จ ในช่วงนี้คงไม่ลงมือกับพระองค์ อย่างไรเสียไพ่อย่างกงเสี่ยวเตี๋ยไม่ใช้ก็เปล่าประโยชน์”

เยี่ยนอ๋องหรี่ตาลง จ้องมองเว่ยจวินมั่ว “เจ้ารู้หรือว่าไพ่ใบต่อไปของเขาจะออกอย่างไร”

คุณชายเว่ยเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “น้องชายคนเล็กดูไม่เลว ความจริง…บางทีกงอวี้เฉินอาจไม่กลายเป็นแรงต้านทว่ากลายมาเป็นแรงสนับสนุนพระองค์ก็ไม่แน่”

เยี่ยนอ๋องขมวดคิ้ว “ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่ากงอวี้เฉินเกี่ยวข้องกับคนเป่ยหยวน” เพียงนึกถึงการสมคบกับเป่ยหยวน เยี่ยนอ๋องก็รู้สึกอยากสังหารกงอวี้เฉิน ไม่อยากรีรอแม้เพียงนิด เขาไม่ต้องการแรงสนับสนุนเช่นนี้ คิดเข้าไปลึกอีก…ช่างเป็นคนที่น่ารังเกียจเสียจริง

“ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะใช้วิธีเช่นไร เอาตัวกงอวี้เฉินออกมา สังหารเสีย” เยี่ยนอ๋องเอ่ยด้วยความโกรธแค้น

คุณชายเว่ยยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “กระหม่อมเดาว่ากงอวี้เฉินเองก็คิดเช่นนี้”

[1] เดินผ่านสวนแตงสวนพลัมอย่าได้ทำน่าสงสัย คือผ่านสวนแตง อย่าก้มลงแคะดินที่เปื้อนรองเท้า ผ่านสวนพลัมอย่ายกมือไปจัดหมวก เป็นคำที่อธิบายท่าทางหรือพฤติกรรมที่จะทำให้คนพบเห็นคิดไปในทางไม่ดี