หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 972 หลอกใช้และถูกหลอกใช้ (1)

ตอนที่ 972 หลอกใช้และถูกหลอกใช้ (1)

หนานกงมั่วนำกำลังคนเดินทางออกจากค่ายทหารในบ่ายวันนั้น ทว่าไม่มีผู้ใดรู้ว่าไปที่ใด นางไม่ใช่ทหารในกองทัพ แน่นอนว่านายทหารชั้นสูงในกองทัพไม่อาจมายุ่งกับการไปไหนมาไหนของนางได้ แม้จะมีแม่ทัพอย่างเฉินอวี้เอ่ยถามเพียงไม่กี่ประโยคด้วยความสงสัย คุณชายเว่ยเอ่ยเพียงว่าต้องไปจัดการธุระเล็กน้อย ก็ไม่มีผู้ใดเอ่ยถามมากความอันใดอีก ความสามารถของซิงเฉิงจวิ้นจู่พวกเขารู้เป็นอย่างดี อีกทั้งยังมียอดฝีมือติดตามยังจะเป็นอันตรายได้อีกหรือ

จูชูอวี้นั่งเหม่อลอยอยู่ในกระโจม แม้แต่เซียวเชียนเหว่ยเข้ามาก็ไม่รู้ตัว เซียวเชียนเหว่ยย่นคิ้ว เอ่ยเสียงเข้ม “คิดอันใดอยู่” จูชูอวี้ได้สติกลับมา แค่นยิ้มพร้อมส่ายศีรษะ เอ่ย “ไม่มีอันใดเจ้าค่ะ ไยท่านพี่จึงกลับมาเร็วเพียงนี้เล่า” ตอนนี้ยังไม่ถึงยามเที่ยง เวลานี้เซียวเชียนเหว่ยไม่อยู่ในกองทัพกลับมาที่กระโจมของตนทำไมกัน

เซียวเชียนเหว่ยเอ่ย “เซ่าจงไม่ยอมออกมา ไม่มีเรื่องอันใดหากไม่กลับมาแล้วจะให้ทำสิ่งใดเล่า”

ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของจูชูอวี้จริงจังขึ้นมา ย่นคิ้วพลางเอ่ย “ยามนี้เสด็จพ่อไม่อาจจัดการธุระได้ ภาระงานในกองทัพถูกยกให้คุณชายเว่ยดูแล ตามหลักแล้วท่านพี่ พี่ใหญ่ และน้องสามต้องคอยให้ความช่วยเหลืออยู่ข้างๆ จึงจะถูก ไยจึงได้ว่างกว่าเมื่อก่อนแล้วเล่า” เพราะบทเรียนเมื่อสองปีก่อน แม้ว่าจะมาอยู่ในกองทัพได้สองวันแล้วทว่าจูชูอวี้กลับไม่คิดเสี่ยงเอ่ยถามเรื่องของกองทัพ ดังนั้นจึงรู้เพียงว่าผู้ที่จัดการธุระภายในกองทัพเป็นหน้าที่ของคุณชายเว่ยเท่านั้น

ความจริงด้วยความเฉลียวฉลาดของจูชูอวี้แน่นอนรู้ว่าจะทำตัวเป็นลูกสะใภ้ที่โปรดปรานของเยี่ยนอ๋องและพระชายาเยี่ยนอ๋องได้อย่างไร น่าเสียดายที่ตัวตนและความปรารถนาของนางไม่ยอมให้นางทำเช่นนั้น หากคนที่นางแต่งด้วยไม่ใช่เซียวเชียนเหว่ยทว่าเป็นเซียวเชียนชื่อ บางทีอาจจะง่ายกว่านี้ แต่ในเมื่อแต่งกับเซียวเชียนเหว่ยแล้ว นางยังต้องการเดินไปให้ไกลและสูงขึ้น จำต้องต่อสู้แย่งชิงเพราะของดีๆ นั้นไม่อาจตกลงมาสู่อ้อมแขนของนางได้เอง ดังนั้นแม้ต้องทำให้เยี่ยนอ๋องและพระชายาเยี่ยนอ๋องต้องขุ่นเคือง นางก็ต้องทำ เพียงแต่ค่อยๆ เรียนรู้ถึงขีดความอดทนของเยี่ยนอ๋องและพระชายาเยี่ยนอ๋องแล้ว

สีหน้าของเซียวเชียนเหว่ยทะมึนลง หลายวันก่อนพออาการดีขึ้นเสด็จพ่อก็เรียกพวกเขาสามคนไปตำหนิถึงข้างเตียง กระทั่งมีคำสั่งให้หลังจากนี้พวกเขาทำได้เพียงดูแลทหารในมือของตนและทำสงครามเท่านั้น ไม่ให้เข้าไปยุ่งเรื่องในกองทัพอีก แม้แต่นายทหารชั้นสูงที่สนับสนุนเขาและก่อเรื่องหนักๆ เองก็ยังถูกลงโทษหนักๆ ไปแล้วหนึ่งรอบ ก่อเรื่องจนเซียวเชียนเหว่ยก็ดูไม่ดีไปด้วย โชคดีที่เสด็จพ่อตำหนิพวกเขาทั้งสามไปพร้อมๆ กัน มิเช่นนั้นล่ะก็คงเสียหน้ายิ่งกว่านี้ เช่นนี้แล้วพวกเขาจึงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับงานในกองทัพ ตำแหน่งในกองทัพของทั้งสามเองก็ไม่ได้สูง แน่นอนว่าไม่ได้มีงานมากนัก ดังนั้นแต่ละวันนอกจากทำสงครามแล้วจึงมีเวลาว่าง

เมื่อว่างก็ไม่มีอย่างอื่นแล้ว เซียวเชียนจย่งแต่ละวันหากไม่ตอแยให้เฉินอวี้สอนเรื่องการรบก็ไปขอให้ยอดฝีมือข้างกายหนานกงมั่วสอนวรยุทธ์ เซียวเชียนชื่อหอบเอาบันทึกกระดาษมากมาย วิ่งไปขอความคิดเห็นจากเว่ยจวินมั่วหรือถามในสิ่งที่ตนเองไม่เข้าใจ ทุกครั้งยังเดินกลับออกมาด้วยสีหน้าอิ่มเอมใจ แต่ละวันใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ เพียงแต่เซียวเชียนเหว่ยกลับไม่ได้มีความสุขเพียงนั้น เขาไม่ได้ฝักใฝ่ในวรยุทธ์เหมือนเซียวเชียนจย่ง และไม่ได้มีเรื่องราวมากมายที่ต้องทำความเข้าใจเต็มหัวเหมือนเซียวเชียนชื่อ ยิ่งไปกว่านั้นเขารู้สึกว่าความสัมพันธ์ของตนและเว่ยจวินมั่วนั้นดูกระอักกระอ่วน ไหนเลยจะกล้าเข้าหา ดังนั้นในสามพี่น้องจึงเป็นเขาที่ไม่รู้จะไปทางไหนดี

เพียงมองสีหน้าของเซียวเชียนเหว่ย จูชูอวี้ก็รู้แล้วว่าเขาไม่พอใจนัก ครุ่นคิดแล้วเอ่ยเสียงเบา “หากท่านพี่มีเรื่องอันใด ลองเอ่ยกับข้าดีหรือไม่ แม้ข้าจะมิได้ฉลาดเฉลียวเหมือนซิงเฉิงจวิ้นจู่ บางทีอาจสามารถช่วยอันใดท่านพี่ได้บ้าง” สีหน้าของเซียวเชียนเหว่ยอ่อนลง ถอนหายใจออกมายื่นมือไปกุมมือจูชูอวี้ “เจ้าช่างดีเหลือเกิน”

จูชูอวี้หลุบตาลง รอยยิ้มมีความเขินอายและยินดีขึ้นมา “ในเมื่อข้าแต่งงานกับท่านพี่แล้ว แน่นอนว่าต้องทำเพื่อท่าน”

ฟังเรื่องของเซียวเชียนเหว่ยหลายวันมานี้ จูชูอวี้ทำได้เพียงถอนหายใจ เห็นนางเป็นเช่นนั้น เซียวเชียนเหว่ยจึงขมวดคิ้ว “มีสิ่งใดไม่เหมาะหรือไม่” จูชูอวี้ส่ายศีรษะ เอ่ย “ในเมื่อท่านพี่รู้แล้วว่าเสด็จพ่อเชื่อมั่นในตัวคุณชายเว่ย ไยจึงต้องขัดเคืองใจกับเขาเล่า”

คิ้วของเซียวเชียนเหว่ยขมวดขึ้น เอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิด “ข้าไม่ได้อยากขัดเคืองใจกับพวกเขาสักนิด” เพียงแต่พี่ชายผู้นี้มักทำลายเรื่องของเขา สุดท้ายไม่ปะทะก็ไม่ได้ ไม่ว่าพวกเขาใครก็ไม่เคยคิดดึงเขามาเป็นพวกหรือกดข่มพี่ชายตั้งแต่แรก ก็ไม่ใช่พี่ชายหรือที่เข้ามายุ่งเอง อีกทั้ง…นึกถึงความรักความโปรดปรานที่เสด็จพ่อมีให้พี่ชาย เซียวเชียนเหว่ยไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเขารู้สึกไม่พอใจอยู่ในใจ ในสายตาของเสด็จพ่อ เขาบุตรชายผู้นี้คงสู้พี่ชายไม่ได้ แม้แต่พี่สะใภ้เองก็ไม่อาจสู้ได้กระมัง

จูชูอวี้ครุ่นคิด เอ่ยเสียงเข้ม “ท่านพี่เข้าใจผิดแล้ว ข้าอยู่ห่างออกมาแน่นอนว่าเห็นชัดเจนขึ้นมาสักหน่อย คุณชายเว่ย…คงไม่คิดจะเป็นศัตรูกับท่าน เพียงแต่การทะเลาะกันของท่านและซื่อจื่อนั้นมีผลต่อขวัญกำลังใจของทหาร คุณชายเว่ยจึงต้องตักเตือนท่าน ก็คงเป็นเพราะเหตุนี้ อย่างไรตอนนี้สงครามนั้นสำคัญที่สุด วันนั้นที่อิ่งชวน หากเฉินโจวไม่มีทหารนับแสนของคุณชายเว่ยเกรงว่า…กองทัพโยวโจวทางตะวันตกคงได้แพ้พ่ายไปจริงๆ เวลานานไปฝั่งเสด็จพ่อเองก็คงยืนหยัดอยู่ได้ยาก”

ถูกภรรยาเอ่ยถึงความผิดพลาดของตนเองขึ้นมา สีหน้าของเซียวเชียนเหว่ยก็ไม่ดีนัก ทว่าไม่ได้ระเบิดอารมณ์ออกมา เงียบไปเนิ่นนานก่อนจะพยักหน้า “เจ้าเอ่ยไม่ผิด ก่อนหน้านี้เพราะข้ากับพี่ใหญ่ทำเกินไปจริงๆ”

จูชูอวี้พยักหน้า ยิ้มบางๆ “ความจริงท่านพี่ไม่จำเป็นต้องกังวลต่อคุณชายเว่ย ด้วยสถานะของคุณชายเว่ยไม่มีทางเข้าข้างช่วยเหลือฝ่ายใดอย่างแน่นอน ขอเพียงมีเสด็จพ่ออยู่ การไม่อยู่ข้างฝ่ายใดนั่นเป็นจุดยืนที่ดีที่สุดของคุณชายเว่ย แม้ว่าต่อไปเสด็จพ่อจะ…คุณชายเว่ยมีทหารนับแสน มีอำนาจ เขาเพียงสนับสนุนคนที่เสด็จพ่อเลือก คนอื่นก็เท่ากับว่าพ่ายแพ้ ผู้ใดก็ไม่กล้าแตะต้องเขา”

เซียวเชียนเหว่ยสูดหายใจเข้าลึก พยักหน้า เอ่ย “ข้ารู้แล้ว ก่อนหน้านี้ข้าใจร้อนเกินไป ข้าจะระวังและฟื้นฟูความสัมพันธ์กับพี่ชายและพี่สะใภ้”

จูชูอวี้เองก็พ่นลมหายใจ พยักหน้าแล้วจึงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ ความจริงข้าเองก็เพิ่งจะเข้าใจ บางทีอาจเป็นเพราะถอยห่างออกมาก็เลยเห็นอันใดชัดเจนขึ้นบ้าง สิ่งสำคัญที่สุดของท่านพี่ตอนนี้มิใช่อำนาจหรือขวัญกำลังใจทหาร แต่เป็นการสร้างผลงาน ทำให้เสด็จพ่อพอใจ ส่วนเรื่องอื่นล้วนเป็นสิ่งที่เสด็จพ่อมอบให้มิใช่หรือ”

“เจ้าเอ่ยถูกแล้ว” เซียวเชียนเหว่ยพยักหน้า มองไปยังจูชูอวี้ เอ่ยเสียงเบา “มีภรรยาเยี่ยงเจ้า ข้าก็ไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้ว”

จูชูอวี้ยิ้มบาง “ได้แต่งกับท่านพี่ นับเป็นความโชคดีของข้าแล้วเจ้าค่ะ”

มองตามเซียวเชียนเหว่ยออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าของจูชูอวี้ค่อยๆ เลือนหาย ถอนหายใจออกมา

“จวิ้นจู่” จูเอ๋อร์ยกของว่างเข้ามา “เมื่อเช้าจวิ้นจู่ไม่ได้กินอันใดนัก กินสักหน่อยนะเจ้าคะ” ของว่างนี้แม้ไม่ได้งดงามเหมือนจวนเยี่ยนอ๋อง แต่ว่าการมีของว่างในกองทัพก็นับว่าไม่เลวแล้ว จูชูอวี้พยักหน้า หยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้นและกัดลงไป พร้อมเอ่ยถาม “รู้แล้วหรือว่าซิงเฉิงจวิ้นจู่ไปที่ใด”

จูเอ๋อร์ส่ายศีรษะ ถอนหายใจออกมา เอ่ย “ระมัดระวังตามคำสั่งของจวิ้นจู่ บ่าวไม่กล้าเข้าใกล้คนของคุณชายเว่ยและซิงเฉิงจวิ้นจู่ คนอื่นๆ ก็ไม่รู้อันใด บ่าวกลัวว่าหากทำอันใดมากเกินไปจะเป็นที่น่าสงสัยเอาได้ จึงไม่กล้าทำอันใดมากนักเจ้าค่ะ”