หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 949 พลังสังหารของนักธนู (2)

ตอนที่ 949 พลังสังหารของนักธนู (2)

“เสด็จพ่อ พระองค์ไม่เป็นไรใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” เซียวเชียนเหว่ยถือกระบี่ ร่างกายเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและเศษฝุ่น มองเห็นเยี่ยนอ๋องจึงแสดงท่าทางยินดีออกมา เยี่ยนอ๋องพยักหน้า เอ่ย “ไม่เป็นไร พวกเจ้าเองก็ไม่เป็นไรใช่หรือไม่”

เซียวเชียนเหว่ยยิ้ม เอ่ย “พวกเราสบายดีพ่ะย่ะค่ะ พี่ใหญ่กับน้องสามติดตามคุณชายหนานกงไปยังอวิ๋นตูแล้ว”

เยี่ยนอ๋องพยักหน้าพึงพอใจ “เยี่ยมมาก พวกเจ้าต่างก็เติบโตกันแล้ว”

เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเข้ม “เสด็จลุง กระหม่อมไปส่งพระองค์กลับไปก่อน”

เซียวเชียนเหว่ยมองซ้ายขวา “พี่สะใภ้ยังไม่กลับมาหรือขอรับ พี่ชาย ท่านไปหาพี่สะใภ้เถิด ข้าไปส่งเสด็จพ่อกลับเองก็ได้ ท่านจะได้ไม่ต้องเป็นกังวล”

เว่ยจวินมั่วขมวดคิ้ว ส่ายศีรษะ เอ่ย “ไม่ต้อง อู๋สยาไม่มีทางเป็นอันใดแน่นอน ไปเถิด” ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากรีบไปหาอู๋สยา แต่ว่าสิ่งที่อันตรายที่สุดในยามนี้ไม่ใช่กองทัพแสนวุ่นวายของราชสำนัก ทว่าเป็นมือสังหารของกงอวี้เฉินที่ไม่รู้ซ่อนตัวอยู่ที่ใด

เยี่ยนอ๋องพยักหน้า เอ่ย “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไปกันเถิด”

‘พรวด!’ เสียงดังผ่าอากาศมา สีหน้าของเว่ยจวินมั่วทะมึนลง ยื่นมือไปดึงเยี่ยนอ๋องมาหลบอยู่ด้านหลังตนเอง แต่พบว่าธนูดอกนั้นไม่ได้พุ่งเข้าหาเยี่ยนอ๋อง แต่เป็นเซียวเชียนเหว่ยที่อยู่ด้านหลังห่างออกไปไม่กี่ก้าว

“หลบ”

เซียวเชียนเหว่ยเองก็ตัดสินใจในทันใด พาตัวหลบลูกธนูที่พุ่งเข้าหาตนเองโดยไร้ความลังเล

แต่ว่าไม่นานดอกที่สองดอกที่สามก็ตามมา เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นยอดฝีมือขั้นหนึ่ง เซียวเชียนเหว่ยหลบลูกธนูไปไม่กี่ลูกก็เริ่มรับมือไม่ไหว ร้องขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “พี่ชาย”

คิ้วคมของเว่ยจวินมั่วขมวดมุ่น ยกมือตวัดพลังออกไปทำลายลูกธนูที่พุ่งเข้าหาเซียวเชียนเหว่ย ก้าวขึ้นไปด้านหน้าคว้าตัวเซียวเชียนเหว่ยมา ทว่ามองเห็นนายทหารกองทัพเฉินโจวสองคนหยิบดาบขึ้นมาฟันลงมาที่แผ่นหลังของเซียวเชียนเหว่ย เว่ยจวินมั่วถูกเซียวเชียนเหว่ยบังอยู่กว่าครึ่งตัว จึงทำได้เพียงยื่นมือไปคว้ามีดสั้นที่เอวของเซียวเชียนเหว่ยสกัดหนึ่งในนั้นเอาไว้ ทว่าวรยุทธ์ของอีกฝ่ายไม่ธรรมดา อย่างน้อยก็เป็นยอดฝีมือขั้นสองอย่างแน่นอน

ขณะเดียวกัน ลูกธนูที่แหลมคมมากกว่าเมื่อครู่พุ่งผ่าอากาศมาอีกครั้ง ครั้งนี้พุ่งตรงเข้าหาเว่ยจวินมั่วโดยตรง

“จวินเอ๋อร์ ระวัง” เยี่ยนอ๋องเองไม่สนใจสิ่งใดมากนัก ขว้างดาบยาวในมือออกไป ลูกธนูปะทะเข้ากับคมดาบเกิดประกายไฟขึ้นมา ทว่าดาบยาวกระเด็นออกไปลูกธนูยังคงพุ่งตรงเข้าโจมตีเว่ยจวินมั่ว เว่ยจวินมั่วส่งเสียงหยัน โยนเซียวเชียนเหว่ยที่อยู่ในมือออกไปอีกฝั่ง ใช้ดาบฟันสกัดยอดฝีมือสองคนตรงหน้า จากนั้นรีบก้าวถอยไปเกือบสิบก้าวยกดาบขึ้นมาตวัดผ่าลูกธนูที่กำลังพุ่งเข้าหาตนเองตรงหน้า ลูกธนูร่วงหล่นลงไปบนพื้น ขณะเดียวกันมีดสั้นก็เกิดรอยร้าว เห็นได้ถึงพลังสังหารของธนูดอกนั้น

‘พรวด!’

ลูกธนูพุ่งแหวกผ่าอากาศมาอีกครั้ง

“เสด็จลุง” ดวงตาของเว่ยจวินมั่วหดเกร็ง ชักกระบี่อ่อนออกมาขณะถีบตัวลอยขึ้นไปยังลูกธนูที่กำลังตรงเข้ามา เห็นเพียงเงาของสองคนที่ถีบตัวกระโดดขึ้นไปพร้อมกัน พาตัวเองไปรับคมกระบี่ของเว่ยจวินมั่วเอาไว้ ด้วยพลังของดาบอันแหลมคมตัดร่างของทั้งสองออกเป็นสองส่วนกลางอากาศ ทว่าเพราะการขัดขวางครั้งนี้จึงไม่ทันกาลแล้ว

“เสด็จลุง หลบไป”

เพียงแต่เยี่ยนอ๋องไม่ได้หลบไปอย่างที่ใจเขาต้องการ หนึ่งคือไม่ทันกาลแล้ว บาดแผลภายในของเขาทรุดลงแล้ว สองคือด้านหลังของเขาคือเซียวเชียนเหว่ย เซียวเชียนเหว่ยเพิ่งถูกช่วยมาสติยังไม่ทันมั่นคง รูปร่างของเยี่ยนอ๋องสูงใหญ่กว่าเซียวเชียนเหว่ย ดังนั้นเขาไม่อาจมองเห็นลูกธนูที่พุ่งเข้ามาได้

“เสด็จพ่อ”

เว่ยจวินมั่วใบหน้าทะมึนตวัดมือขึ้น กระบี่พลันร่วงลงบนพื้น แม้ว่าจะสกัดพลังที่พุ่งเข้ามาของลูกธนูแล้ว ทว่ากลับไม่อาจหยุดลูกธนูให้พุ่งปักเข้าที่หน้าอกของเยี่ยนอ๋องได้ เห็นเพียงเยี่ยนอ๋องกระอักเลือดออกมา ทรุดตัวลงกับพื้น

ดวงตาของเว่ยจวินมั่วเย็นยะเยือก รีบหันไปยังยอดเขาที่อยู่ห่างออกไปทันที บนยอดเขามีร่างสูงใหญ่ของชายชาวเป่ยหยวนยืนอยู่ ก็คือไห่รื่อกู่ ยอดฝีมือยิงธนูอันดับหนึ่งของเป่ยหยวน ที่ตรงนั้นอยู่ห่างจากสนามรบไม่ใกล้นัก คนทั่วไปยิงจากตรงนั้นลูกธนูยังมาไม่ถึงสนามรบก็คงร่วงลงพื้นไปแล้ว อาวุธลับยิ่งไม่อาจเทียบลูกธนูได้ คงมีเพียงมือยิงธนูเป่ยหยวนที่มีกำลังแขนแข็งแกร่งอย่างไห่รื่อกู่ จึงสามารถยิงจากที่ไกลและยังรักษาพลังการยิงได้จนน่าตกใจเพียงนั้น

การเปลี่ยนแปลงที่น่าตกใจนี้เกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา ทุกคนต่างตื่นตะลึง เมื่อได้สติกลับมาจึงพุ่งเข้าหาเยี่ยนอ๋องที่ล้มลงไปกับพื้น

“เสด็จพ่อ เสด็จพ่อ” เซียวเชียนเหว่ยใบหน้าซีดขาว พุ่งเข้าหาเยี่ยนอ๋องพร้อมกับตะโกนเรียกขึ้นมา

เว่ยจวินมั่วกวาดสายตาเย็นยะเยือกไปยังยอดเขาห่างไกลออกไป ค่อยๆ ลากสายตากลับมายังเยี่ยนอ๋องที่นอนอยู่บนพื้นช้าๆ ยามนี้ไม่ใช่เวลาไปคิดบัญชีกับไห่รื่อกู่

ยกมือขึ้นมาโยนป้ายคำสั่งสีดำออกไป เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเย็น “เป่ยหยวน ไห่รื่อกู่ สังหารให้สิ้น”

จากนั้นถีบเซียวเชียนเหว่ยที่คร่อมอยู่บนร่างของเยี่ยนอ๋อง ก้มลงไปสกัดจุดลมปราณในตัวของเยี่ยนอ๋อง ออกคำสั่งเสียงเข้ม “ไปตามอู๋สยากลับมา เร็ว” จากนั้นอุ้มเยี่ยนอ๋องเหาะออกจากสนามรบที่วุ่นวาย

อย่างไรหนานกงมั่วก็ไม่คาดคิด ถูกปิดล้อมอยู่ในหุบเขาฟู่อวิ๋นหลายวันเยี่ยนอ๋องไม่เป็นไร ก่อนหน้านี้ถูกมือสังหารของสำนักหอธาราล้อมเอาไว้ก็ไม่เป็นไร สุดท้ายปัญหาต้องมาเกิดจากคนเป่ยหยวน เช่นนี้จึงคิดได้ว่า กงอวี้เฉินคงลงทุนลงแรงไปมากเพื่อการลอบสังหารครั้งนี้ หรือบางทีตั้งแต่ต้น การปิดล้อมที่ว่า มือสังหารสำนักหอธาราต่างก็เป็นเพียงตัวหลอกเท่านั้น มือสังหารที่แท้จริงก็คือไห่รื่อกู่

พาตัวเองออกมาจากสนามรบได้ก็ไม่สนสิ่งใดอีก หนานกงมั่วรีบตรงมายังค่ายกองกำลังเฉินโจวที่อยู่ห่างจากหุบเขาฟู่อวิ๋นไม่ไกล ด้านนอกกระโจมใหญ่มีผู้คนมาเฝ้ารอมากมาย กำลังเฝ้ารอบางอย่างอย่างร้อนรน เมื่อมองเห็นหนานกงมั่วกลับมาก็อดยินดีขึ้นมาไม่ได้ “จวิ้นจู่ ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว เร็ว…รีบไปดูท่านอ๋อง”

หนานกงมั่วพยักหน้า ไม่เอ่ยสิ่งใดให้มากความ เปิดม่านเดินเข้าไปด้านในกระโจม

บนเตียงนุ่มในกระโจม เว่ยจวินมั่วนั่งอยู่ด้านหลังใช้กำลังภายในปกป้องหัวใจของเขา ได้ยินเสียงเท้าก็ไม่ได้ลืมตาขึ้นมา แพทย์ทหารที่อยู่ด้านข้างไม่กล้าแม้เพียงส่งเสียงกลัวไปรบกวนสมาธิของคุณชายเว่ย เมื่อเยี่ยนอ๋องกลับมา เหล่าแพทย์ทหารต่างพากันตื่นตกใจ ไม่ต้องเอ่ยถึงร่างกายที่อ่อนแอของเยี่ยนอ๋อง หรือบาดแผลภายในที่ทรุดหนัก เอ่ยถึงลูกธนูดอกนั้น ที่อยู่ห่างหัวใจไปเพียงไม่ถึงชุ่น ทำให้คนไม่กล้าแม้เพียงขยับตัว ใบหน้าเยี่ยนอ๋องซีดเซียว ลมหายใจอ่อนแรง เห็นชัดว่า…ใกล้เส้นตายขึ้นมาทุกขณะ…

หนานกงมั่วถอนหายใจ ไม่สนใจสิ่งใดมากเดินไปนั่งลงตรงหน้าเยี่ยนอ๋อง ก้มลงไปตรวจสอบลูกธนูที่ยังไม่ถูกดึงออกมา เอ่ยเสียงเข้ม “รีบเตรียมน้ำร้อน สุราแรง และไฟด้วย เร็วหน่อย”

“จวิ้นจู่ จัดเตรียมเอาไว้แล้วขอรับ” ของจำเป็นสำหรับบาดแผลภายนอกเหล่าแพทย์ทหารต่างรู้ดี ปัญหาคือ…ใครก็ไม่กล้าลงมือกับเยี่ยนอ๋อง

หนานกงมั่วพยักหน้า หยิบเข็มเงินออกมาส่งกำลังภายในมาไว้ที่เข็ม ปักลงไปในจุดลมปราณที่สำคัญ จนหมอที่อยู่ด้านข้างอดหวาดกลัวขึ้นมาไม่ได้

รอกระทั่งลงเข็มเรียบร้อย หนานกงมั่วจึงยื่นมือไปกดหัวใจของเยี่ยนอ๋องเอาไว้ ค่อยๆ ถ่ายเทกำลังภายใน พร้อมเอ่ย “จวินมั่ว หยุดก่อน”

เว่ยจวินมั่วที่นั่งอยู่ด้านหลังเยี่ยนอ๋องลืมตาขึ้นมาเชื่องช้า วางมือที่กดอยู่บนแผ่นหลังของเยี่ยนอ๋อง เรื่องการรักษา แน่นอนว่าอู๋สยาเชี่ยวชาญกว่าเขามาก