หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 922 กลยุทธ์ที่แปรเปลี่ยน? (2)

ตอนที่ 922 กลยุทธ์ที่แปรเปลี่ยน? (2)

เมื่อข่าวไปถึงกองกำลังที่อิ่งชวน ถังเจิงพลันปัดของบนโต๊ะอย่างมีโทสะ เหล่าทหารที่อยู่ในห้องโถงต่างกลั้นหายใจ ไม่กล้าเอ่ยคำใด เกรงว่าความขุ่นเคืองจะทำให้หัวตนหลุดจากบ่า ถังเจิงขบฟันจ้องจดหมายในมือ “กองกำลังแสนนายไม่เพียงพอ ยังต้องการกำลังสนับสนุนหรือ!” เขาจะไปเอาทหารมากมายเพียงนั้นมาจากที่ใดกัน อีกทั้งภายในเมืองอิ่งชวนที่ทหารหลายหมื่นนายพลาดท่าให้แก่กองกำลังโยวโจวอีก หรือว่าเซวียเจินจะสามารถยันเอาไว้ได้ดีถึงเพียงนั้น ไหนจะพวกกบฏที่คิดเข้าบุกยึดเมืองเซียงอีก

“บัดซบ! เว่ยจวินมั่วมันมีทหารกี่คนกัน!”

ขุนพลใต้บังคับบัญชาได้แต่ลอบสบตากัน ก้มศีรษะลงไม่กล้าเอ่ยคำใด พวกเขาได้ส่งหน่วยสอดแหนมไปสำรวจสถานการณ์ทางข้าศึก ไม่ต้องเอ่ยถึงข่าวจากเฉินโจวเลย แม้แต่เส้นทางเดินทัพของเว่ยจวินมั่วก็ยังไม่แน่ชัด รู้เพียงคร่าวๆ เท่านั้นว่าเว่ยจวินมั่วนำทัพจากเฉินโจวครั้งนี้มากกว่าสี่แสนนาย ด้วยจำนวนนี้นับว่าไม่ได้มาก…แต่หากปล่อยให้เว่ยจวินมั่วไปสมทบกับเซวียเจิน เกรงว่าคงเป็นเรื่องอันตรายต่อพวกเขาไม่น้อย

“ท่านแม่ทัพ หาก…เว่ยจวินมั่วไม่ได้สนใจพวกเขาเล่า”

ถังเจิงส่งเสียงหยัน “ไม่สนใจได้เยี่ยงไร กองทัพที่อยู่ในมือข้ามีทหารเพียงห้าแสนนาย และในหนึ่งแสนนายนั้นก็อยู่ที่เมืองเหยี่ยน เมื่อวานก็เพิ่งส่งกองกำลังสนุบสนุนไปยังเมืองเซียง หากยังส่งทหารไปเพิ่มอีกแล้วอิ่งชวนเล่าจะทำเช่นไร พวกเจ้าคงไม่คิดว่าเซวียเจินเป็นพยัคฆ์ไร้เขี้ยวหรอกหรือไม่”

“เช่นนั้นตอนนี้พวกเรา?”

“ล้อมเมือง!” แววโหดเหี้ยมวูบผ่านดวงตาของถังเจิน “ไม่ว่าอย่างไร ต้องฆ่าเซวียเจินให้จงได้!”

“ขอรับ ท่านแม่ทัพ!”

หอบนประตูกำแพงเมืองในอิ่งชวน การโจมตีปิดล้อมและการตอบโต้ยังคงเป็นไปอย่างดุเดือด ในห้องเล็กๆ ในหอบนประตูกำแพงเมือง เซวียเจินนั่งบนเก้าอี้อย่างเศร้าหมอง มองไปยังชายหนุ่มตรงหน้า จูเหมิงมีท่าทีลุกลี้ลุกลน “ลุงเซวีย ท่านเอ่ยกับข้าสักประโยคเถิด” ที่จริงแล้วจูเหมิงเข้าใจดีว่าการตัดสินใจนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแม้แต่น้อย เมืองที่ทุกคนร่วมทุกข์ร่วมสุขปกป้องมาเป็นเวลานานเช่นนี้เพื่อรอกำลังสนับสนุนมาสมทบ สุดท้ายกองกำลังสนับสนุนกลับทอดทิ้งเมือง ให้ฝ่าวงล้อมหนีไปโดยไม่เอ่ยอันใดสักคำ หากเป็นเขาเจอเช่นนี้ ผลสุดท้ายคงจับตัวคนมาซ้อมให้หนักแล้วโยนตัวออกไปแล้ว

เซวียเจินเอ่ย “เจ้าว่านี่เป็นความตั้งใจของหนานกงชวี่หรือ”

จูเหมิงพยักหน้าตอบรับ “ใช่ขอรับ ตอนนี้ที่เมืองเซียงเฉิง คุณชายหนานกงเป็นผู้สั่งการทหารทั้งหมดขอรับ” หรือว่าท่านลุงเซวียยังฟังสิ่งที่เขาบอกไม่ชัดเจน

เซวียเจินถามกลับ “คุณชายเว่ยกับซิงเฉิงจวิ้นจู่อยู่ที่ใด”

จูเหมิง “คุณชายเว่ยกับซิงเฉิงจวิ้นจู่พาคนขนเสบียงไปยังเมืองเหยี่ยนแล้ว… ท่านลุงเซวียไม่ได้ข่าวหรือขอรับ”

ที่แท้เซวียเจินไม่ได้รับข่าวใดเลย ทว่าเขายังต้องการสิ่งยืนยันมากกว่านี้ ขุนพลที่ยืนอยู่ด้านข้างอดไม่ได้จึงเอ่ยขึ้นว่า “ต่อให้คุณชายเว่ยจะมีทหารมากเพียงนั้น ไยถึงยังไม่มาเล่า พวกเราทุ่มเทเพียงใดเพื่ออิ่งชวน ก็เพียงยอมแพ้เสีย แล้วค่อยกลับมา…”

จูเหมิงมองคนที่เอ่ยอย่างเย็นชา แม้บิดาของเขาเป็นขุนพลใหญ่แห่งโยวโจว ทว่าตอนนี้เขาก็เป็นเพียงผู้ใต้บังคับบัญชาของคุณชายเว่ยเท่านั้น แน่นอนว่าย่อมต้องไม่พอใจที่มีคนเอ่ยถึงผู้บังคับบัญชาอย่างไม่ไว้หน้าเช่นนี้ แต่ช่างเถิด พวกเรามาช่วยเหลือพวกท่าน หรือว่ายังผิดที่มาอีกหรือ

“คุณชายเว่ยและจวิ้นจู่ย่อมมีเหตุผล” จูเหมิงอดไม่ได้ต้องเอ่ยเช่นนี้ “ท่านลุงเซวีย คุณชายหนานกงเอ่ยปากขอท่านลุงเซวียโปรดถอยทัพไปยังเซี่ยถิงชั่วคราว รอจนแม่ทัพเว่ยและซิงเฉิงจวิ้นจู่ถึงแล้ว เมื่อนั้นให้แบ่งทหารเป็นสามส่วนเข้าบุกล้อมอิ่งชวน การยึดอิ่งชวนคืนมานั้นไม่ใช่เรื่องยากอันใด หากยังคงดื้อรั้นเผชิญหน้าสู้กับกองทัพอันแข็งแกร่งของถังเจิงต่อไป นั่นกลับเป็นการสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ของพวกเรา ท่านลุงโปรดทบทวนด้วยขอรับ”

เมื่อเซวียเจินเห็นบุรุษสุขุมผู้นี้อยู่เบื้องหน้า อดส่งเสียงหัวเราะหึออกมาไม่ได้ กี่ปีมานี้ไม่ได้พบหน้า เดิมเคยเป็นชายหนุ่มผู้มุทะลุและซื่อตรง ยามนี้กลับกลายเป็นขุนพลหนุ่มผู้เคร่งขรึมและสุขุม พลันชวนให้นึกถึงบุตรชายที่ไม่ได้พบมาหลายปี ดวงตาของเซวียเจินเต็มไปด้วยความคาดหวังหลายส่วน มองขุนพลที่อยู่ตรงหน้า เซวียเจินเอ่ย “ทุกท่านเห็นว่าอย่างไร”

ทุกคนในที่นี้ต่างเงียบ ไม่เอ่ยสิ่งใด หากสามารถยึดอิ่งชวนคืนได้จริง วิธีการที่จูเหมิงเอ่ยย่อมดีที่สุด แต่หากยึดคืนกลับมาไม่ได้ การถอนทัพออกไปนั้นก็จะกลายเป็นความล้มเหลวอันยิ่งใหญ่ในชีวิตพวกเขา สำหรับเรื่องนี้หากแผนการให้ถอยทัพสำเร็จก็เรียกว่าเป็นกลยุทธ์ แต่หากไม่สำเร็จก็เรียกว่าละเว้นหน้าที่ทอดทิ้งเมือง

เซวียเจินไม่คิดจะสนใจอีก มองไปยังเซียวเชียนชื่อและเซียวเชียนเหว่ย เอ่ย “คุณชายทั้งสองเห็นว่าอย่างไร”

เซียวเชียนชื่อลังเลครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ย “ข้ายังคงเชื่อในความสามารถของพี่หนานกงและพี่ชาย พี่หนานกงเอ่ยเช่นนั้น ย่อมต้องมั่นใจแน่นอน”

“ซื่อจื่อไม่อยากเอ่ยเช่นนี้แน่” ขุนพลที่นั่งอยู่ถัดไปจากเซียวเชียนเหว่ยเอ่ย “เซี่ยถิงมิใช่สถานที่สำคัญอันใด ฝั่งหนานกงชวี่เอ่ยปากว่าต้องการให้พวกเราทิ้งอิ่งชวน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเกรงว่าจะสูญเสียทหารจึงไม่ยินยอมส่งกำลังสนับสนุนให้พวกเราไม่ใช่หรือ หากสูญเสียอิ่งชวนไปจริงๆ ผู้ใดจะรับผิดชอบ”

“แล้ว…” เซียวเชียนชื่อขมวดคิ้วและมีท่าทีสองจิตสองใจ “น้องรอง เจ้าเห็นว่าอย่างไร”

เซียวเชียนเหว่ยมองเซวียเจินพลางถามขึ้น “แม่ทัพเซวีย ป้องกันไว้ไม่อยู่จริงหรือไม่”

เซวียเจินถอนหายใจแผ่ว “ยังป้องกันไว้ได้จนถึงตอนนี้ก็นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว คุณชายรอง ในเมืองไม่มีเสบียงอีกแล้ว หากยังป้องกันต่อไป คงต้องปล่อยให้ชาวบ้านอดตายเพื่อแลกกับชีวิตของพวกเราแล้ว” เหตุผลในการขอความช่วยเหลือนี้ ไม่ใช่ฝั่งกองกำลังรักษาการณ์โยวโจวไม่อาจป้องกันเมืองต่อไปได้ หากเพราะพวกเขาไม่มีอาหารเหลือแล้วต่างหาก ต่อให้กองกำลังสนับสนุนยังไม่มา พวกเขาก็ยังยันเอาไว้ได้อีกสองวัน แต่พวกเขากลับไม่สามารถปล่อยให้ชาวบ้านหิวตายได้

เซียวเชียนเหว่ยหลุบตาลง ถอนหายใจเบาๆ “หากเป็นเช่นนี้…ก็มีเพียงหนทางเดียวแล้ว”

เมื่อเซียวเชียนเหว่ยเอ่ยเช่นนั้น ขุนพลที่เหลือต่างไม่อาจเอ่ยคัดค้านอันใดได้อีก เซวียเจินคิดอยู่ชั่วครู่ เอ่ยกับจูเหมิงว่า “เช่นนี้แล้ว โปรดรายงานกลับไปยังคุณชายหนานกง พรุ่งนี้ข้าจะถอนทัพออกจากเมือง”

จูเหมิงยังคงนิ่งสงบ พยักหน้าเล็กน้อย “ขอรับ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หลานขอตัวก่อน” แม้ว่าในช่วงสองปีมานี้ เขาจะพัฒนาก้าวหน้าขึ้นมาก แต่วรยุทธ์ของจูเหมิงนั้นยังไม่อาจเทียบยอดฝีมือใต้บังคับบัญชาของเว่ยจวินมั่วได้ หากกังวลว่าเขาไม่อาจโน้มน้าวเซวียเจินได้ หนานกงซวี่ก็คงไม่ปล่อยให้เขามา เมื่อส่งจดหมายเรียบร้อยแล้ว จูเหมิงยังต้องนำรายงานกลับไปด้วย

เซวียเจินพยักหน้า โบกมือให้คนไปส่งพวกเขาออกไป

ภายในห้องเต็มไปความอึมครึม ผ่านไปชั่วครู่ใครบางคนก็เอ่ยขึ้นเบาๆ “คราวนี้กองกำลังรักษาการณ์โยวโจวของพวกเราต้องขายหน้าแล้ว ขายหน้าขนานใหญ่ด้วย” หนึ่งในกองกำลังที่ยอดเยี่ยมที่สุดแห่งหนึ่งของต้าเซี่ยกลับถูกล้อมไว้โดยกองทัพของราชสำนัก และยังต้องให้กองทัพเฉินโจวที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นมาได้เพียงสองสามปีช่วยเหลืออีก ตอนนี้แม้แต่แผนการต่างๆ ก็ให้ผู้อื่นเป็นคนออกคำสั่ง ไม่แปลกที่ขุนพลของกองกำลังรักษาการณ์โยวโจวยากจะยอมรับได้

เพียงได้ยิน เซวียเจินกลับหัวเราะหยัน “ตอนนี้รู้ว่าขายขี้หน้าคนไปทั่วงั้นหรือ แล้วเดิมทีมัวทำอันใดเล่า”

ได้ยินคำพูดของเซวียเจิน มีคนไม่น้อยก้มหน้าด้วยความรู้สึกละอาย สถานการณ์ในครั้งนี้ นอกจากเกียรติของพวกเขาแล้ว ยังคงเกี่ยวข้องกับการชิงดีชิงเด่นอย่างลับๆ ที่มีมาตลอดในกองทัพด้วย เห็นพวกเขาเป็นเช่นนี้ เซวียเจินเอ่ยเสียงทุ้มอย่างเย็นชา “เรื่องในครั้งนี้ข้าย่อมมีส่วนผิด หากข้าควบคุมสถานการณ์ของอิ่งชวนในครั้งนี้ได้สำเร็จ ข้าจะรับโทษจากท่านอ๋องเอง ส่วนพวกเจ้า หากยังมีครั้งหน้า ก็อย่าโทษข้าที่ไม่นึกถึงช่วงเวลาร่วมทุกข์ร่วมสุขหลายปีที่ผ่านมาก็แล้วกัน”

อีกด้านหนึ่ง วาจานั้นก็ทำให้เซียวเชียนชื่อละอายใจ ตรงกันข้ามกับเซียวเชียนเหว่ยที่ยังคงความสงบเยือกเย็น “เรื่องชนะพ่ายแพ้เป็นสัจธรรมในสงคราม แม่ทัพเซวียตั้งใจเต็มที่แล้ว เรื่องในคราวนี้ เสด็จพ่อย่อมไม่ตำหนิแม่ทัพเซวียในเรื่องนี้อย่างแน่นอน”

เซวียเจินมองเซียวเชียนเหว่ยอย่างเย็นชา เอ่ยด้วยเสียงทุ่มต่ำ “เมื่อตัดสินใจแล้วก็เตรียมการให้พร้อมเถิด”

“ขอรับ ท่านแม่ทัพ”

เมื่อจบบทสนทนา ขุนพลต่างทยอยเดินจากไป หากมองจากที่หอบนประตูกำแพงเมืองมีชั่วขณะหนึ่งที่ทุกอย่างเงียบสงบลง แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าเพียงชั่วคราวเท่านั้น ช้าเร็วข้าศึกย่อมต้องเปิดฉากโจมตีที่รุนแรงยิ่งขึ้นแน่นอน มองจากหอบนประตูกำแพงเมืองลงไปก็เริ่มเห็นข้าศึกเคลื่อนไหวอีกครั้ง ทหารคนหนึ่งอดเอ่ยไม่ได้ “ถังเจิงยิ่งบ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆ!”

เซวียเจินเอ่ยขึ้นอย่างนิ่งสงบจากทางด้านหลัง “เห็นได้ชัดว่าพวกเขาร้อนรนแล้ว ดูท่าด้านเมืองเหยี่ยนกับเมืองเซียงคงจะตึงมือไม่น้อย”

เซียวเชียนชื่อมองกองทัพข้าศึกที่ห่างไกลออกไปพลันถอนหายใจเบาๆ เขาไม่เหมาะกับการทหาร เขารู้ตัวมาตลอด เขาไม่กระหายเลือดและหลงใหลในสนามรบเท่าน้องสาม เขาไม่สามารถคบค้าสมาคมได้ดีเท่าน้องรอง ทุกศึกล้วนรั้งให้เขาหมดแรงและเหนื่อยล้า แต่เขาไม่อาจกลับหลังหันถอยหนีไปได้ เขาไม่อาจทำให้เสด็จพ่อผิดหวัง รวมถึงเขาก็ไม่มีสิทธิสละตำแหน่งเยี่ยนอ๋องซื่อจื่อ หากสุดท้ายเขาอ่อนล้าหมดหนทางคงอดไม่ได้ที่จะวิ่งไปหาเสด็จพ่อแล้วเอ่ย “ยกตำแหน่งซื่อจื่อให้น้องรองหรือน้องสามไม่ได้หรือพ่ะย่ะค่ะ”

แต่เขาไม่มีความกล้ามากพอจะไปยืนเอ่ยเช่นนั้นต่อหน้าเสด็จพ่อ ไม่มีความกล้าละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่ตนมี

ช่างเหนื่อยเหลือเกิน

“ซื่อจื่อ?” เซวียเจินมองมายังเซียวเชียนชื่อพลางขมวดคิ้วสงสัย

“แม่ทัพเซวีย…ข้าขออภัยด้วย” หลังจากได้สติ เซียวเชียนชื่ออ้ำอึ้งเอ่ยออกมา

เซวียเจินมองเซียวเชียนชื่ออยู่เนิ่นนาน แล้วจึงถอนหายใจ “ซื่อจื่ออย่าได้กังวล คุณชายรองพูดไม่ผิด ชนะแพ้เป็นสัจธรรมของสงคราม”

“เป็นเช่นนั้น ขอบคุณท่านแม่ทัพ”

เซวียเจินส่ายหน้าไม่เอ่ยสิ่งใดอีก ซื่อจื่อผู้นี้…เซวียเจินไม่ได้สนิทสนมนัก แต่ก็ไม่ได้เกลียดชังอันใด เพียงแต่หากเทียบกับผู้มากความสามารถเช่นท่านอ๋องแล้ว ผู้คนก็ย่อมไม่พอใจที่เขาแตกต่างจากบิดา ดังนั้นซื่อจื่อผู้นี้ แม้แต่พี่น้องก็ยังกดดันเขา หากเป็นเช่นนั้น… ใจของเซวียเจินพลันมืดมนลง จากนั้นจึงส่ายหน้าไม่คิดอันใดไร้สาระอีก