หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 923 ปิดล้อม (1)

ตอนที่ 923 ปิดล้อม (1)

เมืองเผิง ค่ายใหญ่ของเยี่ยนอ๋อง

ตรงกันข้ามกับอิ่งชวน ทางด้านเมืองเผิงนั้นกองทัพโยวโจวกำลังบุกเข้าโจมตี กองทัพของราชสำนักต้านรับนับตั้งแต่ที่เยี่ยนอ๋องนำกองทัพสู้รบด้วยตนเอง กองทัพโยวโจวแข็งแกร่งเกินจะรับมือ หากไม่ใช่มีกองกำลังสนับสนุนมาช่วยเหลือ เกรงว่าป่านนี้กองทัพโยวโจวคงอยู่ไม่ไกลจากจินหลิงแล้ว

กลางกระโจมใหญ่ เยี่ยนอ๋องไอเสียงแหบแห้ง ยกผ้าเช็ดหน้าในมือออกดู จุดสีแดงเข้มปรากฏอยู่บนผ้าเช็ดหน้าสีคราม คุณชายเสียนเกอเดินเข้ามาพร้อมถ้วยยาถ้วยหนึ่ง แน่นอนว่าเขาเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ในระยะสองปีมานี้ สุขภาพของเยี่ยนอ๋องไม่ดีนัก ความเหนื่อยล้าสะสมจากการตรากตรำด้านการทหารมานาน อีกทั้งไม่ต้องให้ผู้ใดเอ่ยก็ย่อมดูออกว่ารูปร่างของเยี่ยนอ๋องผอมซูบลงกว่าสองปีก่อนมากเพียงใด แต่คนภายนอกย่อมไม่รับรู้ความจริง คิดเพียงว่าเยี่ยนอ๋องเหนื่อยล้าสะสมก็เท่านั้น จึงไม่มีผู้ใดสงสัยว่าเขาได้รับพิษเลยสักนิด

เสียนเกอมุ่นคิ้ว เดินไปวางถ้วยยาลงบนโต๊ะ เอ่ยด้วยเสียงทุ้ม “ร่างกายท่านอ๋องแย่ลงอีกแล้ว กระหม่อมคงต้องออกไปนอกด่าน”

ดอกไม้ปีศาจที่เยี่ยนอ๋องใช้พบได้ยากเหลือเกิน ทั้งยังไม่อาจปลูกได้ในที่แห่งนี้ พวกเขาส่งคนออกไปตามหา แต่ผู้คนที่ออกไปตามหากลับพบเพียงหนึ่งหรือสองดอกเท่านั้น หากจัดการได้ไม่ดีพอ ต่อให้นำกลับมาได้มากเพียงใดก็ไร้ประโยชน์ เสียนเกอจึงเตรียมออกเดินทางด้วยตัวเอง

เยี่ยนอ๋องยิ้มอย่างขมขื่น “สองปีนี้ ลำบากคุณชายเสียนเกอแล้ว”

เสียนเกอส่งเสียงหึออกมาเบาๆ แต่ก็มิได้เอ่ยคำใดอีก เมื่อระยะเวลาที่อยู่ร่วมกันสองปีนี้ เยี่ยนอ๋องนับว่าคุ้นชินกับความคิดอ่านของคุณชายเสียนเกอไม่น้อย จึงไม่ได้นำมาใส่ใจอันใด “คุณชายเสียนเกอคิดว่าจะยื้อไว้ได้นานเท่าใดหรือ”

เสียนเกอเอ่ยเสียงเรียบนิ่ง “หากกระหม่อมหายาถอนพิษได้ แน่นอนว่าย่อมอยู่ได้อีกนานเท่าที่ต้องการ แต่หากไม่…ตอนนี้ท่านอ๋องก็เสด็จกลับจวนเถิด เวลาอาจล่วงเลยไปถึงสามหรือห้าปี ดูจากร่างกายท่านตอนนี้แล้ว…หากหนึ่งปีกระหม่อมยังไม่ได้กลับมา ท่านอ๋องคงต้องคิดแล้วว่าจะจัดงานเช่นไร”

เยี่ยนอ๋องพลันหลุบตาลงต่ำ เงียบไปชั่วครู่ก่อนจะถอนหายใจออกมา “บางทีคงถึงเวลาแล้วจริงๆ เพียงแต่…ข้าออกจะไม่ยินยอมอยู่บ้าง”

เสียนเกอเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่เห็นด้วยนัก เขาเคยเห็นผู้สูงส่งมากมายที่หวาดกลัวความตาย ช่วงชีวิตที่รุ่งโรจน์ ใครเล่าที่จะยินยอมตายด้วยดี หากไม่ใช่เพราะศิษย์น้องและเว่ยจวินมั่ว เขาไม่มีทางยอมเสียเวลามากมายเพียงนี้เพื่อสุขภาพของเยี่ยนอ๋องเป็นแน่ แน่นอนว่าเรื่องพิษของดอกไม้ปีศาจนั่นย่อมกระตุ้นความสนใจของเขาได้ ในชีวิตของคุณชายเสียเกอ นอกจากการรักษาและบรรเลงฉินได้ยอดเยี่ยมแล้ว เมื่อได้พบกับพิษที่แม้แต่เขายังไม่อาจถอนได้ หากรักษาไม่ได้ก็ต้องนับว่าเขาไร้ความสามารถไม่ใช่หรือ

เยี่ยนอ๋องคว้าถ้วยยาขึ้นมา พยักหน้าให้คุณชายเสียนเกอ “เรื่องยาถอนพิษต้องรบกวนคุณชายเสียนเกอแล้ว แต่ในเมื่อคุณชายเอ่ยเช่นนี้ ร่ายกายข้าคงจะอยู่ได้เกินปีกระมัง”

เสียนเกอพยักหน้ารับ เยี่ยนอ๋องจึงเอ่ย “เช่นนั้นก็ดี”

เสียนเกอลุกขึ้น “ท่านอ๋องต้องดื่มยาตลอดหนึ่งปีนี้ ก่อนไปข้าจะเตรียมไว้ให้ อีกสามวันข้าจะออกเดินทางแล้ว”

เยี่ยนอ๋องพยักหน้า

“รายงานท่านอ๋อง ข่าวด่วนจากกองทัพพ่ะย่ะค่ะ!” นอกกระโจมใหญ่ ทหารนายหนึ่งพลันรายงานด้วยเสียงเข้ม

“เข้ามา”

ทหารรีบก้าวเข้ามา รายงานด้วยเสียงหนักแน่น “รายงานท่านอ๋อง วันก่อนคุณชายเว่ยและซิงเฉิงจวิ้นจู่นำทัพกว่าสี่แสนนายออกจากเขาชิงอวิ๋น มุ่งหน้าสมทบอิ่งชวน!”

เดิมทีเสียนเกอจะก้าวออกไป พลันหยุดชะงักเมื่อได้ยินเช่นนั้น แล้วจึงเดินกลับมานั่งเช่นเดิม

เยี่ยนอ๋องไม่ได้สนใจอันใด ฟังรายงานจากทหารจบก็พลันเลิกคิ้วขึ้น “สี่แสนนายหรือ พวกเขาทั้งสองใช้เวลาสองปีที่เฉินโจวได้ไม่เสียเปล่าจริง” เว่ยจวินมั่วสามารถนำกองกำลังสนับสนุนกว่าสี่แสนนายไปสมทบที่อิ่งชวน ทหารในมือเขาคงมีไม่ต่ำกว่าหกแสนนายเป็นแน่ เดิมทหารในกองทัพเยี่ยนอ๋องมีอยู่ราวสี่แสนนาย แน่นอนว่าหลังจากไฟสงครามลุกโชนขึ้นแล้ว ทหารย่อมเพิ่มจำนวนขึ้นตาม ยามนี้จึงมีไม่ต่ำกว่าหนึ่งล้านคน

แต่การจัดทัพทหารจำนวนหกแสน ย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายดาย

“ถ่ายทอดคำสั่งออกไป ขุนพลระดับสูงเตรียมประชุมหารือ”

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง”

เหล่าขุนพลมากันโดยพลัน นำมาโดยเฉินอวี้และเซียวเชียนจย่ง แม้ตำแหน่งของเซียวเชียนจย่งยังไม่สูง แต่เขาก็เป็นบุตรชายของเยี่ยนอ๋อง ดังนั้นจึงร่วมรับฟังทุกการประชุมหารือด้วยได้

“ถวายบังคมท่านอ๋อง”

เยี่ยนอ๋องพยักหน้าแล้วส่งจดหมายให้กับเฉินอวี้ที่เลิกคิ้วทันทีที่อ่านจบ ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ดูท่าแล้วท่านอ๋องคงไม่ต้องกังวลการปิดล้อมที่อิ่งชวนแล้วกระมัง”

“หืม” เยี่ยนอ๋องเลิกคิ้ว สำหรับเหตุการณ์ในยามนี้ที่อิ่งชวนใช่ว่าพวกเขาจะไม่รับรู้แต่อย่างใด ทั้งนี้ด้านเมืองเผิงเองก็อยู่ในช่วงที่ไม่ดีนักเช่นกัน หากส่งกองกำลังสนับสนุนไปสมทบที่อิ่งชวน ด้านเมืองเผิงก็คงพบจุดจบที่ไม่ดีนัก ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงได้แต่ฝากความหวังไว้กับเว่ยจวินมั่วที่อยู่เฉินโจวแล้ว ยามนี้เฉินอวี้ก็อดรู้สึกยินดีขึ้นภายในใจไม่ได้ โชคดียิ่ง…ที่ยังมีคุณชายเว่ยอยู่

เฉินอวี้ยิ้มแย้ม “คุณชายเว่ยช่างเป็นบุรุษรูปงามที่เปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์ หากนำทัพเข้าบุกฝ่าตรงๆ ถึงจะฝ่าวงล้อมที่อิ่งชวนได้ก็จริง แต่เกรงว่าไม่ตายตกไปก็คงพิการสาหัส แต่ในตอนนี้คุณชายเว่ยแบ่งกองกำลังเป็นสองส่วน อีกทั้งยังหลอกล่อกองทัพของถังเจินได้ไปส่วนหนึ่ง ทำให้ข้าศึกทำได้เพียงเดินวนไปมาอยู่รอบนอกไม่อาจสู้รบ แบ่งเบาความกดดันทางด้านของเซวียเจินลงได้ หากกองทัพทั้งสามยกทัพในเวลาเดียวกัน กองกำลังกว่าแสนนายของถังเจิงคงไม่อาจต่อต้าน ครั้งนี้…ไม่แน่ว่านอกจากอิ่งชวนจะไม่แตกแล้ว ยังสามารถตีทัพหลวงแตกพ่ายได้อีกด้วย”

เฉินอวี้คุ้นชินกับการเจอคนใช้เหลี่ยมมากเล่ห์ เพียงอ่านจดหมายที่แจ้งความเคลื่อนไหวของเหล่าทหารต่างๆ ก็เข้าใจถึงกลยุทธ์ของเว่ยจวินมั่วได้แล้ว ตัวพวกเขานั้นอยู่นอกกระดาน แต่ตัวของเว่ยจวินมั่วนั้นกลับอยู่บนหมากกระดานที่ต้องใช้ทั้งความไว้เนื้อเชื่อใจและความสามารถเป็นอย่างยิ่ง เช่นนี้แล้วหากมีสิ่งใดผิดพลาดนอกเหนือการคาดหมาย ผลสุดท้ายคงต้องแตกต่างออกไปอย่างแน่นอน

คุณชายเซียวสามเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น สองสามปีไม่ได้พบหน้ากัน ดูเหมือนลูกพี่ลูกน้องผู้พี่ของเขาจะเก่งกาจขึ้นมากทีเดียว

เฉินอวี้เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดอย่างถ่องแท้ เยี่ยนอ๋องเองก็เข้าใจขึ้นไม่น้อย สำหรับเรื่องที่อิ่งชวนนั้น เขาไม่จำเป็นต้องกังวลตั้งแต่แรก เพียงแต่หากนึกถึงสาเหตุการปิดล้อมอิ่งชวนแล้วก็ยังคงมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เหล่าขุนพลคิดว่าพระองค์คงกังวลความปลอดภัยที่อิ่งชวนจึงเอ่ยปลอบโยน มีเพียงเฉินอวี้เท่านั้นที่เพียงยกมือขึ้นมาปิดริมฝีปาก

เยี่ยนอ๋องละสายตาพลางเอ่ยขึ้น “ในเมื่อเรื่องที่อิ่งชวนพวกเราไม่ต้องกังวลแล้ว เช่นนั้น…ยึดเมืองเผิงให้เร็วเข้าเถิด”

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง!” เหล่าขุนพลตอบรับโดยพร้อมเพรียง

ยึดเมืองเผิงโดยเร็วที่สุดย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย ผู้บังคับการรักษาดินแดนเมืองเผิงคือแม่ทัพผิงเป่ยต้า เซ่าจง ซึ่งได้รับราชโองการแต่งตั้งจากเซียวเชียนเยี่ยเมื่อปีก่อน และรองแม่ทัพสือจิ้งเซียง พวกเขาเป็นขุนพลที่โดดเด่นไม่น้อย เดิมทีเส้าจงเป็นผู้บัญชาการกองกำลังสิบสามแห่งจินหลิงซึ่งเว่ยจวินมั่วก็เคยอยู่ภายใต้บังคับบัญชา เดิมทีสือจิ้งเซียงคอยดูแลชายแดนทิศใต้ เคยปราบปรามเหล่ากบฏได้หลายครา สองปีมานี้กองทัพโยวโจวกวาดชัยชนะทั่วสารทิศ ต่อให้มีการเปลี่ยนตัวของเหล่าขุนพลหลายต่อหลายครั้งก็ไม่อาจขวางกั้นความเก่งกาจของทัพโยวโจวได้ เมื่อมืดแปดด้านเช่นนี้ เซียวเชียนเยี่ยจึงยอมรับคำแนะนำของเอ้อกั๋วกง ให้ทั้งสองนำกำลังมาต่อต้านทัพโยวโจว

ทั้งสองก็ไม่ทำให้เขาต้องผิดหวัง แม้จะไม่ใช่ไพ่เสีย แต่นำทัพมาต่อต้านกองทัพของเยี่ยนอ๋องที่เมืองเผิงมากว่าหนึ่งเดือนแล้วกลับยังคงไร้ผลงาน แต่ถึงอย่างนั้นเฉินอวี้ก็รู้สึกว่าทั้งสองเป็นปัญหาไม่น้อย

ขุนพลคนอื่นกลับออกไปแล้ว ในกระโจมใหญ่เหลือเพียงเฉินอวี้ เซียวเชียนจย่งยังคงยืนรออยู่ด้านข้างคุณชายเสียนเกอ เฉินอวี้ที่ติดตามเยี่ยนอ๋องมาสิบกว่าปีจึงเองก็ไร้ซึ่งความเกรงใจอันใดมากมาย เอ่ยออกไปตามตรง “ท่านอ๋อง เส้าจงและสือจิ้งเซียงล้วนมิใช่พวกตะเกียงไร้น้ำมัน[1] พวกเราไม่ควรผลีผลามจัดการนะพ่ะย่ะค่ะ” เอ่ยมาเช่นนี้ ไม่รู้ว่าพวกเขาทั้งสองเกิดผิดเวลาหรือไม่ หากเกิดในช่วงปลายรัชสมัยเป่ยหยวน เกรงว่าคงจะประสบความสำเร็จไม่ต่างจากหนานกงไหวและเอ้อกั๋วกงเป็นแน่ แน่นอนหากพวกเขาสามารถรับมือจนคว้าชัยชนะจากกองทัพโยวโจวได้ สิ่งที่รอพวกเขาก็คงไม่พ้นยศฐาบรรดาศักดิ์ ฐานะ และชื่อเสียงอย่างแน่นอน

[1] ตะเกียงไร้น้ำมัน เป็นคำอุปมาอุปไมยสำหรับคนที่ไม่อาจรับมือได้ง่ายดายนัก