หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 902 พร้อมหน้าพร้อมตา (1)

ตอนที่ 902 พร้อมหน้าพร้อมตา (1)

ซิงเวยยืนอยู่ข้างรถม้า สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย เขายกแขนขึ้น ยกดาบยาวในมือขึ้นมาชี้หน้าชายชุดดำที่อยู่ตรงข้าม

“พาคนของนายไสหัวไป”

“ฮ่าๆ” ชายชุดดําราวกับได้ยินเรื่องตลก “เจ้าคิดว่า…เพียงเจ้าคนเดียวจะไล่คนจำนวนเยอะเพียงนี้ได้หรือ แต่หากเว่ยจวินมั่วมาเองก็ไม่แน่”

ซิงเวยไม่เอ่ยอันใด แต่อีกด้านหนึ่งกลับมีเสียงดังขึ้นมา “เขาทําไม่ได้ แล้วเจ้าคิดว่าข้าทำได้หรือไม่ ในเมื่อไม่ยอมไสหัวออกไปดีๆ เช่นนั้นก็ไม่ต้องไปไหน” มีแสงวูบลงมาบนหลังคารถม้า ชายวัยกลางคนที่ดูผอมบางมองความสับสนวุ่นวายที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา สีหน้าของเขาเรียบเฉย

“เจ้านี่เอง” สายตาของชายชุดดําเปลี่ยนไป

“ท่านเหวินหรือ” องค์หญิงฉังผิงดีใจ แม้นางไม่เคยเห็นอาจารย์คนนี้ลงมือด้วยตัวเอง แต่กลับเคยได้ยินมาไม่น้อย ได้ยินมาว่าตอนจวินเอ๋อร์และอู๋สยาแต่งงาน พวกเขาสองคนร่วมมือกันยังสู้อาจารย์คนนี้ไม่ได้ แสดงว่าวรยุทธ์ของเขาแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก

อาจารย์อามองคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา “ข้ายังหาเจ้าเด็กแซ่กงไม่เจอ ไม่สู้…เจ้าบอกข้าดีหรือไม่”

ชายชุดดําเดินถอยหลังออกไปสองสามก้าวด้วยความหวาดระแวง อาจารย์อาหัวเราะหยัน เอ่ย “ข้าบอกแล้วว่าในเมื่อไม่ยอมไสหัวออกไปก็ไม่ต้องไปไหน” แสงดาบพุ่งออกมาจากกลางอากาศ วาดเป็นแสงงดงาม สายตาของชายชุดดำหรี่แคบลง จากนั้นถอยออกไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว แต่น่าเสียดายที่ไม่ว่าเขาจะเร็วเพียงใด แต่ก็เร็วไม่เท่าดาบของคู่ต่อสู้ วินาทีต่อมาคนที่เดิมทียังอยู่บนรถม้าก็ลงมายืนอยู่หน้าเขา ปลายดาบห่างจากเขาเพียงสองฉื่อ[1] เขาตกใจจนคว้าทหารที่อยู่ข้างๆ มาบังตัวเอง จากนั้นพลันหันหลังวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว

อาจารย์อาหัวเราะหยัน ใช้ดาบแทงทหารที่อยู่ตรงหน้า ดึงดาบออกมา จากนั้นพลันสะท้อนเห็นคราบเลือด ก่อนจะได้ยินเสียงร้องขึ้นมาอีกครั้ง

สถานการณ์เปลี่ยนแปลงไปในพริบตา มีอาจารย์อาและซิงเวย ฝ่ายตนเองที่เดิมทีกำลังเสียเปรียบสถานการณ์ก็กลับพลิกผัน ความแข็งแกร่งของอาจารย์อาแผ่กลิ่นอายการทําลายล้างอย่างน่าเกรงขาม ทุกที่ที่เขาไป ศัตรูก็ล้มลงไม่ต่างอันใดจากต้นข้าวที่ถูกเก็บเกี่ยว เขาทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวจับใจ ภายใต้ความแตกต่างนี้ยังจะมีใครกล้าต่อสู้กับเขาอีกหรือ

เห็นว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก รองผู้บัญชาการกองกำลังสิบสามแห่งจินหลิงคนนั้นจึงโมโหแล้วรีบออกคำสั่งถอย ครั้งนี้พวกเขาดูถูกศัตรูเกินไป พวกเขาคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมียอดฝีมือที่แข็งแกร่งเพียงนี้ วรยุทธ์เช่นนี้ไม่ด้อยไปกว่าคุณชายเว่ยผู้มีชื่อเสียงโด่งดังเลยแม้แต่น้อย ไม่แปลกที่คุณชายเว่ยกับเยี่ยนอ๋องยอมให้องค์หญิงฉังผิงพาเด็กสองคนนั้นเดินทางกลับเมืองหลวงเอง และในขณะเดียวกันจ้าวเฟยนึกโมโหในใจ พวกเขาอาจถูกคนอื่นหลอกใช้ คนคนนั้นไม่มีทางไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมียอดฝีมือที่แข็งแกร่งเช่นนี้ เพียงแต่ไม่ยอมเปิดเผยให้พวกเขารู้

เห็นศัตรูถอยทัพไปราวกับกระแสน้ำไหล ทุกคนต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก องค์หญิงฉังผิงเดินเข้ามา เอ่ย “โชคดีที่มีท่านเหริน ไม่เช่นนั้น…”

อาจารย์อาส่ายหน้า เอ่ยถาม “เด็กน้อยทั้งสองเป็นเช่นไรบ้าง”

แม่นมอุ้มเด็กน้อยสองคนออกมา ดวงตาที่ผ่านการร้องไห้มาของพวกเขายังแดงก่ำและมีร่องรอยของน้ำตา องค์หญิงฉังผิงและอาจารย์อารับพวกเขามาอุ้มไว้ในอ้อมแขน มองดูท่าทีที่รู้ความและไร้เดียงสา เห็นดวงตาแดงก่ำของเยาเยาที่อยู่ในอ้อมแขน ในสายตาของเขาก็มีแววทะมึนขึ้น

อาจารย์อาไม่ได้เอ่ยอันใดอีก ไม่เอ่ยถึงคนของราชสํานัก ทว่าคนของหอธารากลับหนีไปไม่ได้แม้แต่คนเดียว องครักษ์ลากชายชุดดําคนสุดท้ายที่ยังหายใจอยู่เข้ามา เขาคือหัวหน้ากลุ่มชายชุดดำ ก่อนหน้านี้เขาถูกอาจารย์อาฟันแขนขาดไปข้างหนึ่ง โชคดีที่อาจารย์อาเป็นคนไม่ชอบฟันซ้ำจนตาย เห็นเขาหลบไปได้ อาจารย์อาไม่ได้ตามไปฟันใส่เขาอีกจึงยังมีชีวิตรอด

“จะฆ่าจะฟันก็เชิญ” ชายชุดดํากัดฟัน

อาจารย์อาอุ้มเยาเยา กวาดตามองเขาที่อยู่ที่พื้น เอ่ย “ไม่ต้องห่วง ข้าไม่มีทางฆ่าเจ้า”

สายตาของชายชุดดํามีความตกใจวูบผ่าน ก่อนจะกลับมาเป็นปกติรวดเร็ว “หากเจ้าอยากให้ข้าทรยศเจ้าสำนัก ฝันไปเถิด”

อาจารย์อาหัวเราะหยันแล้วจึงเอ่ย “กลับไปบอกเจ้าเด็กแซ่กงคนนั้น ว่าหากกล้าแตะต้องเด็กสองคนนี้ บอกให้เขาหดหัวอยู่ในกระดองไปตลอดชีวิตอย่าได้ออกมา ไม่เช่นนั้น…ข้าจะฉีกเขาเป็นชิ้นๆ แล้วเอาไปเลี้ยงสุนัข!”

“เจ้า!” ชายชุดดําโมโห กงอวี้เฉินราวกับเทพเจ้าของคนในหอธารา คนคนนี้กล้าดูถูกถึงเพียงนี้ ถึงแม้จะเป็นยอดฝีมือที่แข็งแกร่ง แต่เขาก็จะต่อสู้ให้ตายกันไปข้างหนึ่ง

ทว่าช่างน่าเสียดาย เขาได้รับบาดเจ็บหนัก กำลังจะลุกขึ้นก็ถูกคนเตะกระเด็นไปสองสามก้าวแล้ว

“ท่านเหริน จัดการเช่นไรขอรับ” หัวหน้าองครักษ์เดินเข้ามาขอคําแนะนําด้วยความเคารพ

อาจารย์อาเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “ทำลายวรยุทธ์ของเขา แล้วส่งไปให้หนิงอ๋อง”

“ขอรับ”

หากส่งให้หนิงอ๋อง เมื่อหนิงอ๋องรู้ว่าตัวเองถูกหลอก ถึงยามนั้นคนเหล่านี้คงไม่มีชีวิตรอด ส่วนเรื่องที่เขาจะหลุดออกมาจากมือของหนิงอ๋องแล้วกลับไปหากงอวี้เฉินได้อย่างราบรื่นหรือไม่ นั่นไม่ใช่เรื่องของพวกเขาแล้ว

เมื่อสั่งการเสร็จ อาจารย์อาก็ก้มหน้าลงแล้วยกมือขึ้นลูบใบหน้าเล็กๆ อันบอบบางของเด็กน้อย จากนั้นพลันเอ่ย “เสียเวลาไปมากแล้ว ออกเดินทางกันต่อเถิด”

ข่าวที่องค์หญิงฉังผิงถูกลอบสังหารแพร่กระจายไปถึงเฉินโจวอย่างรวดเร็ว ถึงแม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อได้ยินข่าว หนานกงมั่วก็อดโมโหไม่ได้ นางกำพู่กันในมือจนหัก

“กงอวี้เฉิน! เจ้านั่นอีกแล้ว!”

“อู๋สยา” เว่ยจวินมั่วเดินเข้ามา คลายมือของนางออกแล้วนําพู่กันที่หักไปวางข้างๆ โชคดีที่มือของนางไม่เป็นอันใด สีหน้าเย็นชาของคุณชายเว่ยค่อยๆ ผ่อนคลายลง “อย่าโมโหไปเลย มีอาจารย์อาอยู่ เสด็จแม่กับเด็กๆ ต้องไม่เป็นอันใดแน่นอน” มีคนอย่างกงอวี้เฉินซ่อนตัวอยู่ในที่มืด เว่ยจวินมั่งจะไม่เตรียมพร้อมได้เช่นไร ทว่าเพราะมีอาจารย์อาอยู่ เขาจึงไม่ได้ไปรับด้วยตัวเอง ไม่เช่นนั้นเขาต้องไปเองแน่นอน หากไม่ได้จริงๆ เขาก็จะยอมให้เสด็จแม่กับเด็กๆ อยู่ที่โยวโจวต่อไป

หนานกงมั่วหัวเราะหยัน เอ่ย “เราคงปกป้องพวกเขาไปตลอดไม่ได้ เจ้านั่นซ่อนตัวอยู่ในที่ลับ ใครจะรู้ว่าเมื่อใดเขาจะทำอันใด ถึงแม้จะระวังมากเพียงไหน แต่ก็อาจมีวันที่พลาดไปได้”

เว่ยจวินมั่วกลับไม่กังวล “ถึงแม้เขาจะจับอานอานกับเยาเยาไปได้ แต่ก็ไม่มีทางทำอันใดทั้งสอง ยิ่งไปกว่านั้นเขาซ่อนอยู่ในที่ลับ แต่ก็ใช่ว่าทุกคนที่อยู่รอบตัวเขาจะซ่อนตัวอยู่ในที่ลับกันทุกคน” หมายความว่ากงอวี้เฉินไม่ได้มีความแค้นต่อพวกเขา ย่อมไม่มีทางเสี่ยงฆ่าเด็กทั้งสองแน่นอน หากเด็กทั้งสองตกอยู่ในเงื้อมมือของกงอวี้เฉินจริงๆ เขาก็จะต้องดูแลเลี้ยงเด็กทั้งสองอย่างระมัดระวัง แล้วคิดหาวิธีเสนอเงื่อนไขกับพวกเขา แต่…

สายตาของเว่ยจวินมั่วเย็นชาขึ้น ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ สองครั้ง ชายชุดดําสองคนปรากฏตัวขึ้นมาด้านหน้าประตู “คุณชายขอรับ”

คุณชายเว่ยโยนขวดยาเล็กๆ ออกไปแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “บอกให้คนนำของสิ่งนี้ใส่ลงในอาหารของกงเสี่ยวเตี๋ย ใส่ในอาหารสามมื้อต่อวันห้ามขาด หากหมดแล้วก็ไปเอาที่เสียนเกอ”

ชายชุดดําสองคนไม่ถามว่าเพราะเหตุใด คว้าขวดยามาแล้วโค้งคำนับ ก่อนจะหายตัวออกไปจากประตูอย่างเงียบเชียบ

[1] ฉื่อ 1 ฉื่อ เท่ากับ 22.7 – 23.1 เซนติเมตร