หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 899 ลอบสังหารระหว่างทาง (1)

ตอนที่ 899 ลอบสังหารระหว่างทาง (1)

ซังเจี้ยวเงยหน้าขึ้น เอ่ยจริงจังว่า “อาจารย์ ศิษย์คิดดีแล้ว หากแม่ทัพซังไม่รังเกียจ ข้าก็ยินดีกราบแม่ทัพซังเป็นพ่อบุญธรรม”

“ไยเจ้า…”

ซังเจี้ยวยิ้มเบิกบาน เอ่ย “ข้ารู้ว่าอาจารย์ทำเพื่อข้า ขอเพียงอาจารย์ยังต้องการข้าก็พอแล้ว ต่อไปอาเจี้ยวจะกตัญญูต่ออาจารย์และอาจารย์ชาย หากนับแม่ทัพซังเป็นพ่อบุญธรรมด้วยแล้ว ก็จะกตัญญูต่อแม่ทัพซังด้วยขอรับ”

หนานกงมั่วยิ้มร่า ถอนหายใจพลางเอ่ย “ไม่ฝืนก็ดีแล้ว แต่ก็ยังต้องรอดูแม่ทัพซังด้วย”

“อู๋สยาเอ่ยอันใดหรือ” เว่ยจวินมั่วเดินเข้ามาจากหน้าประตู เดินมาหยุดอยู่ด้านข้างหนานกงมั่ว จับมือของหนานกงมั่วที่อยู่บนศีรษะของซังเจี้ยวออกไป

“อาจารย์ชาย” ซังเจี้ยวกะพริบตา เอ่ยอย่างนอบน้อม ความจริงซังเจี้ยวรู้สึกกลัวต่ออาจารย์ชายผู้นี้อยู่เล็กน้อย ทว่าชื่นชมเขามากกว่า

เว่ยจวินมั่วพยักหน้า “อู๋สยา”

หนานกงมั่วเล่าเรื่อง ‘ซังหรง’ ด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง เว่ยจวินมั่วนิ่งเงียบไปนาน เอ่ย “ภาพจำของซังเจี้ยวต่อซังหรงไม่เลว อาจจะยอมรับก็ได้”

หนานกงมั่วยิ้มเอ่ย “เช่นนั้นก็ดี เช่นนี้พวกเราก็นับว่าเป็นมงคลคู่มาพร้อมกันแล้ว”

เว่ยจวินมั่วพยักหน้า “อู๋สยามีความสุขก็ดีแล้ว”

ซังเจี้ยวมองหนานกงมั่วจากนั้นมองเว่ยจวินมั่ว เอ่ยปาก “อาจารย์ อาจารย์ชาย ข้ามีธุระจะไปหาท่านฉินแล้ว” ไม่สนใจท่าทีของทั้งสอง หมุนตัววิ่งหนีไปทันที ทุกครั้งที่อาจารย์และอาจารย์ชายอยู่ด้วยกัน เขามักรู้สึกว่าตนเองถูกมองข้าม เขาเชื่อว่านี่ไม่ใช่ความรู้สึกของเขาผู้เดียว ดังนั้น…ไม่ต้องไปยืนขวางหูขวางตาอยู่ตรงนั้นดีกว่า ทุกครั้งที่ไปรบกวนการอยู่ด้วยกันของอาจารย์และอาจารย์ชายก็จะถูกอาจารย์ชายจัดการ นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดไปเองอย่างแน่นอน

“เด็กคนนี้จริงๆ เลย…” หนานกงมั่วส่ายศีรษะอย่างจนปัญญา

เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเรียบ “ใกล้อายุสิบสองขวบแล้ว ไม่นับว่าเด็กแล้ว” ตอนเขาอายุสิบสองไม่รู้ว่าทำอันใดไปบ้างแล้ว

หนานกงมั่วชะงัก ถอนหายใจพลางเอ่ย “เด็กคนนี้เตี้ยเกินไป ข้ามักคิดว่าเขาเพิ่งแปดเก้าขวบเท่านั้น”

คุณชายเว่ยไม่ใส่ใจ “เด็กชายตอนเด็กตัวเล็กไม่เป็นไร ไม่นานก็ก้าวกระโดดแล้ว” แต่ถึงจะไม่โตก็ไม่เป็นไร คุณชายเว่ยเองก็ไม่ไปสงสารความสูงของคนอื่น “เขาไม่ใช่เด็กแล้ว อู๋สยาไม่ควรใกล้ชิดกับเขาจนเกินไป”

หนานกงมั่วเข้าใจทันใด ร้องไห้ไม่ออกหัวเราะไม่ได้ “ที่แท้คุณชายเว่ยกำลังหึงหรือ หึงเด็กนี่น่ะหรือ เอาหน้าไปไว้ที่ใดกัน”

คุณชายเว่ยส่งเสียงหยัน ดึงนางเข้าสู่อ้อมแขน “ข้าหึงแล้วทำไมหรือ”

ท่านหึงแล้วเกี่ยวอันใดกับข้า ข้าจะทำอันใดได้

หนานกงมั่วกะพริบตา ยิ้มบางๆ “ท่านคิดจะทำอย่างไร”

คุณชายเว่ยอุ้มนางขึ้นมาทันใด เอ่ย “ข้านึกออกแล้ว ข้าลองคำนวณดูแล้ว สองสามปีนี้ในเฉินโจวคงยังไม่มีอันใดเกิดขึ้น พวกเราสามารถมีน้องชายน้องสาวให้กับอานอานและเยาเยาได้”

หนานกงมั่วจะยอมง่ายๆ เช่นนั้นได้เยี่ยงไร จับไหล่เว่ยจวินมั่วเอาไว้กระโดดออกจากอ้อมแขนของเขา แน่นอนว่าคุณชายเว่ยไม่ให้โอกาสนั้นกับนาง ยื่นมือข้างหนึ่งออกไปดึงนางกลับเข้ามาในอ้อมแขน หนานกงมั่วเลิกคิ้วพลางหัวเราะไปด้วย “นานแล้วที่ไม่ได้ลงมือ”

“เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า” คุณชายเว่ยเอ่ยเสียงเรียบ

หนานกงมั่วยิ้มพลางเอ่ย “นั่นก็ไม่แน่” ระหว่างที่เอ่ย ทั้งสองจึงต่อสู้กันขึ้นมา

ต่อสู้กันจากห้องโถงรับแขกจนมาถึงเรือนด้านหน้า กำลังภายในของเว่ยจวินมั่วแน่นอนว่าสูงกว่าหนานกงมั่วมาก แต่ว่าการต่อสู้กับภรรยาจะใช้กำลังภายในกับนางได้หรือ หากเทียบการต่อสู้ระยะประชิด หนานกงมั่วกลับไม่ได้อ่อนด้อยไปกว่าเขามากเพียงใด ดังนั้นทั้งสองคนจึงต่อสู้พัวพันจนแยกไม่ออก เหล่าองครักษ์ที่ซ่อนตัวอยู่ต่างตกตะลึง

ความสัมพันธ์ของคุณชายและจวิ้นจู่ดีมาตลอดมิใช่หรือ ไยจึงต่อสู้กันขึ้นมาเล่า

หรือว่าคุณชายทำเรื่องผิดต่อจวิ้นจู่

จวิ้นจู่อารมณ์ดีมาตลอด ไม่เคยโกรธใครง่ายๆ คงเป็นคุณชายที่ทำเรื่องไม่ดีใช่หรือไม่

หรือว่าคุณชายมีคนอื่น

สมองขององครักษ์เปิดออก ใส่ความคิดว่าความสัมพันธ์ของคุณชายและจวิ้นจู่แตกหักไปต่างๆ นานา แต่ก็ยังเป็นประโยคเดิม ต้องเป็นความผิดของคุณชายแน่ ถูกลูกน้องที่ตนเองฟูมฟักมากับมือสงสัยตนเองเช่นนี้ ไม่รู้คุณชายเว่ยได้ยินแล้วจะคิดอย่างไร

ชั่วพริบตา ทั้งสองก็ใช้กระบวนท่าไปกว่ากี่ร้อยกระบวนท่า ในที่สุดเว่ยจวินมั่วจึงหาโอกาสกักคนเอาไว้ในอ้อมแขนไม่อาจหลุดออกไปได้ ยกมืออีกข้างขึ้นไปหยุดมือของหนานกงมั่วที่กำลังขยับ “อู๋สยา เจ้าแพ้แล้ว”

หนานกงมั่วกลอกตา “ข้าแพ้แล้ว” นางไม่ใช่คนไม่ยอมรับความพ่ายแพ้

“กล้าพนันก็ต้องยอมรับผล” คุณชายเว่ยอุ้มหนานกงมั่วขึ้น หมุนตัวเดินเข้าห้องไป

“…” นี่ ไม่ใช่สิ ข้าไปพนันกับท่านตั้งแต่เมื่อใด อย่าได้มีความสุขกับการพูดเองเออเองสิ

“…” ด้านหลัง เหล่าองครักษ์ต่างพากันตกตะลึง

ที่แท้ไม่ใช่ความสัมพันธ์แตกหัก เป็นคุณชายที่อยากทำอย่างนี้อย่างนั้น แต่จวิ้นจู่ไม่ยอมทำอย่างนี้อย่างนั้น ดังนั้นจึงต้องเช่นนี้เช่นนั้น

มีภรรยาวรยุทธ์สูงส่ง…ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องที่ดีอันใดนัก ทุกคนมองไปยังของระเกะระกะบนพื้น ได้แต่คิดในใจ

สองคนที่อยู่ในห้องไม่คิดสนใจว่าในหัวขององครักษ์จะเกิดความคิดมากมายอย่างใด กำลังตกอยู่ในห้วงของความเสน่หา

“อู๋สยา…”

คุณชายเว่ยมองลงไปยังหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาสีม่วงอ่อนโยนราวกับจะมีน้ำไหลหยดออกมาได้ หนานกงมั่วเองก็ราวกับถูกดึงดูดด้วยความอ่อนโยน มุมปากเผยรอยยิ้มบาง “จวินมั่ว…”

เว่ยจวินมั่วโน้มตัวลง ริมฝีปากบางจูบประทับบนใบหน้างดงามของนางนับครั้งไม่ถ้วน…

‘ปัง!’

ประตูที่ปิดสนิทถูกคนถีบเข้ามา สีหน้าเว่ยจวินมั่วพลันเปลี่ยนรีบลุกขึ้นบังหนานกงมั่วเอาไว้ด้านหลัง ดีดนิ้วกระแสลมพัดมาขวางไม่ให้คนด้านนอกเข้ามาได้

“มั่วเอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่ ได้ยินว่าเจ้ากับเว่ยจวินมั่ว…เอ่อ…” หนานกงฮุยที่พุ่งเข้ามาเอ่ยเสียงดัง ทว่าถูกสายลมเย็นพัดผ่านลำคอจนเหงื่อซึมออกมา

หนานกงมั่วกุมขมับ มองดูสีหน้าเย็นชาของคุณชายเว่ยก็อดหัวเราะออกมาไม่ “พี่รอง ข้าไม่เป็นไร พวกเราเพียงเล่นกันเท่านั้น”

หนานกงฮุยเองก็แต่งงานมาแล้ว ไหนเลยจะไม่รู้ว่ามารบกวนเรื่องดีๆ ของพวกเขา ใบหน้าพลันแดงระเรื่อขึ้นมา หมุนตัวหนีออกไปโดยไว “เอ่อ…ข้า ข้าไม่ได้ตั้งใจ”

“ฮ่าๆ” บรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความเสน่หาเมื่อครู่ถูกกวาดหายไปทันใด หนานกงมั่วที่พิงตัวอยู่ในอ้อมกอดของเว่ยจวินมั่วหัวเราะเสียงดังขึ้นมา

ดวงตาสีม่วงของคุณชายเว่ยปรายตามองนาง หนานกงมั่วรีบยกมือขึ้นปิดปากเอาไว้ กะพริบตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสา ไม่เกี่ยวกับข้านะ

คุณชายเว่ยส่งเสียงหึในลำคอ เอ่ยเสียงเย็น “คงจะว่างเกินไปแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เดือนนี้ทุกคนเพิ่มการฝึกเป็นสามเท่า”

ด้านนอกมีเสียงดัง ‘โครม’ ขึ้นมา ราวกับมีบางอย่างตกลงมา