หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 890 ผีซ้ำด้ำพลอย (1)

ตอนที่ 890 ผีซ้ำด้ำพลอย (1)

ในกระโจมใหญ่ เหล่าทหารกองกำลังไท่หนิงมองไปยังชายรูปงามที่นั่งอยู่ในตำแหน่งเหนือสุด อดไม่ได้มองอย่างระมัดระวังและชื่นชมมากขึ้น ไม่ว่าเว่ยจวินมั่วจะใช้วิธีการใด เขายึกครองหุบผาอี๋เซี่ยนได้นั่นคือเรื่องจริง นายทหารชั้นสูงในกองทัพเองก็มีความกล้าหาญ แต่ก็ใช่ว่าจะยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ได้ “แผนการศึกของคุณชายเว่ย เหล่าขุนพลข้านับถือยิ่ง”

เว่ยจวินมั่วพยักหน้าเบาไ เอ่ยเสียงเรียบ “เกรงใจแล้ว แม้ว่าจะยึดหุบผาอี๋เซี่ยนได้แล้ว แต่ข้างนอกยังมีกองกำลังรักษาการณ์เอ้อโจวนับแสน กระทั่งนอกเมืองเอ้อโจวยังมีกองกำลังรักษาการณ์ซิ่นหลิงอีก หลังจากนี้ยังต้องอาศัยความช่วยเหลือจากทุกท่าน” เห็นเขาไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องที่เดิมพันเอาไว้ เหล่านายทหารชั้นสูงของกองกำลังไท่หนิงจึงรู้สึกสบายใจขึ้นมใ แน่นอนว่าพวกเขายังทำตามสิ่งที่เดิมพันเอาไว้ แต่การที่ทำด้วยตนเองและการที่ผู้ชนะเอ่ยทักท้วงขึ้นมาก่อนนั้นความรู้สึกแตกต่างกัน คุณชายเว่ยผู้นี้ดูเย็นชา แต่ไม่ใช่คนที่ไม่ใส่ใจคนอื่น มิน่าเยี่ยนอ๋องถึงได้ให้ความสำคัญเพียงนี้ แม้กระทั่งหนิงอ๋องยังยอมให้เขายืมทหารได้

“คุณชายเอ่ยไม่ผิดเลย แม้จะยึดหุบผาอี๋เซี่ยนมาได้แล้ว แต่ใช่ว่ากองกำลังไท่หนิงจะไม่เสียหาย สถานการณ์ในตอนนี้สำหรับเราแล้วไม่นับว่าเป็นผลดียิ่งไปกว่านั่น ซังหรงยังอยู่…”

เว่ยจวินมั่วเอ่ย “ไม่ต้องสนใจซังหรง ทางนั้นข้ามีวิธี”

“หากไม่มีซังหรง แน่นอนว่าต้องง่ายขึ้นมาบ้าง” นายทหารชั้นสูงของกองกำลังไท่หนิงยินดีขึ้นมา การเผชิญหน้ากับยอดฝีมือแม้จะเป็นความสนุกสนานและความปรารถนาของนายทหาร แต่เมื่อเอ่ยในแง่ของการทำศึก แน่นอนว่าศัตรูยิ่งอ่อนแอก็ยิ่งดี ย่างไปกว่านั้น แม้ว่าพวกเขาจะโจมตีหุบผาอี๋เซี่ยนได้แล้ว แต่ว่าการตายของทหารเมื่อคืนนี้มากกว่าไม่กี่เดือนที่ผ่านมารวมกันเสียด้วยซ้ำ เห็นได้ว่าหุบผาอี๋เซี่ยนกระดูกชิ้นใหญ่นี้ยากลำบากเพียงใด หากไม่ใช่เพราะเว่ยจวินมั่วเตรียมการเอาไว้ทุกด้าน อีกทั้งยังวางแผนกำจัดซังหรงให้ออกห่าง จะแก้ได้เยี่ยงไรคงไม่อาจบอกได้

เว่ยจวินมั่วพยักหน้า “หลังจากนี้คงต้องรบกวนทุกท่านแล้ว ข้าหวังว่าจะสามารถยึดซิ่นหลิงได้ภายในสองเดือน”

“ขอรับ คุณชาย” ทุกคนเอ่ยพร้อมเพรียง คุณชายเว่ยช่วยยกภูเขาลูกใหญ่ออกไปแทนพวกเขาแล้ว หากพวกเขายังไม่อาจจัดการได้คงไม่มีหน้ากลับไปเจอมิตรสหายกองกำลังไท่หนิงเหล่านั้นเป็นแน่

เมื่อทุกคนถอยออกไปแล้ว คุณชายฉังเฟิงจึงเดินเข้ามา เอ่ยอย่างเกียจคร้าน “ยินดีด้วย เพิ่งได้รับข่าว หนานกงจับตัวซังหรงไปแล้ว เพียงแต่ซังหรงเองก็ฤทธิ์มากไม่เบา หนานกงชวี่จึงตรงกลับเฉินโจวไปแล้ว บอกว่าอีกสักระยะจะกลับมา” เว่ยจวินมั่วเลิกคิ้ว “หนานกงชวี่เกลี้ยกล่อมซังหรงไม่ได้หรือ”

“พูดน่ะง่าย” ลิ่นฉังเฟิงเอ่ย “หากซังหรงจะเกลี้ยกล่อมได้ง่ายเพียงนั้น เจ้าไม่กลัวว่าเขาจะเป็นนกสองหัวหรือ ยิ่งไปกว่านั้น นิสัยอย่างซังหรง ข้าคิดว่าหากไม่มีบุตรสาวให้ห่วงใย เขาคงเฉือนคอตนเองตั้งแต่ตอนที่หนานกงชวี่จับกุมเขาเอาไว้แล้ว”

เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเย็น “หากไม่อาจเกลี้ยกล่อมเขาได้ ข้าจะเก็บเขาไว้ทำไมเล่า”

คุณชายฉังเฟิงแสดงความประหลาดใจออกมา “เป็นคนจะเลือกปฏิบัติมิได้ ซังหรงไม่เป็นศัตรูกับเรานั่นเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น รอบุตรีบุตรเขยของเขากลายเป็นคนของเรา หลานชายหลานสาวในวันข้างหน้ากฌสนิทสนมกับเรา ยังจะกลัวเขาไม่ยอมช่วยอีกหรือ”

เว่ยจวินมั่วส่งเสียงเย้ยหยัน “ไม่ควรคาดหวังกับหนานกงชวี่สูงไปจริงๆ”

“…” เอ่ยราวกับว่าหากเจ้าไปเจ้าจะสามารถทำให้ซังหรงยอมสยบใต้ความเย่อหยิ่งของเจ้าได้อย่างไรอย่างนั้น ก็ไม่เพียงไม่ถูกชะตากับหนานกงชวี่มิใช่หรือ น้องเขยกับพี่ภรรยาเป็นศัตรูกันจริงๆ

หยาเหมินเมืองเฉินโจว หนานกงมั่วมองคนที่ถูกมัดราวกับบ๊ะจ่างมุมปากกระตุกโดยไม่อาจห้ามได้ แน่นอนว่าหนานกงมั่วไม่สนิทสนมกับซังหรง เพียงเคยเห็นไกลๆ เมื่อครั้งพิธีสมรสของหนานกงฮุยและซังเนี่ยนเอ๋อร์เท่านั้น ความจริงซังหรงอายุยังไม่มาก ปีนี้เพิ่งอายุสี่สิบต้นๆ เพียงแต่ประจำการอยู่เขตชายแดนเป็นเวลานาน ไม่สู้เหล่าผู้มีอำนาจในจินหลิงที่ชื่นชอบความงามและการบำรุง มองดูแล้วดูมีอายุมากกว่าอายุจริงไปบ้าง เพียงแต่ ไม่อาจตัดช่วงหลายวันมานี้ไม่ได้มีความสุขมากนักยิ่งทำให้ดูแก่มากขึ้น

หนานกงมั่วมองหนานกงชวี่ด้วยความสงสัย หนานกงชวี่นั่งดื่มชาต่อไปด้วยท่าทางนิ่งสงบ

หนานกงมั่วจนปัญญา ถอนหายใจ ออกคำสั่ง “หลิ่วหัน แก้มัดให้แม่ทัพซัง”

หนานกงชวี่วางถ้วยชาลง เอ่ย “มั่วเอ๋อร์ มัดเอาไว้ก่อนเถิด”

“…” พวกเราอยากปราบพยศซังหรงเพื่อเอาไว้ใช้ประโยชน์ ไม่ใช้ทำให้เขาโกรธและบีบให้เขาต้องโกรธแค้นมิใช่หรือ

หนานกงชวี่เอ่ยเสียงเรียบ “ปล่อยเขาแล้วคงได้สู้สุดชีวิตกับเจ้าแน่”

ซังหรงที่ถูกทิ้งไว้บนเก้าอี้จ้องเขม็งด้วยความโกรธไปยังหนานกงชวี่

“…” ไม่ ข้าคิดว่าแม่ทัพซังคงอยากสู้สุดชีวิตกับท่านมากกว่า

หนานกงมั่วกระแอมไอเล็กน้อย “แม่ทัพซัง เรื่องมาถึงขั้นนี้ล่วงเกินท่านแม่ทัพแล้ว ต้องขออภัยด้วย”

ซังหรงเงียบ หนานกงชวี่ถอนหายใจออกมา ส่งสายตาให้หลิ่วหันก่อนจะเอ่ย “ปล่อยแม่ทัพซัง”

หลิ่วหันพยักหน้า ก้าวขึ้นไปช่วยแกะเชือกบนตัวของซังหรง ซังหรงกลับไม่ได้ปะทุอารมณ์ดังที่พวกเขาคาดเอาไว้ ทว่ากลับลุกขึ้นนวดใหล่ที่แข็งตึงของตนเอง ผ่อนคลายร่างกาย หลิ่วหันยืนอยู่ด้านข้างเขา รู้สึกประหลาดใจทว่าผ่อนคลายขึ้น ซังหรงนับว่าเป็นแม่ทัพผู้มีชื่อเสียงท่านหนึ่ง คงไม่ได้บ้าบิ่นถึงเพียงนี้

“ขอบคุณจวิ้นจู่” ซังหรงยกมือขึ้นประสานหันไปหาหนานกงมั่ว เอ่ยเสียงเย็น

หนานกงมั่วพยักหน้า “แม่ทัพซังไม่ถือโทษก็ดีแล้ว”

ซังหรงเอ่ย “ข้าไม่ใช่คนไม่รู้จักชั่วดี มิกล้าล่วงเกินจวิ้นจู่ ส่วนคุณชายใหญ่หนานกง…”

“พี่ใหญ่เขา…”

เห็นเพียงซังหรงยิ้มเย็น ยกหมัดขึ้นมาพุ่งเข้าหาใบหน้าของหนานกงชวี่ หมัดนี้เต็มไปด้วยความโกรธของซังหรง ต่อให้จะอ่อนแอลงไปบ้างเพราะถูกมัดมาตลอดทางแต่ก็ใช่ว่าคนทั่วไปจะรับไหว หลิ่วหันรีบยกมือขึ้นไปรับหมัดของซังหรง ซังหลังส่งเสียงหยัน ยกเท้าถีบไปยังเก้าอี้ของหนานกงชวี่

“พี่ใหญ่”

หนานกงมั่วยิ้มขมขื่น หลิ่วหันยืนอยู่ผิดตำแหน่ง ห้ามหมัดของซังหรงเอาไว้ได้ทว่าไม่อาจหยุดเท้าของเขาได้ แม้นางจะดึงซังหรงถอยออกไปได้สองก้าวแล้ว หนานกงชวี่ก็ยังคงโชคร้ายถูกถีบหงายหลังลงไป หนานกงมั่วถีบตัวขึ้น ในที่สุดนางก็คว้าเอาไว้ได้ก่อนที่ศีรษะของหนานกงชวี่จะถึงพื้น

“มั่วเอ๋อร์ ท่านพ่อมาจริง…ท่านพ่อ พวกท่านทำอะไรกันอยู่หรือเจ้าคะ” เสียงซังเนี่ยนเอ๋อร์ตื่นตกใจดังเข้ามาจากหน้าประตู

ซังเนี่ยนเอ๋อร์มองห้องโถงที่วุ่นวายอย่างตื่นตระหนก บิดาร่างสูงใหญ่ถูกหลิ่วหันที่ตัวเล็กกว่าเขาดึงเอาไว้ เท้าข้างหนึ่งที่ยกขึ้นถีบไม่ทันได้เก็บคืนมา คุณชายใหญ่หนานกงกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ล้มไปด้านหลัง ด้านหลังของเขามีมั่วเอ๋อร์กำลังประคองเก้าอี้เอาไว้ นี่มันช่าง…ไม่เหมือนสถานการณ์การกลับมาพบกันของบิดาและบุตรีเลยแม้เพียงนิด

หนานกงชวี่ที่ตามมาด้านหลังซังเนี่ยนเอ๋อร์เองก้ตกใจ “มั่วเอ๋อร์…พ่อตา พวกท่านทำอะไรกันอยู่หรือ”

หนานกงมั่วจับเก้าอี้ตั้งคืนเหมือนเดิม นางเองก็อยากรู้ว่าพี่ใหฐ่ไปทำอย่างไรให้ซังหรงเปลี่ยนไปเป็นเช่นนี้

ซังหรงส่งเสียงหยัน ต่อหน้าบุตรีและบุตรเขยแน่นอนว่าไม่อาจทำร้ายพี่ใหญ่ของคนอื่นแล้ว

หนานกงชวี่นั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ เอ่ยอย่างจนปัญญา “แม่ทัพซัง ข้าเองก็จนหนทาง ต้องขออภัยด้วย”