หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 868 ของขวัญที่ไม่คาดคิด (2)

ตอนที่ 868 ของขวัญที่ไม่คาดคิด (2)

หวงซิ่วไฉนิ่งไปชั่วครู่ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เข้าใจว่าเวยเอ๋อร์เอ่ยเรื่องนั้นทำไม เขาเพียงแต่เอ่ยอย่างไม่สบายใจเล็กน้อย “เวยเอ๋อร์ พวกเรากลับไปกันก่อน…”

หลี่เวยเอ๋อร์ถอยหลังไปสองก้าวก่อนจะเย้ยหยันด้วยสีหน้าเย็นชา “ท่านรู้หรือไม่ว่ายามนี้เย่ว์โจว เฉินโจว แล้วจิ่นโจวอยู่ในความดูแลของซิงเฉิงจวิ้นจู่ ท่านทำให้ผู้มีอำนาจตัดสินใจขุ่นเคืองใจ แล้วยังต้องการจะกลับไปหาวิธีอีกหรือ เห็นได้ชัดว่าซิงเฉิงจวิ้นจู่ให้ความสำคัญกับซังเจี้ยวมาก เขามองว่าท่านเป็นศัตรูที่ฆ่ามารดาและน้องสาว ท่านคิดว่าท่านทำอันใดได้หรือ”

หวงซิ่วไฉขมวดคิ้วเล็กน้อย ความแตกต่างระหว่างท่าทีก่อนหน้าและในตอนนี้ของหลี่เวยเอ๋อร์มีมากเกินไปจนทำให้เขาปรับตัวไม่ทันไปชั่วครู่ “เวยเอ๋อร์ เจ้า…”

หลี่เวยเอ๋อร์มองเขาด้วยความรำคาญพลางเอ่ย “อย่าเรียกข้าเช่นนั้น ข้านึกว่าท่านเป็นคนมีความสามารถเสียอีก แต่ท่านกลับกลายเป็นตัวซวยไปเสียได้ ท่านทำให้ซิงเฉิงจวิ้นจู่ขุ่นเคือง มารดาและน้องสาวของซังเจี้ยวถูกแม่ของท่านไล่ออกจากบ้านจนต้องตาย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอันใดกับตระกูลหลี่ของข้า ต่อไปท่านก็ไปจัดการเอาเองเถิด”

ตระกูลหลี่เป็นตระกูลพ่อค้า และพ่อค้าให้ความสำคัญกับผลกำไร แต่ก็เป็นคนที่อยู่กับความเป็นจริงมากที่สุดเช่นกัน หวงซิ่วไฉเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดที่ตระกูลหลี่สามารถหาได้ แต่ไม่ได้เป็นเพียงตัวเลือกเดียว หากจะโทษก็ต้องโทษความโชคร้ายของตระกูลหวง คนที่ละทิ้งภรรยาและบุตรชายบนโลกใบนี้มีตั้งมากมาย แต่มีเพียงลูกชายของเขาเท่านั้นที่พบที่พึ่งที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ในพริบตา หากไม่ใช่โชคชะตาแล้วจะเรียกว่าอันใดกัน

หวงซิ่วไฉรู้สึกตะลึงเล็กน้อยที่หลี่เวยเอ๋อร์ตีตัวออกห่างเช่นนี้ “เจ้า…อย่าลืมว่าเราหมั้นกันแล้ว”

หลี่เวยเอ๋อร์เย้ยหยัน “เป็นเพียงวาจาเท่านั้น พวกเราได้แลกเปลี่ยนวันตกฟากแล้วหรือ แลกเปลี่ยนของแทนใจแล้วหรือ แต่ตระกูลหวงของท่านรับทรัพย์สินเงินทองจากตระกูลหลี่ไปแล้วไม่น้อย ท่านรีบคืนข้ามาเสียแต่เนิ่นๆ ดีกว่า พวกเราไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกันแล้ว” สีหน้าของหลี่เวยเอ๋อร์ไร้ความอ่อนหวานน่ารัก หัวสูง และตรงไปตรงมาอีกต่อไป เหลือเพียงความเฉยเมยและแล้งน้ำใจ ที่นางยอมลงให้ตระกูลหวงนอกจากหน้าตาและความสามารถของเขาแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือตระกูลหลี่ต้องการพึ่งพาเขาในการสร้างสายสัมพันธ์กับขุนนาง นางไม่ได้จะแต่งงานในฐานะฮูหยินของพ่อค้า แต่จะกลายเป็นฮูหยินของขุนนาง ในเมื่อหวงซิ่วไฉทำเรื่องนี้ไม่ได้ ก็ย่อมไม่จำเป็นต้องทนแสดงเก็บอารมณ์ต่อหน้าเขาอีก

หวงซิ่วไฉโกรธจนตัวสั่นไปหมด “เจ้า…เจ้ามันต่ำช้าไร้ยางอาย!”

หลี่เวยเอ๋อร์ไม่ได้นำพา นางเอ่ยโต้กลับทันที “เทียบไม่ได้กับครอบครัวพวกท่านที่ต้องการประหยัดข้าวสารจึงไล่ภรรยาและลูกสาวลูกชายตัวเองออกจากบ้านหรอกกระมัง ท่านกลับเย่ว์โจวไปแล้วก็อย่าได้พูดจาเหลวไหลไร้สาระเป็นดีที่สุด แม้ว่าตระกูลหลี่ของพวกเราไม่กล้าหาเรื่องซิงเฉิงจวิ้นจู่ แต่การเก็บกวาดตระกูลหวงก็เป็นเรื่องที่ไม่เกินมือ”

หลี่เวยเอ๋อร์เอ่ยจบก็โบกมือให้บ่าวรับใช้ที่อยู่ด้านหลังและจากไปอย่างไม่เกรงใจ

“หลี่เวยเอ๋อร์ เจ้ากล้าหรือ” หวงซิ่วไฉโมโหจัด ขณะเดียวกันก็รู้สึกกังวลใจอย่างมาก เขาล่วงเกินซิงเฉิงจวิ้นจู่ไปแล้ว หากต้องการจะใช้เส้นสายถางทางก็อาจต้องการเงินจำนวนมาก หากไม่ได้รับการสนับสนุนจากตระกูลหลี่อีก ด้วยฐานะยากจนของตระกูลหวงแล้ว เขาคงไม่มีโอกาสก้าวเข้าสู่ตำแหน่งราชการไปตลอดชีวิต

หลี่เวยเอ๋อร์อารมณ์ไม่ดีอย่างยิ่ง โทสะที่ถูกหนานกงมั่วและชวีเหลียนซิงปั่นหัวยังไม่ทันได้ระบาย ยามนี้ก็ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้อีก นางไม่กล้ายั่วยุซิงเฉิงจวิ้นจู่ แต่ชายตรงหน้านาง…ดวงตาของหลี่เวยเอ๋อร์เป็นประกายเย้ยหยันอย่างมุ่งร้าย “ทุกอย่างบนตัวเขาเป็นของตระกูลหลี่เราทั้งนั้น ใครก็ได้ ไปเอาของมีค่าทั้งหมดบนตัวเขาคืนมา”

“ขอรับ คุณหนู” บ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างกายหลี่เวยเอ๋อร์ตอบรับโดยพร้อมเพรียงกัน จากนั้นก็ล้อมตัวหวงซิ่วไฉไว้ ไม่นานนักเสียงร้องด้วยความโกรธและความเจ็บปวดของหวงซิ่วไฉก็ลอยมา หลี่เวยเอ๋อร์ยิ้มหยันแล้วหันหลังจากไปอย่างไร้ความปรานี

หนานกงมั่วและพวกของนางย่อมไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นกับหวงซิ่วไฉหลังจากนั้น แม้ว่าเทศกาลโคมไฟจะหมดสนุกไปแล้ว แต่ชวีเหลียนซิงก็ยังซื้อโคมไฟต่างๆ มากมาย หลังจากพบกับฉินจื่อซวี่ที่กำลังตามหาพวกนางที่ถนนแล้ว คนทั้งกลุ่มก็กลับไปยังจวนว่าการด้วยกัน

หลังจากกลับมาที่จวนแล้วหนานกงมั่วก็ปลอบซังเจี้ยวเล็กน้อยก่อนจะให้ทุกคนแยกย้ายกลับไปที่พักของตนเอง ที่เรือนด้านหน้า องครักษ์และบ่าวรับใช้ในจวนยังคงเฉลิมฉลองเทศกาลไหว้พระจันทร์ด้วยกัน และโคมไฟต่างๆ ก็ถูกแขวนขึ้นประดับประดา จวนทั้งหลังเต็มไปด้วยโคมไฟสีต่างๆ ทำให้ค่ำคืนอันเงียบสงบดูงดงามยิ่งขึ้น

หนานกงมั่วไม่มีความตั้งใจจะเข้าร่วมเทศกาลนี้ ดังนั้นพอให้ทุกคนแยกย้ายไปแล้ว นางจึงกลับไปพักผ่อนตามลำพัง

หนานกงมั่วเพิ่งจะก้าวเข้าไปในเรือน ก็อดตกใจไม่ได้

ภายใต้แสงจันทร์มีชายหนุ่มรูปงามยืนพิงเสาอยู่ใต้ชายคา แสงจันทร์สีเงินส่องบนใบหน้าเคร่งขรึมของเขา ยิ่งเพิ่มความเยือกเย็นและงดงามให้มากขึ้นไปอีก มีเพียงดวงตาที่เขาใช้มองนางภายใต้แสงจันทร์เท่านั้นที่ยังเจือความอบอุ่นและรอยยิ้มจางๆ

“อู๋สยา”

หนานกงมั่วมองไปยังชายที่ปรากฏตัวต่อหน้านางกะทันหัน เนิ่นนานสักพักกว่านางจะเอ่ยออกมา “ท่าน…ท่านไม่ได้อยู่ในกองทัพหรือ” เขาจะต้องผ่านแม่น้ำหลีเจียงก่อนแล้วจึงยึดเอาเมืองเอ้อโจว ซิ่นหลิง เสียนชิวให้ได้อย่างน้อยสักเมืองก่อนที่ทัพใหญ่จากราชสำนักจะมาถึง ย่อมไม่ใช่เวลาที่พวกเขาจะผ่อนคลายได้ ดังนั้นหนานกงมั่วจึงไม่ได้เอ่ยเรื่องที่จะให้เว่ยจวินมั่วกลับมาหรือนางจะเดินทางไปยังกองทัพ ในเวลาไม่ปกติเช่นนี้ การกระทำที่เอาแต่ใจเกินไปไม่เพียงแค่สร้างความเสียหายต่อการศึก ทว่ายังอาจส่งผลร้ายต่อทหารใต้บังคับบัญชาด้วย

เว่ยจวินมั่วก้าวเข้าไปและดึงนางมาไว้ในอ้อมแขนของเขา “วันนี้เป็นวันไหว้พระจันทร์ พวกเราควรจะได้อยู่ด้วยกัน แต่ว่า…ข้ากลับมาแล้ว อู๋สยากลับไม่อยู่”

หนานกงมั่วจนใจ ก็ไม่รู้ว่าเขาตั้งใจจะกลับมาเป็นพิเศษนี่นา

เห็นได้ชัดว่าเว่ยจวินมั่วเองก็ไม่ได้เจตนาจะถือสาหาความเรื่องนี้ จับมือหนานกงมั่วแล้วเดินออกไป “ข้าจะพาเจ้าไปที่แห่งหนึ่ง”

“ที่ไหนหรือ” หนานกงมั่วงุนงง เว่ยจวินมั่วเองก็ไม่ได้เอ่ยอันใดอีก ดึงตัวหนานกงมั่วและเดินออกไป ทั้งสองใช้วิชาตัวเบา ไม่นานนักก็ทิ้งจวนว่าการไว้เบื้องหลังอย่างไร้สุ้มเสียง ส่วนเหล่าองครักษ์วังจื่อเซียวที่คอยเฝ้าหยาเหมินอยู่ลับๆ ก็แสดงออกเหมือนกับว่าพวกเราไม่เห็นสิ่งใดทั้งนั้น

เว่ยจวินมั่วพาหนานกงมั่วออกจากเมืองเฉินโจว มีม้าตัวหนึ่งรออยู่ที่ประตูเมืองอยู่ก่อนแล้ว เห็นได้ชัดว่าคุณชายเว่ยมาถึงก็ทิ้งม้าไว้ข้างนอกแล้วกลับเข้าจวนไปทันที แต่ในเวลานี้ก็สะดวกดี เว่ยจวินมั่วอุ้มหนานกงมั่วขึ้นม้า ทันทีที่บังเหียนถูกยกขึ้น ม้าก็ร้องดังและวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ม้าแกร่งคู่บารมีที่หาได้ยากพาคนทั้งสองทะยานไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางความมืดมิด ค่ำคืนกลางเดือนแปดเริ่มหนาวเย็นเล็กน้อยแล้ว ขณะควบม้าตะบึงไปลมฤดูใบไม้ร่วงก็ปะทะใบหน้า เว่ยจวินมั่วโอบใบหน้าของนางให้แนบเข้าสู่อ้อมอกของเขาพลางเอ่ยเบาๆ “อีกครู่เดียวก็จะถึงแล้ว”

หนานกงมั่วหัวเราะเบาๆ เอนกายพิงอ้อมอกของเขาอย่างว่าง่าย ปล่อยให้เขาพาเขาไปยังสถานที่ที่ไม่รู้จัก

หลังจากออกจากเมืองพวกเขาควบม้าไปในความมืดนานกว่าครึ่งชั่วยามก่อนจะหยุดลง เว่ยจวินมั่วอุ้มนางลงจากหลังม้า หนานกงมั่วลืมตาขึ้นมองดูทิวทัศน์เบื้องหน้า อดที่จะอุทานขึ้นมาด้วยความประหลาดใจไม่ได้ คืนนี้แม่น้ำเต็มตลิ่งและพระจันทร์เต็มดวง พวกเขายืนอยู่บนยอดเขาหนึ่งไม่ไกลจากเมืองเฉินโจวนัก ท่ามกลางท้องฟ้าอันมืดมิดมองเห็นดวงดาวที่กระจัดกระจายเพียงไม่กี่ดวง หากเทียบกับคืนที่ดาวเต็มฟ้ากลับดูเงียบและสงบกว่าเล็กน้อย และในยามนี้พระจันทร์เต็มดวงเหมือนกับแผ่นหยกลอยเด่นอยู่กลางฟากฟ้าตรงหน้าพวกเขา เมื่อพวกเขายืนอยู่บนยอดเขาอันเงียบสงบเช่นนี้ก็ดูเหมือนกับว่าระยะห่างจากดวงจันทร์อันสว่างไสวนั้นจะใกล้ขึ้นกว่าเดิมมาก แม้จะอยู่ไกลสุดขอบฟ้าแต่ให้ความรู้สึกราวกับอยู่ใกล้จนสัมผัสได้