หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 867 ของขวัญที่ไม่คาดคิด (1)

ตอนที่ 867 ของขวัญที่ไม่คาดคิด (1)

บังเอิญพอดีที่หลี่เวยเอ๋อร์ออกไปไหว้พระที่วัดกับมารดา จึงได้พบกับหวงซิ่วไฉซึ่งพามารดาของเขาไปสวดมนต์ขอพรที่วัดด้วยเช่นกัน นานท่านหลี่คิดแล้วคิดอีกก็รู้สึกว่าเขาเป็นตัวเลือกบุตรเขยที่เหมาะสมกับบุตรี ประการแรกคือหวงซิ่วไฉอายุยังไม่มาก ปีนี้อายุเพียงยี่สิบเจ็ดปี หวงซิ่วไฉสอบผ่านได้เป็นบัณฑิตซิ่วไฉตอนอายุยี่สิบสองปี ในวัยเท่านั้นในเย่ว์โจวซึ่งเป็นสถานที่ที่ไม่ได้เจริญมากมายก็นับว่าไม่เลวแล้ว ถึงอย่างไรคนที่เป็นซิ่วไฉตอนอายสิบสองสิบสามปี สิบห้าสิบหกปีได้เป็นจวี่เหริน สิบเจ็ดสิบแปดปีมีรายชื่ออยู่ในเทียบทองคำแล้ว ตั้งแต่โบราณมาจนถึงตอนนี้จะมีสักกี่คนกัน ไม่เห็นหรือว่ามีคนมากมายเพียงใดที่อายุหกสิบเจ็ดสิบมีลูกหลานเต็มบ้านแล้วแต่ก็ยังเดินเข้าห้องสอบตัวสั่นงันงกเพียงเพราะจะได้ชื่อว่าเป็นจวี่เหริน

ดังนั้น นายท่านหลี่จึงคิดว่าหวงซิ่วไฉเป็นคนที่ควรค่าแก่การลงทุน เพราะสถานะครอบครัวเขายากจน และไม่มีใครในครอบครัวอีกแล้วนอกจากมารดา อนุภรรยา และบุตรที่เกิดจากอนุภรรยา ที่สำคัญกว่านั้นคือเขามีตัวเลือกไม่มากนัก ในพื้นที่เย่ว์โจวนี้ผู้ที่มีความสามารถมากกว่าหวงซิ่วไฉไม่อายุมากเกินต่างก็แต่งงานมีลูกกันไปนานแล้ว หรือไม่ก็มีสถานะครอบครัวที่ดีไม่จำเป็นต้องพึ่งพาอาศัยการสนับสนุนจากพ่อภรรยา ผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือสนับสนุนก็มีภาระครอบครัวมากมายหรือมีความสามารถน้อยกว่าหวงซิ่วไฉมาก หรือไม่ก็หน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ไม่ถูกใจหลี่เวยเอ๋อร์ หากไม่ใช่ทั้งสองอย่างนี้ก็จะเป็นพวกที่มีนิสัยเย่อหยิ่ง ดูถูกเงินทองของพวกเขา ในโลกใบนี้ยังมีคนที่ไม่หวั่นไหวเพราะทรัพย์สินเงินทองจริงๆ

ดังนั้นเมื่อนายท่านหลี่ยอมรับและชื่นชมยินดี นายหญิงชราของตระกูลหวงก็ยินดีต่อตระกูลหลี่ ตระกูลหลี่และตระกูลหวงจึงตกลงเรื่องพิธีแต่งงานกันอย่างรวดเร็ว นายท่านหลี่วางแผนจะหาทางใช้เงินเพื่อซื้อตำแหน่งให้หวงซิ่วไฉก่อนที่จะให้พวกเขาแต่งงานกัน แม้หลี่เวยเอ๋อร์จะค่อนข้างหยิ่งยโสและไม่เห็นใครในสายตา เพราะเติบโตขึ้นมาในเรือนหลังของบ้านใหญ่โตของตระกูลหลี่ ถึงนางไม่ได้นิสัยดีเช่นเดียวกับมารดาของซังเจี้ยว แต่ก็ไม่มีสิ่งใดง่ายไปกว่าการเลือกเอาบัณฑิตที่รู้เพียงหนังสือกับหญิงชราที่ไม่รู้เรื่องอื่นใดอีกนอกจากเรื่องบุตรชาย และอนุภรรยาที่ซื้อตัวมาอย่างง่ายๆ อีกแล้ว แม้แต่เรื่องภรรยากับบุตรทั้งสามที่ถูกขับไล่ออกจากบ้านไปก่อนหน้านี้ นางก็ได้สอบถามมาแล้ว กระทั่งหากวันหนึ่งหวงซิ่วไฉจะพาบุตรชายกลับบ้าน แล้วนางต้องรับมืออย่างไร มารดาก็ได้สอนวิธีรับมือต่อเรื่องนี้ไว้แล้ว นั่นจึงเป็นเหตุผลที่นางมีสีหน้าใจดีมีเมตตาต่อซังเจี้ยวเมื่อครู่ก่อน

หลี่เวยเอ๋อร์ยิ่งพูดสีหน้าของหวงซิ่วไฉก็ยิ่งแย่ลงทุกที เขาล่วงเกินซิงเฉิงจวิ้นจู่แล้วยังคิดจะโดดเด่นได้อีกหรือ อย่างน้อยในพื้นที่หลิงโจวนี้เขาก็หมดสิทธิจะคิดแล้ว

ซังเจี้ยวเองก็คร้านจะมองสีหน้าที่เปลี่ยนไปมาของหวงซิ่วไฉแล้ว ดังนั้นเขาจึงดึงแขนเสื้อของหนานกงมั่วพลางเอ่ย “อาจารย์ กลับกันเถิดขอรับ อาเจี้ยวหิวแล้ว”

หนานกงมั่วลูบศีรษะน้อยๆ ของเขา “ตกลง ไปกันเถิด”

เมื่อหวงซิ่วไฉเห็นว่าพวกนางกำลังจะจากไปก็อดก้าวเข้าไปไม่ได้ “จวิ้นจู่ ได้โปรดหยุดก่อน”

สีหน้าชวีเหลียนซิงเย็นชา นางก้าวไปข้างหน้าเพื่อขวางเขาไว้ มีดสั้นเล่มหนึ่งจ่ออยู่ที่คอของเขา “เจ้าจะทำอันใด” แม้ว่าวรยุทธ์นางจะไม่ได้ดีมาก แต่ก็ต้องดูด้วยว่าต้องรับมือกับใคร สำหรับหวงซิ่วไฉผู้นี้ ชวีเหลียนซิงก็นับเป็นยอดฝีมือแล้ว

หวงซิ่วไฉรีบเอ่ย “แม่นางชวี…ท่านนี้ เมื่อครู่นี้เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดกันเท่านั้น ยังมีอาเจี้ยวอีก…ข้าเป็นบิดาของเขา ทั้งหมดนี้ล้วนแต่เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันทั้งนั้น…”

ชวีเหลียนซิงยิ้มหยัน “เข้าใจผิดหรือ ข้ามองไม่ออกเลยว่าเป็นการเข้าใจผิดตรงไหน ในเมื่อตอนนี้อาเจี้ยวไม่คิดจะถือสาเอาความเจ้า ข้าแนะนำให้เจ้าเก็บหางทำตัวดีๆ ไว้ดีกว่า”

พอเขาเห็นว่าซังเจี้ยวและหนานกงมั่วหมุนตัวจะจากไป หวงซิ่วไฉก็อดเรียกขึ้นมาไม่ได้ “หวงเจี้ยว เจ้าหยุดนะ!”

“ข้าแซ่ซัง!” ซังเจี้ยวชะงักเท้าและหันมาเอ่ยเสียงเย็น

หวงซิ่วไฉผู้นั้นยิ้มหยัน “ถ้าเจ้าพูดเช่นใดก็ต้องเป็นเช่นนั้น แล้วจะมีกฎหมายไว้ทำไม เจ้าเป็นลูกของข้า ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็เปลี่ยนแปลงเรื่องนี้ไม่ได้” ซังเจี้ยวปล่อยมือหนานกงมั่ว หันกลับไปมองหวงซิ่วไฉพลางเลิกคิ้วขึ้น รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “ที่ท่านพูดเช่นนี้ในตอนนี้ เพราะท่านต้องการให้ข้าเอ่ยอันใดดีๆ เกี่ยวกับท่านต่อหน้าอาจารย์ เพื่อจะได้ให้อาจารย์ตอบแทนท่านด้วยตำแหน่งอย่างนั้นหรือ”

“เหลวไหล!” หวงซิ่วไฉโกรธจนหน้าแดง เขาหอบไม่หยุด ในใจคิดคำนวณไว้เช่นนั้นจริงๆ แต่เขาไม่อาจปล่อยให้บุตรชายเปิดเผยออกมาเช่นนี้ได้ ซังเจี้ยวเก็บรอยยิ้มบนใบหน้าก่อนจะเอ่ยเสียงอย่างเย็นชา “ไม่ใช่เช่นนั้นก็ดี ข้าจะไม่มีวันขอร้องแทนท่านเด็ดขาด นอกจากนี้…ข้าจะเล่าเรื่องที่ตระกูลหวงทำกับท่านแม่ของข้าให้อาจารย์และอาจารย์ฉินฟังทั้งหมดด้วย นิสัยและคุณธรรมอย่างท่านคงไม่น่ามีสิทธิได้รับตำแหน่งใดๆ หรอกหรือไม่”

“ลูกเนรคุณ!” หวงซิ่วไฉโมโหจนแทบบ้า รีบประสานมือให้หนานกงมั่วทันที “จวิ้นจู่ ลูกเนรคุณผู้นี้ถูกแม่ของเขาสั่งสอนมาให้ดื้อรั้นเหลือทน ขอให้ท่านปล่อยให้เขากลับไปกับข้าเพื่อรับการสั่งสอนเถิด” เขาเอ่ยจบก็คิดจะก้าวไปลากตัวซังเจี้ยวมา แม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดซิงเฉิงจวิ้นจู่จึงได้รับซังเจี้ยวไว้เป็นศิษย์ แต่ในเมื่อเขาทำเช่นนี้แล้วก็น่าจะทำให้นางมองออกว่าเขาเห็นความสำคัญของเด็กคนนี้ไม่ใช่หรือ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นบิดา ขอเพียง…

สีหน้าของหนานกงมั่วสงบนิ่ง แต่มือข้างหนึ่งของนางกลับขวางมือของหวงซิ่วไฉที่คิดจะคว้าซังเจี้ยวไว้อย่างเด็ดเดี่ยว “ขอบคุณหวงซิ่วไฉ ศิษย์ของข้าไม่ต้องการให้คนนอกมาสอน”

“จวิ้นจู่โปรดพิจารณา ข้าเป็นบิดาของเขาจริงๆ ขอรับ เด็กคนนี้ซุกซนและเจ้าเล่ห์มาตลอด จวิ้นจู่อย่าได้หลงกลเขา”

หนานกงมั่วเลิกคิ้ว สายตาที่มองหวงซิ่วไฉปรากฏร่องรอยของความเบื่อหน่ายรำคาญใจ ที่จริงนางก็เจอคนเช่นนี้มาไม่น้อย เห็นแก่ตัวและเห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตัว พวกเขาสามารถสละใครก็ได้เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง ทว่าก็ยังแสร้งทำเป็นสง่างามเหมือนสุภาพบุรุษ หนานกงมั่วชอบสนทนากับพวกคนถ่อยตัวจริงมากกว่าคนหน้าซื่อใจคดเช่นนี้เสียอีก อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่น่าเอือมระอาจนอยากอาเจียนเช่นนี้

“คุณชายหวง ที่จริงการทำให้อาเจี้ยวไม่มีบิดาเช่นท่านก็ไม่ยากอย่างที่ท่านคิดหรอกนะ” หนานกงมั่วมองหวงซิ่วไฉพลางเอ่ยเรียบๆ

“อะ…อันใดนะ”

หนานกงมั่วรู้ “ขอเพียงท่านตายไป อาเจี้ยวก็ย่อมไม่มีบิดาแล้ว ดังนั้น…ยามนี้ท่านยังอยากเอ่ยอันใดอีกหรือไม่”

“ข้า…” หวงซิ่วไฉยังอยากเอ่ยบางอย่างด้วยความไม่พอใจ แต่เห็นชายชุดดำจำนวนหนึ่งที่ไม่รู้ปรากฏตัวตั้งแต่เมื่อใดอยู่ไม่ไกลจากหนานกงมั่วเสียก่อน พวกเขาถือดาบอยู่ในมือและกำลังมองเขาด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย หวงซิ่วไฉตัวสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะถอยหลังกลับไปโดยไม่เอ่ยอันใดอีก

หนานกงมั่วค่อนข้างพึงพอใจกับท่าทีเข้าใจสถานการณ์ของเขา นางพยักหน้าให้ชวีเหลียนซิงและซังเจี้ยว “พวกเรากลับกันเถิด”

“เจ้าค่ะ จวิ้นจู่”

“ขอรับ อาจารย์”

หนานกงมั่วมองไปที่หวงซิ่วไฉเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเอ่ยเรียบๆ “หวงซิ่วไฉกลับไปเรียนหนังสืออีกสักหน่อยค่อยมาใหม่เถิด” เอ่ยจบแล้วก็พาซังเจี้ยวและชวีเหลียนซิงหันหลังกลับออกไป องครักษ์ชุดดำที่ยืนอยู่ไม่ไกลต่างหายตัวไปเงียบๆ ในความมืด แน่นอนว่าไม่มีใครหันกลับมามองชายหญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง

“นาง…คือซิงเฉิงจวิ้นจู่จริงๆ หรือ” หลังจากผ่านไปนานหลี่เว่ยเอ๋อร์ก็ดูเหมือนจะได้สติคืนมา เอ่ยถามด้วยสีหน้าซับซ้อน

หวงซิ่วไฉพยักหน้า ดูท่าทางเสียขวัญเล็กน้อย หันมองหลี่เว่ยเอ๋อร์แล้วเอ่ยเบาๆ ว่า “พวกเรากลับกันเถอะ”

“กลับหรือ กลับไปไหน” หลี่เวยเอ๋อร์เอ่ยถาม

หวงซิ่วไฉเอ่ยถามด้วยความแปลกใจเล็กน้อย “ก็ต้องกลับไปที่โรงเตี๊ยมสิ พวกเรา…กลับไปคิดหาทางก่อนแล้วค่อย…” ก่อนที่เขาจะเอ่ยจบ หลี่เวยเอ๋อร์ก็สะบัดมือเขาออกทันที เอ่ยว่า “ท่านล่วงเกินซิงเฉิงจวิ้นจู่”