หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 863 ถ้าโง่ก็อย่าเดินเพ่นพ่าน (2)

ตอนที่ 863 ถ้าโง่ก็อย่าเดินเพ่นพ่าน (2)

ซังเจี้ยวกุศีรษะที่ไม่เจ็บเลยสักนิดแล้วหลบไปข้างหนึ่ง กลอกตาใส่ฉินจื่อซวี่ไปหนึ่งที

หนานกงมั่วเอ่ย “เอาล่ะ อยากจะไปเล่นที่ไหนก็รีบไปเถิด มีองครักษ์คอยติดตามแล้วเจ้าไม่ต้องห่วงความปลอดภัยของพวกเราหรอก อีกอย่างหากมีอันตรายจริงๆ แล้วเจ้าอยู่ด้วยนี่ เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่เป็นตัวถ่วง”

ซังเจี้ยวคิดถึงวรยุทธ์ของตนเอง แล้วคิดถึงวรยุทธ์ของอาจารย์และหลิ่วหัน ซิงเวยก็ได้แต่ก้มหน้าลงอย่างเงียบๆ

หนานกงมั่วหยิบถุงเงินออกมาผูกไว้ที่เอวของเขาก่อนจะตบไหล่เขาแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ไปเล่นเถอะไป”

“ขอรับ เดี๋ยวพบกันขอรับอาจารย์” จากนั้นซังเจี้ยวจึงพยักหน้า โบกมือให้ทุกคนและวิ่งเข้าไปในฝูงชนอย่างมีความสุข หนานกงมั่วส่งสัญญาณมือไปทางมุมมืดมุมหนึ่ง ชายหน้าตาธรรมดาสองคนที่แต่งกายด้วยชุดชาวบ้านก็เดินผ่านฝูงชนเพื่อตามซังเจี้ยวในกระแสคนไปทันที

เมื่อฉินจื่อซวี่เห็นร่างของซังเจี้ยวหายไปในฝูงชน ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “จวิ้นจู่รับศิษย์ได้ดีจริงๆ”

หนานกงมั่วยิ้มบาง “คุณชายฉินสอนได้ดีต่างหาก แต่ความปลอดภัยของข้าและเหลียนซิงในคืนนี้คงต้องรบกวนคุณชายฉินแล้ว” ฉินจื่อซวี่ถูจมูกพลางยิ้มขื่นอย่างจนใจ “จวิ้นจู่ล้อเล่นแล้ว” เมื่อเทียบกับซิงเฉิงจวิ้นจู่แล้ว แม้แต่กระบวนท่าอันงดงามของเขาก็ไม่สามารถนับเป็นอันใดได้แล้ว คุณชายฉินรู้จักตัวเองดีเสมอมา

ชวีเหลียนซิงลากหนานกงมั่วพลางเอ่ยยิ้มๆ “ปีที่แล้วไปร่วมงานไหว้พระจันทร์ที่โยวโจวน่าเบื่อนัก วันนี้นับว่ามีอิสระกว่ามากจริงๆ”

เทศกาลไหว้พระจันทร์ปีที่แล้วพวกเขาอยู่ในค่ายทหารใหญ่ของโยวโจว แม้ว่าจะเป็นเมืองเล็กๆ แต่ก็เต็มไปด้วยทหารและสมาชิกในครอบครัวของทหารรักษาชายแดน แต่ไม่มีตลาดกลางคืนที่มีโคมไฟและงานรื่นเริงสนุกสนาน จะมีก็แต่การนั่งรับประทานอาหารร่วมกันทั้งครอบครัว กินขนมไหว้พระจันทร์ และชมพระจันทร์เต็มดวงเท่านั้น

หนานกงมั่วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ปีนี้ถือว่าได้ปลดปล่อยเป็นอิสระแล้ว เหลียนซิงอยากจะเที่ยวเล่นอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น”

ชวีเหลียนซิงมองไปที่ชายหญิงเด็กและคนชราที่ผ่านไปมาพลางถอนใจ “คนอื่นกลับมาอยู่พร้อมหน้าเป็นครอบครัวหรือเป็นคู่ น่าสงสารพวกเราที่กำพร้าโดดเดี่ยวจริงๆ…โชคดีที่ปีนี้คุณชายเว่ยไม่อยู่ ไม่อย่างนั้นข้าก็ไม่รู้จริงๆ ว่าในเทศกาลไหว้พระจันทร์ปีนี้ข้าจะทำอันใดได้”

หนานกงมั่วเห็นนางพูดถึงเรื่องเหล่านี้ด้วยสีหน้าปกติ ก็รู้สึกว่าชวีเหลียนซิงคงจะเลิกใส่ใจเรื่องสะเทือนใจที่หลิงโจวในยามนั้นได้แล้ว หนานกงมั่วจึงอดยิ้มออกมาไม่ได้ “ในเมื่อเป็นเช่นนั้นเหลียนซิงก็จะต้องหาสามีที่ดีสักคนได้แล้ว” ชวีเหลียนซิงติดตามข้างกายหนานกงมั่วมาเป็นเวลานาน และภูมิหลังของนางก็แตกต่างจากผู้หญิงทั่วไป แม้ว่าใบหน้าบอบบางจะแดงระเรื่อทว่ากลับไม่ได้เขินอายมากเพียงนั้น นางยิ้มอย่างใจกว้าง “สมัยนี้บุรุษร่ำรวยมีอำนาจล้วนหน้าตาขี้เหร่ คนที่ไม่ขี้เหร่ส่วนใหญ่จะเป็นพวกเจ้าชู้ ส่วนคนที่หน้าตาดีและมีอำนาจก็กลายเป็นสามีของคนอื่นไปหมดแล้ว พวกเราจะทำอันใดได้เล่า”

“เป็นเพราะแม่นางเหลียนซิงหัวสูงไปหน่อยหรือไม่” ผู้ชายตระกูลใดจะ… คุณชายใหญ่ตระกูลฉินอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

ชวีเหลียนซิงเหลือบมองเขาเล็กน้อย “ประสบการณ์อันใดที่ข้าควรมี ข้าก็ผ่านมาหมดแล้ว เวลานี้หากข้าหาคนต้องตาตรงใจไม่ได้แล้วจะฝืนไปไย” แม้ว่าชาติกำเนิดของชวีเหลียนซิงจะไม่ได้ดีมากรวมถึงเคยผ่านการแต่งงานมาแล้ว แต่นอกเหนือจากตระกูลขุนนางหรือตระกูลบัณฑิตแล้ว คนธรรมดาอาจไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้มากนัก ด้วยสถานะปัจจุบันของนางในฐานะคนสนิทของซิงเฉิงจวิ้นจู่ คนที่ต้องการแต่งงานกับนางมีถมไป แต่ก็อย่างที่ชวีเหลียนซิงบอก ประสบการณ์ในชีวิตของนางมากกว่าผู้หญิงทั่วไปไม่รู้ตั้งกี่เท่า นางเดินมาถึงจุดที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ หากต้องปล่อยให้ตัวเองยอมจำนนต่อการแต่งงานที่ไม่น่าพอใจ อยู่คนเดียวเสียยังจะดีกว่า

ฉินจื่อซวี่ลูบจมูกตนเองเล็กน้อย เหลือบมองหนานกงมั่วที่เดินอยู่ข้างๆ พวกเขา มักรู้สึกว่าผู้หญิงที่คอยติดตามข้างกายซิงเฉิงจวิ้นจู่ล้วนแต่เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิมกันทั้งนั้น ตัวอย่างเช่นชวีเหลียนซิงที่อยู่ตรงหน้านี้หรือเหยียนลัวอีที่อยู่จินหลิงยามนี้ แม้แต่สาวรับใช้สองคนที่อยู่กับซิงเฉิงจวิ้นจู่ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ไม่มีเด็กผู้หญิงทั่วไปคนไหนเทียบได้เลย นั่นคงเป็นเพราะพวกนางจะต้องรับผิดชอบกิจการมากมายที่อยู่ในมือของซิงเฉิงจวิ้นจู่หรือกิจธุระต่างๆ ในจวนมิใช่หรือ

หนานกงมั่วเลิกคิ้วด้วยความงุนงงเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาของฉินจื่อซวี่

ฉินจื่อซวี่หันกลับมาพร้อมรอยยิ้ม เอ่ยกับชวีเหลียนซิงว่า “ข้ากลับสงสัยเล็กน้อยว่าผู้ชายแบบใดถึงจะถูกใจแม่นางชวีได้”

ชวีเหลียนซิงเหลือบมองเขาด้วยความอึดอัดคับข้องใจ แล้วถอนหายใจอย่างอึดอัดคับข้องใจออกมาด้วย “น่าเสียดายที่ข้าไม่ได้รู้จักคุณชายฉินก่อนหน้านี้”

ฉินจื่อซวี่นิ่งงันไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจอย่างจนปัญญาพลางประสานมือให้ชวีเหลียนซิง แสดงท่าทางขอยอมแพ้ ชวีเหลียนซิงเองก็ไม่ได้ทำให้เขาลำบากใจ นางยิ้มอย่างสดใสและลากหนานกงมั่วเดินไปข้างหน้า ฉินจื่อซวี่มองผู้หญิงทั้งสองที่อยู่ข้างหน้า ก่อนจะส่ายศีรษะแล้วเดินตามไปพร้อมกับรอยยิ้ม

เป็นไปไม่ได้เลยที่ชวีเหลียนซิงจะชอบคนอย่างฉินจื่อซวี่ ไม่ใช่ว่าฉินจื่อซวี่มีอันใดไม่ดี แต่ในใจชวีเหลียนซิงรู้ดีอยู่แล้วว่าระดับต่ำสุดที่ครอบครัวของคนอย่างฉินจื่อซวี่จะยอมรับได้คือแค่ไหน นอกจากนั้นฉินจื่อซวี่ก็แต่งงานไปนานแล้ว แม้ว่าฮูหยินน้อยของตระกูลฉินจะไม่เป็นที่รู้จัก แต่นางก็เป็นกุลสตรีจากตระกูลที่มีชื่อเสียง ชวีเหลียนซิงไม่คิดว่าตนเองจะรู้สึกดีหากต้องขังตัวเองไว้ในเรือนหลังกว่าครึ่งชีวิตเพราะผู้ชายคนหนึ่ง อีกอย่างฉินจื่อซวี่เกิดในครอบครัวตระกูลใหญ่เดิมก็มีนิสัยไม่ตรงกับใจนาง พวกเขาเพียงคุ้นเคยกันมากเพราะทำงานร่วมกัน แต่ไหนแต่ไรมาคุณชายฉินก็มีภาพลักษณ์สง่างามและมีวาจาไพเราะ ชวีเหลียนซิงจึงรู้สึกว่าเมื่อใดที่ทำให้เขาอึกอักได้ ก็รู้สึกคล้ายกับทำอันใดสำเร็จสักอย่างเท่านั้นเอง

ทั้งสองฟากฝั่งของถนนมีโคมไฟทุกรูปแบบแขวนไว้ ครอบครัวที่มีฝีมือหลายครอบครัวยังถือโอกาสใช้เทศกาลไหว้พระจันทร์ประจำปีขายโคมไฟเพื่อหาเงินจุนเจือค่าใช้จ่ายในครัวเรือน แม้ว่าปีนี้จะมีผู้คนจำนวนมากมาชมโคมไฟ ทว่าจำนวนผู้ที่ซื้อโคมไฟนั้นน้อยมากเมื่อเทียบกับปีก่อนหน้า ถึงตะเกียงที่ธรรมดาที่สุดจะมีราคาเพียงไม่กี่อีแปะ คนธรรมดาทั่วไปก็ยังลังเลจะใช้จ่ายเงินในยามนี้ อย่างไรก็ดีในโลกนี้ย่อมมีข้อยกเว้นอยู่เสมอ

เมื่อมือของหนานกงมั่วเอื้อมไปสัมผัสยังโคมไฟดอกบัวรูปเด็กน้อยอันแสนประณีตดวงหนึ่ง น้ำเสียงเย่อหยิ่งเล็กน้อยพลันดังขึ้นมาจากด้านหลัง “พี่หวง โคมไฟดวงนี้สวยมาก เราซื้อกลับไปให้ท่านป้ากันดีไหม” มือเรียวงามที่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดียื่นออกไปที่โคมดอกบัวในเวลาเดียวกัน หนานกงมั่วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย โคมไฟนี้ทำออกมาได้ละเอียดอ่อนมาก ภาพเด็กชายผิวขาวสะอาดคนหนึ่งยืนอยู่บนดอกบัวและยังถือดอกบัวสีแดงขนาดใหญ่เอาไว้ในมือด้วย ใบหน้าของเด็กได้รับการวาดอย่างโดดเด่นชัดราวกับมีชีวิต หากมิใช่เพราะขนาดและสีสันของแสงไฟแล้ว คงน่ารักเหมือนทารกตัวน้อยที่มีชีวิตจริงๆ หนานกงมั่วนึกถึงทารกน้อยทั้งสองของตนที่อยู่โยวโจว จึงรู้สึกสนใจโคมไฟดอกไม้ดวงนี้

หญิงสาวที่เอ่ยเป็นเด็กสาวอายุสิบเจ็ดสิบแปดปี รูปร่างหน้าตาของนางจะเรียกได้ว่างดงาม และการแต่งกายของนางที่ดูโดดเด่นนั้นก็ดึงดูดสายตาของคนไม่น้อย

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองหนานกงมั่วด้วยแววตาแสดงความเป็นศัตรู เชิดคางขึ้นแล้วเอ่ยอย่างเย่อหยิ่ง “ข้าจะเอาโคมดวงนี้แล้ว”

หนานกงมั่วไม่โกรธเพียงแต่ยิ้มเบาๆ “แม่นางท่านนี้ แต่ข้ามาก่อน”

“แล้วอย่างไรเล่า” สาวน้อยไม่เห็นด้วย “เจ้ายังไม่ได้จ่ายเงินเสียหน่อย ใครจ่ายมากกว่าคนนั้นก็ได้ไปสิ ลุงโคมไฟดวงนี้เท่าใด”

เจ้าของร้านเป็นชายชราผมหงอกเคราขาวคนหนึ่ง โคมไฟหลายๆ ดวงบนแผงนี้ล้วนแต่เป็นของธรรมดาทั่วไป แต่มีตะเกียงเพียงสองสามดวงเท่านั้นที่ละเอียดประณีตมาก ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเขาต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่ง และในบรรดาโคมเหล่านั้นโคมไฟที่มีภาพเด็กชายถือดอกบัวก็นับว่าโดดเด่นที่สุดแล้ว